PlusMuziekrecensie

Grenzeloos mooie klanken

Fie Schouten, Nature. Beeld
Fie Schouten, Nature.

Op haar cd Nature voert de Amsterdamse basklarinettiste Fie Schouten de luisteraar van de oneindigheid van de zee naar de oneindigheid van de sterren. Het nadeel van zo’n beschrijving is dat ze de luisteraar al meteen insnoert, want zeg nou zelf, het fraaie stuk Calling van Calliope Tsoupaki waarmee Nature begint, dat hoorde bij een tentoonstelling van kunstenares Fiona Tan en haar stellingname tegen de walvisvaart, zou ook over iets heel anders dan de zee kunnen gaan.

Hetzelfde kun je beweren over Messiaens Abîme des oiseaux. De vogelzangen zijn natuurlijk onmiskenbaar, maar het feit dat Messiaen troost put uit de melodieën van de goddelijke schepsels leidt niemand automatisch uit de klaaglijke tonen af. Schouten zorgt op haar bassethoorn – bijzondere keuze – voor een fraaie sfeer.

Jonathan Harvey’s Cirrus Light zou de verklanking van wolken met ijskristallen moeten zijn. Opnieuw een mooi stuk, maar wolken? Het zouden net zo goed stalagtieten in een ijsgrot kunnen wezen.

Kaija Saariaho roept in Oi Kuu, voor basklarinet en cello, de maan op, maar wie niet weet dat oi Kuu ‘o maan’ betekent, zou er ook een eenzame nacht in de woestijn in kunnen horen. Schouten en Eva van de Poll spelen het in zijn abstractie in elk geval zeer beeldend.

Ook bij Façade-Trio van Georges Asperghis en Mankind ReMix van Michael Finnissy mag iedereen zijn eigen beelden verzinnen. Mooie cd.

Klassiek

Fie Schouten
Nature
(Sol Classics)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden