Interview

Gitarist Harry Sacksioni: ‘Ik wist heel goed wat ik níet wilde’

Gitarist Harry Sacksioni zat afgelopen jaar vijftig jaar in het vak. Dat zou hij vieren met een boek vol prachtige anekdotes en bespiegelingen en met de première van een groots opgezet project getiteld Timeline, voor band, strijkorkest, koor en een twaalf meter brede videowall. De première kon niet doorgaan (corona), maar het boek is er wel. Sacksioni blikt terug.

Harry Sacksioni. Beeld John de Jong
Harry Sacksioni.Beeld John de Jong

W­aarom wist Harry Sacksioni (70), zoon van een sigarenhandelaar in de Amsterdamse Rijnstraat, op zijn zestiende zeker dat hij gitarist zou worden? In zijn boek Dat kunnen ze allemáál wel zeggen…, waarin hij terugblikt op zijn vijftigjarige carrière in de muziek, lezen we het verrassende antwoord: omdat hij als jong voetbaltalent in een belangrijke wedstrijd tussen de A-junioren van Ajax, waar hij speelde, en Volendam onder het kritische oog van Rinus Michels werd gepoort door Arnold Mühren en zich opeens pijnlijk duidelijk realiseerde dat hij het als voetballer net niet had.

Vier jaar later debuteerde Mühren in Ajax 1. Sacksioni stond inmiddels als gitarist van Herman van Veen avonden achtereen in een uitverkocht Carré. “Ik twijfelde er al heel snel niet meer aan dat ik de juiste keuze had gemaakt,” zegt Sacksioni in de Betuwse boerderij waar hij inmiddels al een halve eeuw woont.

In zijn boek dist hij de panna van Mühren met smaak op, maar minstens zo belangrijk was een voorval op zijn elfde, dat ook zijn leven heeft bepaald: de aanschaf van zijn allereerste gitaar. “In de Van Woustraat had je platenzaak Stom-Wageman. Daar hing een Spaanse gitaar aan de muur, waar ik altijd verlekkerd naar keek.”

Sigarendoosjes met elastiek

“Thuis was ik altijd aan het pielen met sigarendoosjes die ik met elastiekjes bespande, maar op mijn elfde werd het tijd voor een echt instrument. Die gitaar bij Stom-Wageman zong me als een sirene toe. Toen die man hem van de muur haalde en mij aanreikte, gebeurde het. Die gitaar komt langs mijn neus en ik rook een betoverende geur van hout en lijm, die me volkomen overweldigde. Ik was meteen verliefd. Zo is het begonnen.”

Na de aankoop van de gitaar moest hij op gitaarles. “Aan de overkant van de straat had je meneer Wiegmans, een oudere heer. Ik heb mijn Sacksioni Methode, die ik later ontwikkelde, uit dankbaarheid aan hem opgedragen. Ik heb maar twee jaar les bij hem gehad omdat hij plotseling overleed, maar hij heeft me iets essentieels bijgebracht. Toen ik na een paar maanden mopperde dat ik nog maar vier noten kon spelen, zei hij: ‘O ja? Speel die noten dan eens in een andere volgorde en in een ander ritme?’ Hij opende daarmee een venster in mijn hoofd. Opeens realiseerde ik me dat je ook met vier noten al kunt componeren.”

Heel ambitieus

“Ik was op mijn zestiende heel ambitieus, hoewel ik technisch nog zeer gemankeerd was. Ik wilde me uiten. Dat was een heel sterk gevoel. Ik wist ook heel goed wat ik níet wilde. Toen ik van school af ging, zag mijn vader mij graag werken in de sigarenzaak. Maar ik háátte die rook. De fotowinkel aan de overkant dan, zei mijn vader. Daar heb ik het één ochtend volgehouden. Toen de bonthandel van mijn oom. Hield ik drie dagen vol. Ik wilde ten diepste ook maar twee dingen: voetballen en muziek. Alles wat daar niets mee te maken had, wimpelde ik categorisch af.”

In de zaak van zijn vader hoorde hij iemand praten over het beroep ‘studiomuzikant’. “Dat leek me nou echt iets voor mij. Met mijn gitaar ging ik naar Hilversum, naar de studio van Phonogram. Had ik in het telefoonboek opgezocht.”

Daar vroeg hij naar Hans van Hemert en warempel, die gaf hem een kans. Hij mocht meespelen op het eerste singletje van Linda van Dyck. “Uiteindelijk heb ik daarna een paar jaar meegespeeld op alles wat bij Phonogram onder contract stond. Uiterst leerzaam. Ik moest alles spelen wat ze voor mijn neus zetten. Het waren de scholingsjaren, maar er zat weinig van mezelf bij. Langzaam kwam het besef dat ik iets veel persoonlijkers wilde, iets wat helemaal van mezelf was. Ik begon steeds ingewikkelder technieken voor de rechterhand te ontwikkelen.”

Herman van Veen

Na een korte periode als begeleider van cabaretier Sieto Hoving kwam hij terecht bij Herman van Veen, bij wie hij van 1969 tot 1979 gitaar speelde. Bij Van Veen rees Sacksioni’s ster, waarna hij aan een solo-carrière begon.

Zijn eerste eigen elpee, Harry Sacksioni: gitaar, was meteen een reusachtig verkoopsucces, tot grote verrassing van de platenbazen. Die wilden daarna graag een Harry Sacksioni: gitaar II, want die zou zeker opnieuw goed verkopen, maar zo stond Sacksioni er niet in. Hij volgde zijn gevoel en liet zijn artistieke visioen niet bezoedelen door commerciële overwegingen. “Zo heb ik het mijn hele carrière gedaan, soms ten nadele van mezelf, maar ik kan niet anders.”

Zijn tweede elpee werd Vensters, waarvan de première van de live-uitvoering in België, vastgelegd voor televisie, een ijskoude, nachtmerrie-achtige confrontatie werd met de professionele orkestwereld. De bizarre geschiedenis staat uitgebreid beschreven in zijn boek.

Nieuw groot project

Nog ingrijpender is het verhaal van de vrouw die hem veertig jaar lang heeft gestalkt, van 1974 tot 2014, het jaar van haar overlijden. Sacksioni kijkt er ondanks alles met deemoed op terug. “Het was meer dan afschuwelijk, maar ik voel nu een diep medelijden met dit meisje, dat haar eigen leven volledig heeft weggegooid.”

In 2020 zou hij zijn nieuwe grote project in première brengen, Timeline, een stuk van twee uur voor zevenkoppige band, strijkorkest, koor en een videowall. “Het eerste deel gaat over de ontwikkeling van de aarde tot aan de homo sapiens. Daarna gaan we de twintigste eeuw in, met grote onderwerpen als JFK, Tsjernobyl, de val van de Muur, Trump, corona, global warming. Maar het is ook een ode aan de aarde en een ode aan de schoonheid. De uitvoeringen zijn nu uitgesteld tot 2023. Ik kijk er erg naar uit.”

Harry Sacksioni: Dat kunnen ze allemáál wel zeggen…: anekdoten en bespiegelingen (Cutaway) €19,95, bestellen via www.harrysacksioni.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden