Plus

Hadewych Minis: 'Alles komt harder binnen'

Jarenlang beet Hadewych Minis (39) zich bijna obessief vast in haar werk. Totdat ze moeder werd. 'Wat er ook gebeurt, de kinderen moeten op tijd naar bed.'

Hadewych Minis: 'Ik vind mezelf nu fysiek op mijn mooist.'Beeld Jacqueline de Haas (met dank aan het Tropenmuseum)

'Iedereen Is Van De Wereld, het blijft een geweldig nummer. Die melodie, die gitaren en precies de goede boodschap. De afgelopen dagen hebben we dat lied van The Scene opnieuw opgenomen met onder anderen Barry Hay, Angela Groothuizen en Paul de Munnik. We willen er aandacht mee vragen voor de Nacht Van De Vluchteling van 18 op 19 juni. Wat we ermee verdienen, gaat naar de wereldwijde noodhulp."

"Ik wilde iets betekenen in dit moeilijke debat en zocht contact met Stichting Vluchteling met het idee met zijn allen een lied te maken. Ik voelde me schuldig dat ik nog niet had kunnen helpen; ik ben niet op Lesbos geweest om daar echt de handen uit de mouwen te steken, terwijl ik die drang wel voelde. Mijn moederschap speelt daarbij mee. Ik wil het juiste antwoord kunnen geven als mijn kinderen later vragen wat mama eigenlijk in deze periode deed. Dan kan ik toch niet zeggen dat ik helemaal niets heb ondernomen?"

Andere kant
"De andere kant van het verhaal begrijp ik ook. Iemand die net ontslagen is bij pakweg V&D en nu nauwelijks rondkomt, mag best iets zeggen over de vluchtelingen die bij hem om de hoek een huis en gratis zwemles voor de kinderen krijgen. Ik zou zo graag voor álle mensen iets goed willen doen, want inderdaad: de wereld is van iedereen."

"Het moederschap heeft me veranderd. Ik heb een zoon en een dochter, en ben nu ineens verliefd op drie mensen tegelijk. Die liefde en bezorgdheid zijn zo groot, dat ik mezelf soms een soort open wond voel. Alles komt harder binnen. Ik heb meer extreme geluksmomenten, tegelijkertijd ben ik vaak bang; wat ik nu heb, wil ik niet verliezen."

Rust
"Ik kijk tegenwoordig ook niet meer naar het achtuurjournaal en lees in kranten alleen nog de kunstpagina. Af en toe zoek ik de rust op in deze verwarrende tijd. Mijn man Tibor (Lukács, acteur, red.) heeft nu met Chez Brood een drukke tournee en is soms vijf avonden in de week weg. Als ik de kinderen op bed heb gelegd, heb ik de avond vaak vrij. Die breng ik steeds vaker in stilte door. Ik zoek niet naar gezelschap, laat sociale media uit. Het liefst krul ik me lekker op de bank met een boek."

"Sinds ik vijf jaar geleden mijn contract bij Toneelgroep Amsterdam heb opgezegd, is er veel nieuws op mijn pad gekomen. Blijkbaar klopt het cliché echt: wie iets loslaat, krijgt er wat voor terug. Ik heb zo veel mooie dingen mogen doen, de meest fantastische rollen mogen spelen. De film Borgman van Alex van Warmerdam, Rachel Hazes in Bloed, Zweet en Tranen en vanaf komende week zit ik in het tweede seizoen van dramaserie Zwarte Tulp."

"Daarin speel ik te midden van een belachelijk goede cast met onder anderen Renée Fokker, Linda van Dyck en Nasrdin Dchar. Dat had ik vijf jaar geleden niet durven denken. Toen zeiden veel mensen: 'Je lijkt wel gek. Je gaat weg bij een geweldig gezelschap en levert een vast salaris in.' Ik twijfelde, voelde soms ook wel paniek. Wat als niemand op me zat te wachten? Maar het was zoals mijn vader me vertelde: bij de afgrond bloeien de mooiste bloemen."

Hadewych MinisBeeld Jacqueline de Haas

Dubbele nominatie
"Uiteindelijk denk ik dat het leven juist dáárover gaat: luisteren naar wat je diep van binnen voelt. Er is altijd angst om dat te volgen, want een mens wil veiligheid, maar ik ben ervan overtuigd dat de tofste dingen in het leven juist de dingen zijn waarvoor je bang bent."

"Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik niet weet of ik die stap ook had aangedurfd met twee jonge kinderen. Die moeten wel verzekerd zijn van stabiliteit. Aan de andere kant: het moederschap heeft me ook op dat vlak veel moois gebracht. Ik was altijd heel ambitieus en bijna obsessief met mijn vak bezig. Die ambitie is er nog steeds, maar ik kan het werk nu ook loslaten als ik thuis ben. Dan ben ik met mijn hoofd helemaal bij mijn kinderen."

"Juist daardoor ben ik beter geworden in mijn vak. Ik durf veel meer te vertrouwen op mijn intuïtie. Hiervoor had ik altijd het gevoel dat een goed resultaat alleen kon ontstaan door hard en veel te werken. Dus bereidde ik me thuis zo lang voor dat de twijfel uiteindelijk toesloeg. Ik had alle benaderingen van een rol onderzocht, maar welke was nou de beste?"

"Met die nieuwe ontspannen houding ben ik ook de audities van de Duitse film Toni Erdmann ingegaan. Ik had nooit verwacht die rol te krijgen, maar ben nu zomaar voor de tweede keer in drie jaar in de race voor een prijs op het filmfestival van Cannes. Zo'n dubbele nominatie voor Cannes is redelijk uniek voor een Nederlandse actrice, heb ik begrepen. Wat dat over mij als actrice zegt, weet ik niet."

Geluk
"Het is gewoon een kwestie van geluk, denk ik. Twee keer in de juiste film. Het stomme is dat ik 14 mei, de dag van de festivalpremière in Cannes dus, de première heb van mijn muziekvoorstelling met het Nederlands Kamerkoor. Ik kan dus helemaal niet naar Cannes! Daar zou ik een jaar of vijf terug toch minstens hysterisch teleurgesteld van zijn geraakt, maar ik verbaas me nu ontzettend over mijn kalmte. Dat relativerende komt denk ik ook door het moederschap; wat er ook gebeurt, de kinderen moeten op tijd naar bed en op het juiste moment eten."

"Ik ben nooit het type geweest van 'ik moet en ik zal kinderen krijgen'. Zo rond mijn 32ste dacht ik zelfs dat het helemaal niet voor me was weggelegd. Ik had toen drie leuke relaties gehad. Geen ervan duurde langer dan vijf jaar. Tel je zegeningen, zei ik daarom tegen mezelf. Je hebt prachtig werk en geweldige vrienden. Geniet daarvan en vergeet die hele riedel van huizen, bomen en beesten. Juist op dat moment kwam Tibor."

Afkloppen

"We hadden bijna een jaar niet door dat we verliefd waren. Liefde was bij mij altijd heel heftig. Ik werd er soms fysiek ziek van. Nu vroegen we ons af: is dit verliefdheid, het is zo rustig! Even afkloppen, maar we blijken een heel goed team te zijn. Het lukt ons steeds weer om het goed te regelen voor de kinderen. Nu zitten we in een stressvolle verbouwing - dit is al het derde huis in twee maanden waarin we wonen - maar het gaat goed. We werken om de beurt. Ik zorg dat ik thuiskom van mijn repetities voordat Tibor naar zijn voorstelling vertrekt."

"Juist in de tijd vlak voordat Tibor en ik elkaar vonden, werd me vaak gevraagd naar kinderen. 'Wanneer komen ze? Of wil je ze soms niet?' Onzin, toch? De keuze om geen kinderen te willen, moet net zo normaal zijn als het tegenovergestelde. Waarom die fixatie op het vormen van een gezin? Er zijn al veel te veel kinderen op de wereld. Pas toen ik Tibor ontmoette, wist ik ineens: ik wil zó graag kinderen. Met hem. Wij samen."

Blik op het goede
"Als je moeder wordt, verandert je blik op het leven. In mijn vak gedraag je je vaak egoïstisch; je staat in de aandacht, krijgt applaus, wordt gepamperd. Nu kan ik mezelf wegcijferen, en dat voelt heel lekker. Mijn eigen moeder is in die zin mijn grote voorbeeld. Zij heeft me altijd alle ruimte gegeven."

"Ik was als meisje ontzettend nieuwsgierig, wilde nieuwe werelden ontdekken en bracht de meest uiteenlopende types mee naar huis. Mijn moeder vond nooit iets te gek, stond overal voor open en vroeg aan tafel elke dag: 'Wat is het leukste wat je vandaag hebt beleefd?' Die constant op het mooie en goede gerichte blik vind ik prachtig. Die wil ik aan mijn kinderen doorgeven. Tegen mij zoon van vier zeg ik nu al: 'Je kunt me alles vertellen, ik vind niets raar.' Ik benoem het maar alvast, zodat het gevoel van veiligheid zijn basis wordt."

Bewijzen
"Het enige wat ik anders zou willen doen dan mijn ouders, is het in stand houden van mijn relatie. Ze gingen uit elkaar toen ik 15 was. Ik heb er niet zo veel last van gehad, maar wil toch graag bewijzen dat het mogelijk is: een relatie voor altijd laten duren. Ik verheug me er nu al op om samen wandelvakanties te houden als we in de zestig zijn."

"Over acht maanden word ik veertig. Ik ga een groot feest geven. Ik heb weinig problemen met ouder worden, vind het leven juist steeds leuker worden. Ik weet steeds beter wie ik ben en vind mezelf eigenlijk fysiek op mijn mooist. Ik zie heus wel dat er van alles begint te hangen, maar toen alles nog strak was, voelde ik me veel onzekerder."

Geboren: 5 januari 1977 in Maastricht.
Opleiding: Toneelschool in Maastricht.
Carrière: Debuteert in 2000 op het toneel in het stuk De gelukkige huisvrouw van theatergroep Het Vervolg. Daarna verbindt ze zich aan het gezelschap ZT Hollandia, waar ze drie jaar blijft. In 2003 maakt ze haar filmdebuut als Gulpje in de boekverfilming Phileine Zegt Sorry. Een jaar later speelt ze in de film De Kroon de rol van prinses Máxima. Minis wint er een Gouden Kalf mee. In 2005 sluit ze zich aan bij Toneelgroep Amsterdam, maar zegt haar contract daar in 2011 op. Ze doet vervolgens mee aan Wie Is De Mol? (2012) en wint het spel. Maakt twee cd's als zangeres en treedt op in het clubcircuit.
Nu: Minis speelt in het tweede seizoen van de serie Zwarte Tulp, dat sinds vorige week te zien is op Videoland. Ook staat ze op 24 mei in het Concertgebouw met het Nederlands Kamerkoor.
Privé: Getrouwd, twee kinderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden