Hadewych Minis: ‘In je eigen comfortabele gebiedje blijven is misschien prettig, maar op den duur ook saai.’

PlusInterview

Hadewych Minis: ‘Dit werd kill your darlings in het kwadraat’

Hadewych Minis: ‘In je eigen comfortabele gebiedje blijven is misschien prettig, maar op den duur ook saai.’Beeld Marc de Groot

Hadewych Minis (43) eert in Hadewych doet de dames een eeuw aan Nederlandse zangeressen. Van haar collega’s leerde ze ondertussen nog een levensles: ‘Je kunt veel meer dan jezelf denkt.’

“Vroeger werd over een goed liedje uit ons eigen land nog weleens gezegd: ‘Dat is on-Nederlands goed’. Die ­terminologie wil ik het liefst voorgoed begraven. Er is zó veel en het is zó goed! Toen ik met de muzikanten van het ­Matangi Quartet sprak over de mogelijke keuzes voor deze voorstelling, bleken de mogelijk­heden eindeloos. Zelfs toen we ons beperkten tot alleen vrouwelijke vertolkers.

Uiteindelijk heb ik over de selectie bijna anderhalf jaar gedaan. Het werd kill your darlings in het kwadraat. Sommige songs zijn zulke ­parels, maar juist daardoor niet bruikbaar voor de voorstelling. Ik wilde heel graag Frédérique Spigts Mijn hart kan dat niet aan, maar dat bleek niet te doen. Ik kon geen nieuwe twist bedenken. Frédériques versie is de definitieve.

Voor Nobody’s Wife van Anouk vonden we gelukkig wel een oplossing. Niet vanuit de gedachte dat we het beter kunnen, maar wel als een ode. Een nieuwe jas voor een bekend nummer. Hetzelfde gold voor Roxeanne Hazes’ Ik was toch je meisje. Een absurd goed nummer maar het lied vond het leuk om zich in een nieuw, meer klassiek bedje te laten leggen.

Mijn lievelingslied? Dat is toch wel Amsterdam huilt, van Zwarte Riek, onze eigen Edith ­Piaff. Dat gaat van hart tot hart met het publiek en past het beste bij mijn stemkleur. Het moeilijkst om te zingen is gek genoeg Why Tell Me Why van Anita Meyer. Dat lied wilde ik er per se bij hebben. Ik beluisterde het terwijl ik door het park liep en begon als vanzelf mee te swingen. Kwam er een man van in de 50 naast me rijden op zijn scooter. ‘Ben je getrouwd?’ vroeg hij. Toch bijzonder, want zo veel sjans heb ik niet meer tegenwoordig. Toen ik ‘ja’ antwoordde, zei hij: ‘Jammer. Ik had wel met je willen meedansen.’ Kijk, dat effect moest ik hebben voor mijn voorstelling!

Daarbij vind ik Anita Meyer zo’n prachtige ­uitstraling hebben. Vond ik als kind al. Ze is je moeder, je buurmeisje en je vriendin ineen. Ik wil met haar boodschappen doen, naar de Efteling en dan lekker op de bank zitten. Het moei­lijke van Why Tell Me Why is om tijdens de tempowisselingen de juiste groove vast te houden, ik mag niet hijgerig zingen, ook niet als ik er bij dans.

Onbezorgd uitstapje

Emotioneel is het zingen van een lied van Beppie Kraft, de Tante Leen van Maastricht, mijn geboorteplaats. Als ik haar zie, moet ik al bijna huilen, zo’n godin is ze. Bij een avond met Limburgse muziek in Paradiso heb ik haar ontmoet en haar zegen gevraagd. Natuurlijk mocht het, zei ze. Ik krijg kippenvel nu ik het vertel.

Heb je die arrangementen van het Matangi Quartet gehoord? Man, het lijkt wel of ze een kussentje voor me opslaan en me daarop ronddragen over het toneel. Is het zo zacht genoeg, Hadewych? Of wil je liever een ander kleurtje pluche?

Wat de voorstelling over mij zegt, vertellen zij ook aan de mensen in de zaal: je kunt en durft veel meer dan je zelf denkt. Je hoeft niet in je vaste hokje te blijven. Ik merk ineens wat een rijkdom ik bezit doordat ik al die kleuren kan zingen. Ik durf alle uithoeken van mijn stem op te zoeken. Dat besef mag ik ook vieren van mezelf.

In mijn huidige levensfase ben ik moeder, werk aan mijn carrière, probeer thuis nog mijn deel van het huishouden te doen en wil ik me inzetten voor het milieu en de vluchtelingen. Dan word je een soort werkpaard dat alle eindjes aan elkaar knoopt en altijd haast heeft. Uitgaan en feesten is er niet meer bij. Nu denk ik: deze voorstelling is dat onbezorgde uitstapje voor mij.

Dat is zo’n fijne constatering. Iets maken hoeft niet altijd een proces van zelfkwelling te zijn, ­zoals dat bij mijn persoonlijke solovoorstelling Minis Plus af en toe het geval was. Je kunt jezelf blijkbaar ook een cadeau geven en gewoon iets doen wat je gelukkig maakt.

Toch ga ik, het was eigenlijk nog geheim, wel weer een echte onewomanshow maken. Wordt waarschijnlijk pas over ruim twee jaar – eerst ga ik op tournee met het Zo! Gospel Choir, het seizoen erna speel ik een theatermonoloog – maar ik verheug me erop. Behalve op de pieken ook op de dalen, ja. Waarom zou je die eigenlijk ontlopen? Als je steeds in je eigen comfortabele gebiedje blijft, is dat misschien prettig, maar op den duur ook saai.

Naarmate ik ouder word, merk ik hoe prettig het is om verschillende genres te bespelen. Dit verschilt enorm van Minis Plus en totaal anders dan de tv-series of films waarin ik blijf acteren. Steeds in iets nieuws springen is ongewis, maar in dat duister vind je wel de mogelijkheden om te leren en te groeien. Op de lange termijn word ik juist daar het gelukkigst van.”

Hadewych doet de dames, De Kleine Komedie, 20 en 21 januari, de tweede avond is de officiële première.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden