Plus theaterrecensie

Gewoon cabaretier zijn gaat Micha Wertheim geweldig af

Micha Wertheim gaat met zijn nieuwe programma terug naar de basis: het vertellen van grappen in een behoorlijk overzichtelijk kader. Maar dan wel op zijn Wertheims.

Micha Wertheim tijdens zijn voorstelling met op zijn shirt de pin van Google Maps, die ons exact de weg wijst. Beeld Thomas van Oorschot

Na het experimentele tweeluik 'Ergens anders' en 'Iemand anders' leek de carrière van Micha Wertheim wel zo'n beetje voltooid. Het spel dat hij jarenlang met zijn publiek speelde, beleefde een apotheose toen hij letterlijk wegbleef bij zijn eigen voorstelling.

Met Micha Wertheim voor alle duidelijkheid gaat hij terug naar de basis: het vertellen van grappen in een behoorlijk overzichtelijk kader. Maar dan wel op zijn Wertheims.

De meeste verhalen draaien om één begrip: duidelijkheid. In zijn essays voor De Correspondent schreef Wertheim al over de kracht van fantasie en onze neiging om alles letterlijk te nemen. Altijd te willen weten waar we aan toe zijn. Met die vaststelling schiet hij ruw gezegd twee kanten op.

Onder de noemer 'Wat is er nog meer niet leuk?' kijkt Wertheim met veel ironie naar genoeglijke activiteiten, die door het immer groeiende leger deugmensen volledig zijn verpest. Lekker biefstukje eten? Kan niet meer. Op vakantie gaan zonder schuldgevoel? Onmogelijk. Vrouwen aanranden? Geen lol meer aan.

Bang om te verdwalen
Wertheim maakt in die verhalen gebruik van een voor zijn doen simpele omkering. Ze werken door de fenomenale opbouw en aandacht voor details. Hoogtepunt is zijn bezoek aan een veganistisch restaurant waar hij op zoek gaat naar iets waaruit zou blijken dat de uitbaters wellicht geen vlees eten, maar wel te betrappen zijn op ander 'slecht' gedrag. Want: "Als ik ergens niet tegen kan, zijn het mensen die niet hypocriet zijn."

Veel interessanter nog is zijn intelligente ontleding van hoe ons bestaan vanaf 2007 is veranderd. Sinds de smartphone ons voorziet van instant-kennis over elk denkbaar onderwerp kennen we alle antwoorden. Tegelijk zijn we banger geworden om te verdwalen.

Wertheim draagt een shirt waarop in eerste instantie een oog lijkt te staan. Het blijkt later de pin waarmee Google Maps ons exact laat zien waar we moeten zijn. In een prachtig, ontroerend betoog stelt hij dat verdwalen het meest menselijke is dat er bestaat. Wat doet het met ons als er nooit meer iets mislukt? Kan er dan überhaupt nog kunst ontstaan?

Lef nodig
Opvallend is dat Wertheim veel sympathieker overkomt dan voorheen. Hij lijkt hard te hebben gewerkt aan zijn van nature wat afstandelijke podiumpersoonlijkheid. Voor een voorstelling als deze was dat nodig.

Hij heeft dit keer geen constructies om zich achter te verschuilen, geen rol te spelen. Hier is hij 'gewoon' een cabaretier die praat met zijn publiek en dat dik twee uur interessant moet houden. Dat gaat hem geweldig af.
'Kennis kan een muur worden die schoonheid aan het oog onttrekt' is de fraaiste zin van de voorstelling.

Het is de tragiek van de mens. Als kind zien we overal het mooie of interessante van in. Omdat we nog zo weinig weten, kan de wereld niettemin een beangstigende plek zijn.

We móeten wel kennis opdoen om niet stapelgek te worden. Maar hoe meer we leren, hoe minder plek er is voor nieuwe ervaringen. Nieuwe schoonheid. We lopen tegen een muur op. Hebben we het lef om om te draaien?

Cabaret

MICHA WERTHEIM VOOR ALLE DUIDELIJKHEID

Door
Micha Wertheim
Gezien
21/3, De Kleine Komedie
Te zien
22, 23 en 26 t/m 30/3, aldaar;
17/4, Schouwburg Amstelveen;
8/6, De Meervaart

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden