Plus

Hadewych Minis: ‘Het gaat me steeds minder om mij’

Hadewych Minis in Minis Plus. Beeld Sofie Simao

Als Hadewych Minis (42) langs Carré fietst, geeft ze het theater altijd even een knipoog. Donderdagavond staat ze er eindelijk zelf, met haar onewomanshow Minis Plus. Over dromen, durven en doen. 

‘Anderhalf jaar geleden zat ik een week in een Thais klooster. Ik raakte in gesprek met een monnik en die vroeg me wat op carrière­gebied mijn grootste droom was. Toen zei ik: als ik heel eerlijk ben, want ik zit hier nu toch alleen met jou, dan wil ik een onewomanshow waarin ik dans, zing, grappen maak en verhalen vertel. Ik schrijf alles zelf en ik eindig mijn tournee in Carré. ‘Nou dat is goed,’ zei hij. ‘Dan gaan we dat visualiseren.’ Nu is het anderhalf jaar later en is het gewoon gelukt.”

Altijd de clown

“Ik ben opgegroeid in Limburg. Daar staat bescheidenheid hoog in het vaandel. Rustig aan. Toen ik op de toneelacademie kwam, schrok ik heel erg van al die mensen die gewoon hardop uitspraken wat ze wilden. Het heeft vrij lang geduurd voor ik aan mezelf toe kon geven dat ik per se deze voorstelling wilde maken. Ik heb ook altijd geweten dat ik hem pas ná mijn veertigste zou maken.”

“Dat vind ik het leuke aan ouder worden. Ik durf mezelf steeds kwetsbaarder op te stellen. Ik ben niet meer zo bezig met of iets eng of moeilijk is. Dan is het maar moeilijk. De dingen die ik eng vond om te doen, waren vaak ook de meest leerzame.’

“Het maakproces bleek inderdaad niet eenvoudig. Bij Toneelgroep Amsterdam was ik altijd de clown. En ook op een filmset maak ik veel grappen, ben ik de sfeermaker. Dan hoor je je eigen gedachten niet. Als je in je eentje in een repetitielokaal zit, hoor je ze luid en duidelijk. Ik kan het niet. Ik ben lelijk. Wie denk ik wel dat ik ben? Maar als het je dan toch lukt om daar doorheen te duwen, te accepteren dat die gedachten erbij horen, dat is zo gaaf.”

“In iedere jeugd gebeuren dingen die anderen direct weer vergeten, maar die je zelf nog heel lang bij je draagt. Ik vertel in de show dat mijn broer van onze oma een encyclopedie voor zijn verjaardag kreeg en ik een kruk. Mijn oma was biologe en vond het te gek dat ze zo’n slimme kleinzoon had. Ik vond leren minder leuk, was meer bezig met zang, dans en toneel. Toen ik die kruk kreeg, dacht ik: o, ik word helemaal niet begrepen.”

“Ik was heel enthousiast over veel dingen, maar ik was ook een soort jochie. Als je me een kanten jurkje gaf, was ie tien minuten later vies. Ik klom in bomen, soms ging mijn tand door mijn lip. Dus mijn oma dacht: wat moeten we in godsnaam met Hadewych? Nou, geef maar een kruk. Helemaal niet kwaad bedoeld natuurlijk, maar ik ben het nooit vergeten. Dat ding speelt nu een belangrijke rol in de voorstelling.”

Steeds minder ambitieus

“Ik wilde iets heel persoonlijks maken. Dat gevoel van er niet bij horen is een belangrijk thema. Het gaat over dat ik zoveel personen in dat ene lijf voel. Een vrouw, een man, een moeder, een vriendin, een strijdster, een hoer en een huisvrouw. Wie ben je dan eigenlijk écht? Ik ben er trots op dat ik dingen waar ik bang en onzeker over ben, kon omzetten in iets creatiefs. En als je jezelf kwetsbaar opstelt, doen anderen dat ook. Ik heb na afloop prachtige gesprekken gevoerd met mensen die me hun hele levensverhaal vertelden. Dat ontroert me echt.”

“Ik zeg weleens dat ik elke zeven jaar iets anders ga doen. Het klinkt misschien tegenstrijdig voor iemand die net een onewomanshow heeft gemaakt, maar ik merk dat ik in mijn werk steeds minder ambitieus word. Het gaat me steeds minder om mij. Ik vind maken nog steeds te gek, maar ik wil me in de toekomst nog meer inzetten voor de natuur en voor vluchtelingen.”

“En door die gesprekken met mijn publiek heb ik besloten dat ik een coachingsopleiding ga volgen. Het lijkt me geweldig om jongeren aan te sporen om te durven dromen. Om dingen te doen die je eng vindt. Daar word je een leuker en milder mens van. Ik kan het weten.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden