PlusDe Klapstoel

Golfer Wil Besseling over zijn sport: ‘Die rode broek is vergane glorie’

Wil Besseling (1985) is professioneel golfer en was afgelopen jaar de nummer 68 van Europa. De zomer is voor hem de piekperiode met veel belangrijke toernooien. Deze week speelt hij het Iers Open.

Wil Besseling. Beeld Harmen de Jong
Wil Besseling.Beeld Harmen de Jong

Schellinkhout

“Ik ben buiten opgegroeid. Aan het water spelen met vriendjes, vliegeren of surfen. Niet voor niets ben ik altijd in deze buurt blijven wonen: die vrijheid wil ik onze drie kinderen ook bieden. En ik hecht erg aan het gevoel van thuiskomen. In het toernooiseizoen ben ik van dinsdag tot en met zondag weg voor wedstrijden. Dan wil ik op de maandag mijn familie en vrienden kunnen opzoeken of lekker met m’n tuin in de weer. Ik heb vanochtend de buxus gesnoeid. Heel fijn klusje om tot rust te komen.”

Schaatstalent

“Ik vind schaatsen nog steeds superleuk. Het ging me als jongen inderdaad goed af. Het trainen nam ik heel serieus. Net zoals met tennis trouwens. Op mijn 12de gingen mijn ouders uit elkaar. Een nare en onzekere periode natuurlijk, maar uiteindelijk is van iets vervelends toch iets heel moois gekomen. Mijn moeder kreeg een nieuwe partner. Die golfde. Ik had letterlijk nog nooit van die sport gehoord. Mijn maten zaten allemaal op voetbal, ik wist niet eens hoe een golfbaan eruitzag.”

“Maar in Westwoud, een paar dorpjes verderop, ligt er eentje. Ik vond het bijna meteen heel gaaf. Ging ik gewoon lekker klooien in mijn eentje. Dat individuele bleek goed bij me te passen. Ik heb ook gevoetbald en zat in een volleybalteam, maar ergerde me eraan als mijn teamgenoten mijn mindset van beter willen worden en voor de winst gaan niet deelden. Op mijn 13de begon ik met golf en op mijn 15de was ik Nederlands kampioen bij de amateurs.”

Krustie broodjes

“Een van de specialiteiten van bakkerij Pater. Kleine harde bolletjes. Heel lekker. Je zou ze eens moeten proberen. In de winter van 2017 en 2018 heb ik drie maanden bij de bakkerij gewerkt. Voor mij een kantelpunt. Ik kwam uit een lastige periode. Ik zag progressie in mijn spel, maar ergens bleef ik steken. Het lukte me gewoon niet mijn potentie te vervullen.”

“Het was november, ik had de kwalificatie voor de Europese tour gemist door een blessure en zou pas in april weer beginnen. Ik kende de eigenaar van het bakkersbedrijf en dacht: zo vlak voor kerst moet daar toch wat te doen zijn. Ik was 32 en had nog nooit een baan gehad. Ik zocht naar houvast en een breder perspectief.”

“Uiteindelijk kreeg ik een baan als bezoeker van de supermarkten waar ze aan leveren. Kwam ik kijken of het brood er goed werd gepresenteerd. Een heel leerzame en leuke tijd. Ik ontmoette nieuwe mensen, sprak eens over andere dingen dan op de golfbaan. En in april begon ik frisser dan ooit weer aan het eerste toernooi. En met een hernieuwd besef hoe mooi het is dat ik golfer mag zijn en daarvoor de wereld over mag reizen.”

Rode broek

“Nou, dat is wel vergane glorie hoor. Er zullen, zeker bij de wat oudere en chiquere clubs, heus nog mensen zijn die vinden dat die erbij hoort. Maar golf is zo verbreed de afgelopen jaren. Inderdaad, sommige clubs hanteren nog ballotage en je ziet heus nog dure auto’s voor het clubhuis, maar de gemiddelde golfer is iemand zoals jij en ik. De leeftijd van de spelers is ook enorm naar beneden gegaan. Golfen is goedkoper geworden, de sfeer is veel losser en daardoor veel toegankelijker. En in de coronaperiode is een recordaantal mensen met de sport begonnen.”

Chris van de Velde

“Mijn golfvader. Een Amerikaan met Nederlandse roots. Hij werkte begin deze eeuw voor de Nederlandse Golffederatie en werd zo mijn coach toen ik nog een tiener was. We hadden meteen een ontzettend goede klik. We reisden samen naar toernooien, hij werd echt mijn mentor. Als het golf even niet leuk was, maakte hij het leuk.”

“Chris woonde in Noordwijk. Daar gingen we vaak samen golfen, maar ook klimmen. Hij was heel fanatiek op de klimmuur. En ik bleef vaak bij hem thuis eten. We hadden gewoon een heel hechte band.”

In 2006 stopte hij als bondscoach om terug te gaan naar de VS. Ik was net wereldkampioen bij de amateurs geworden, zou het jaar erna prof worden. Maar toen was Chris weg, terwijl ik hem juist in die tijd heel erg nodig had. We hebben nog een tijdje geprobeerd om zo vaak mogelijk te bellen, maar dat is lastig als iemand aan de westkust van de VS woont.”

“Ik moest het zelf gaan doen en dat is best lastig in de gecompliceerde wereld van het internationale golf. Inmiddels durf ik te luisteren naar wat ik zelf fijn vind qua planning en team om me heen. Het heeft een tijd geduurd, maar sinds een jaar of twee is mijn basis echt op orde. Dat geeft rust en komt mijn prestaties ten goede.”

“Chris heeft in Oregon een eigen golfresort opgezet. Het is prachtig geworden. Met dat resort is hij nu mijn hoofdsponsor. Zo is hij gelukkig toch nog bij mijn carrière betrokken.”

Driver

“Mijn favoriete club. Ik weet precies hoe die stok werkt, hij is speciaal voor mij gemaakt, elk detail klopt voor mij. Zo fijn om op bijna elke hole goed te kunnen beginnen. Begin dit jaar ging hij kapot bij een toernooi in de jungle in Zuid-Afrika. Uiteraard heb ik het toen met andere drivers geprobeerd, maar die voelden allemaal zo anders. Iedereen stelt lengte en gewicht op z’n eigen manier in. Ik kon niets anders doen dan met mijn kortere stokken verder spelen. Sinds die week heb ik twee identieke drivers bij me. Zoiets gebeurt me nooit weer.”

Olympische Spelen

“Had ik best heen gewild. Had ook aan de internationale kwalificatie-eisen voldaan, maar de regels van NOC*NSF zijn strenger. Je moet in de top 100 van de wereld staan. Zo niet, dan heb je geen medaillekansen, redeneren ze daar. Die argumentatie klopt gewoon niet, maar ik leg me erbij neer. Golf leeft op de Spelen misschien minder dan andere sporten en voor golfers zijn de majors of de Ryder Cup ook veel belangrijker. Die hebben veel meer historie. Maar het zou gaaf zijn om er een keer bij te zijn. Aan de andere kant: de coronaregels zijn straks in Tokio zo streng dat ik alleen in m’n hotelkamer en op de golfbaan zou zitten. Dat doe ik elke week al.”

Tiger Woods

“Ik heb helaas nooit samen met hem mogen spelen. Zo dominant als hij een jaar of 15 geleden was, is nooit meer vertoond. 15 majors gewonnen, 12 keer het jaar afgesloten als nummer 1 van de wereld. Zo ontzettend knap in een mondiale sport als golf.”

385 meter

“Dat heeft met een goed geraakte afslag te maken, denk ik? De recordafstand van de Amerikaanse speler Bryson DeChambeau? Hij is erg bezig met ver slaan inderdaad, doet veel aan krachttraining. Mooi om te zien hoe volhardend hij ermee bezig is. Mijn afslagen? Niet zo ver als die van hem, maar wel langer dan gemiddeld op de tour. En recht gelukkig, want dat blijft het belangrijkste: dat je accuraat bent en dat kunt herhalen.”

Martijn van Oosterhout

“Mijn maatje. En sinds begin dit jaar ook mijn caddie. Ik zie hem nu vaker dan mijn vrouw. We kenden elkaar al langer, het klikte goed. Toen hij stopte met een andere Nederlandse golfer, zag ik mijn kans. Zeker in de afgelopen coronamaanden waarin wel gespeeld werd, maar verder overal alles dicht was, was het superbelangrijk iemand te hebben met wie je het ook buiten de baan goed kunt vinden.”

“Ik snap het beeld voor een buitenstaander: een caddie is er om je tas te tillen. Maar dat is echt het minst belangrijke. En sinds we samenwerken weet ik: Martijn is nog beter dan ik dacht. Hij adviseert me bij m’n trainingen, steunt me tijdens wedstrijden en daarbij is zijn voorwerk ongekend. Via Google Maps brengt hij alle banen waar ik ga spelen nauwkeurig in kaart. Ik weet thuis al waar mijn bal na de afslag het beste kan liggen.”

Quarantaine

“De minst leuke periode van dit jaar. Op Gran Canaria testte ik eind april vlak na een toernooi positief op corona. Martijn was negatief, maar moest ook in quarantaine. We konden nergens heen, de tour ging verder en ik miste mijn vrouw en kinderen ontzettend. Kijk ik sip nu ik het vertel? Het was ook echt een ongelooflijke rottijd. Tien dagen zonder enige voldoening. Niet gezond voor een mens.”

Qatar en Saoedi-Arabië

“Daar worden elk jaar gewoon toernooien gehouden, ja. Vooral in Saoedi-Arabië zijn de beste golfers van de wereld erbij. Uiteindelijk gaat dat gewoon om geld. Ze betalen daar goed, al jaren. Maar inderdaad, in Qatar speelden we naast een van die veelbesproken voetbalstadions. Dat is ergens vreemd, dat weet ik. Maar wat zouden we dan moeten doen? Niet meedoen? Wat zou dat opleveren? Kijk, in heel veel landen waar we spelen zie je dingen die niet oké zijn. In Kenia en Zuid-Afrika reden we elke dag langs een grote sloppenwijk richting de baan. Zou heel mooi zijn als de situatie van die mensen verbetert, maar ik heb inmiddels genoeg van de wereld gezien om te weten dat sommige situaties niet zomaar zijn op te lossen.”

Marieke Derksen

“De uitgeefster van de boeken Gijp, Kieft en Derksen? Ik heb ze geen van alle gelezen. Ben niet echt een voetbalman, maar vind biografieën vaak wel leuk. Die van André Agassi staat hier in de kast. Of mijn leven geschikt zou zijn voor een boek? Marieke mag me altijd bellen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden