PlusTen slotte

Gina Lollobrigida (1927-2023) omarmde én verzette zich tegen haar reputatie als seksbom

Bij het vallen van haar naam regent het niet direct filmtitels, eerder kreten als ‘het ultieme sekssymbool’ en ‘de Europese Marilyn Monroe’. De Italiaanse actrice Gina Lollobrigida was hoe dan ook een legende, iemand die zichzelf keer op keer opnieuw uitvond en zelfs vorig jaar nog een politieke carrière ambieerde. Ze overleed gisteren op 95-jarige leeftijd.

Gudo Tienhooven
Gina Lollobrigida werd ook wel 'de Europese Marilyn Monroe' genoemd.  Beeld Corbis via Getty Images
Gina Lollobrigida werd ook wel 'de Europese Marilyn Monroe' genoemd.Beeld Corbis via Getty Images

“Ik? De mooiste vrouw ter wereld?” Gina Lollobrigida reflecteerde vijf jaar terug bij het (eindelijk) krijgen van een ster op de Walk of Fame in Hollywood, kort op haar reputatie als het eerste grote Europese sekssymbool van na de Tweede Wereldoorlog. “Ik was waarschijnlijk gewoon fotogeniek. Ik denk dat elke vrouw die geliefd is, net zo mooi is.”

Dat niemand minder dan Humphrey Bogart (met wie ze samenspeelde in haar Hollywooddebuut Beat the Devil uit 1953) ooit riep dat zij Marilyn Monroe er deed uitzien als kindsterretje Shirley Temple, flatteerde de actrice wel. “Marilyn en ik waren goed bevriend. Ze was zo bescheiden en lief. Maar ze was niet zo sterk als ik.”

Humor

De Italiaanse was tot haar dood inderdaad allesbehalve een kwetsbaar vogeltje. Landgenoot Sophia Loren (nu 88) won qua filmrollen en internationale bekendheid met gemak de concurrentiestrijd, maar Lollobrigida’s uitgesproken mening en gevoel voor bijtende humor (‘Loren zou prima een boerin kunnen spelen, maar nooit een echte dame’) maakten haar blijvend geliefd. Dat wist ze zelf ook. “Ik ben gelukkig geen Frank Sinatra. Die heeft echt núl gevoel voor humor,” aldus de diva over haar tegenspeler in Never So Few (1959). Ook over haar roerige liefdesleven was ze scherp. “Telkens als ik de juiste persoon gevonden dacht te hebben, rende hij weg. Ik ben te sterk voor ze. Te populair ook.”

Lollobrigida begon haar loopbaan als model. In 1947 werd ze derde in de Miss Italië-verkiezing, waarmee ze de aandacht trok van de excentrieke producent, vliegtuigbouwer en multimiljonair Howard Hughes. Hij lokte haar naar Los Angeles, waar ze uiteindelijk een bescheiden carrière als actrice opbouwde in bijvoorbeeld het historische epos Solomon and Sheba (1959). Haar bekendste optreden bleef toch als zigeunermeisje Esmeralda in de Franse klassieker Notre-Dame de Paris (De Klokkenluider van Notre Dame) uit 1956.

Beeldhouwen

Ze werd voor de film gescout toen ze op de kunstacademie zat. In Vanity Fair vertelde ze dat ze dat helemaal niet zag zitten. Als je een studie beeldhouwen doet en af en toe ergens zingt, wil dat nog niet zeggen dat je actrice bent. “Dus ik weigerde. Toen ze de druk bleven opvoeren, liet ik weten er een miljoen lire voor te willen hebben. Dat zou ze wel de mond snoeren, dacht ik. Maar ze zeiden ja!”

In de jaren zeventig begon de interesse in Lollobrigida als actrice wat af te nemen. Ze besloot daarom zelf een andere koers te varen, als fotograaf. In 1973 bracht ze een eigen boek uit, Italia Mia, met portretten van beroemdheden als Salvador Dalí, Paul Newman, Indira Ghandi en Fidel Castro. Die laatste fascineerde haar dusdanig dat ze besloot een documentaire over de Cubaanse leider te maken. Ook pakte ze het beeldhouwen weer op en al snel exposeerde ze wereldwijd.

Spotlights

La Lollo, de paparazzi helemaal beu, leidde de laatste jaren ergens in de buurt van Rome een kluizenaarsbestaan. Toch zorgde ze er hoogstpersoonlijk voor dat – zodra het háár uitkwam – de spotlights weer even haar kant op schenen. Niet alle zetten waren daarbij succesvol. In 1999 deed ze bijvoorbeeld vergeefs mee aan de Europese parlementsverkiezingen als kandidaat voor de Democratische Partij. Ook augustus vorig jaar nog, nota bene op haar 94ste, was ze bloedserieus in zich kandidaat stellen als senator van het linkse Italia Sovrana e Popolare. “Ik was het beu om die politici te horen ruziemaken met elkaar zonder dat ze ter zake kwamen.”

Van de ‘grote Europese drie’, naast Sophia Loren en Brigitte Bardot, gaat Gina Lollobrigida als eerste. Een icoon. Een ‘seksbom’ ook. Maar wel een die haar bekendheid inzette voor kunst en politiek. Al was het maar zodat het niet altijd en eeuwig over haar veelbesproken decolleté zou gaan.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden