PlusSterrenstof

Gordon, Diederik Gommers en Harry & Meghan begaan allen dezelfde zonde

Harry & Meghan. Beeld Netflix
Harry & Meghan.Beeld Netflix

Van talkshowoorlog tot showbizzhuwelijk: in de rubriek Sterrenstof neemt Roelf Jan Duin de mediaweek door. Deze week: Gommers, Gordon en Harry & Meghan.

Roelf Jan Duin

De zeven christelijke zonden kennen officieel geen rangorde, maar ijdelheid is toch wel de minst verwijtbare. Je doet er niemand kwaad mee, vaak gaat het gepaard met een leuk soort charme, en laten we wel wezen: hoe zouden we al die televisieavonden vullen zonder ijdele mensen? IJdelheid is het fundament waarop de entertainmentbranche is gebouwd.

Toch bestaat er een vreemde spanning tussen het fenomeen bekendheid en de mate van ijdelheid die wij, als publiek, beroemdheden toestaan. We willen enerzijds dat sterren fonkelen in de schijnwerpers die wij op ze richten, maar anderzijds moeten ze vooral normaal doen en niet denken dat ze beter zijn dan wij.

Ideale talkshowgast

Veel bekendheden hebben die paradox geïnternaliseerd. Een voorbeeld daarvan is Diederik Gommers, ooit een doodnormale Arts & Auto-lezende hockeyvader, tot de pandemie uitbrak en hij naar boven kwam drijven als ideale talkshowgast. Hij oogde betrouwbaar, had verstand van zaken, kwam goed uit zijn woorden en – niet onbelangrijk – genoot van de aandacht. Allemaal eigenschappen die ertoe leidden dat juist hij, en niet al die andere OMT-leden, uitgroeide tot BN’er.

Toch voelt Gommers voortdurend de behoefde om te benadrukken dat hij helemaal niet zit te wachten op die bekendheid, en dat hij echt niet zo nodig op tv hoeft. Dat zei hij deze week voor de tigste keer, uiteraard op tv. Je zou het Gommers toch gunnen dat hij gewoon onbeschaamd durft te zeggen: “Ja, ik vind het leuk om in het middelpunt van de belangstelling te staan. So what?”

Relletje

En dan was Gordon, inmiddels woonachtig in Dubai, ook nog in het land. Hij mocht aanschuiven bij Op1, een talkshow die al een tijdje de grenzen van onbenulligheid aan het verkennen is. Dat leidde uiteraard tot een relletje. Een andere tafelgast liep de studio uit omdat ze het geraaskal van Goor niet meer kon aanhoren. Vreemder was wat Gordon op sociale media en in tv-recensies werd verweten: dat hij een narcist is die zichzelf te graag hoort praten. Ja, hallo, als Gordon een bescheiden en timide man was geweest die niet graag naar zichzelf zou luisteren dan was ie niet al dertig jaar op televisie geweest. IJdelheid is het bestaansrecht van een BN’er.

Aandachtsgeil

Nog hypocrieter was de kritiek op prins Harry en Meghan, te zien in een documentairereeks op Netflix. Ze waren aandachtsgeil, zo was de communis opinio van de roddelpers. Diezelfde roddelpers die het stel eerst jarenlang vanuit de struiken fotografeerde, die Harry al vanaf zijn geboorte opjoeg en alles wat hij van kinds af aan doet en zegt op de voorpagina zette, verwijt hem nu ijdelheid.

Arme beroemdheden. Alles wat ze doen wordt onder een vergrootglas gelegd, maar o wee als ze er plezier aan beleven of geld mee verdienen. Dán zijn het inhalige ijdeltuiten.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden