PlusBoekrecensie

Geweldige schrijver, die Carson McCullers

British actress Elizabeth Taylor and American actor Marlon Brando on the set of Reflections in a Golden Eye, directed by John Huston. (Photo by Sunset Boulevard/Corbis via Getty Images)Beeld Corbis via Getty Images

De vorige vertaling, uit 1983, werd gemaakt door iemand van wier naam je spontaan vrolijk werd: Jo Fiedeldij Dop. Maar toch goed dat ook de tweede roman van Carson McCullers (1917-1967), Reflections in a Golden Eye (1941), nu is opgenomen in de in 2016 gestarte reeks fraaie herziene en nieuwe vertalingen door Molly van Gelder.

Omdat daarmee het complete romanoeuvre van die literaire schutsvrouw van de buitenbeentjes en verschoppelingen afgestoft en weer verkrijgbaar is, vooral. Klaar om door een nieuwe generatie lezers ontdekt te worden.

Wel logisch dat Gespiegeld in een gouden oog de laatste in de rij vormt. Want al nemen McCullers’ lyrische proza, haar talent voor het creëren van een sfeer van broeierige wanhoop en haar scherpe karakterschetsen ook hier geregeld een hoge vlucht, het blijft één van haar minder geslaagde werken.

Legerplaatsen

Het begint geweldig. Met de vaststelling, namelijk, dat legerplaatsen in vredestijd meestal nogal saai zijn, maar dat er uitzonderingen bestaan. ‘Zo is er in een plaats in het zuiden enkele jaren geleden een moord gepleegd. De hoofdrolspelers in dit drama waren: twee officieren, een soldaat, twee vrouwen, een Filipijn en een paard.’

Vervolgens leer je die (afgezien van het paard) allemaal kennen, uiteraard. De volledig met zichzelf in de knoop zittende kapitein Weldon Penderton, tot wanhoop wordt gedreven door echtgenote Leonora. Een vrouw die hem vernedert met haar lome wulpsheid en een stoet openlijke minnaars, hoewel Weldon ‘de treurige neiging’ heeft stiekem verliefd op die mannen te worden. Ook op de huidige hoornopzetter, majoor Morris Langdon, op zijn beurt getrouwd met de getormenteerde Alison, die louter troost vindt bij haar clownesk aanbiddende huisbediende Anacleto.

En die soldaat? Dat is eenzaat ­Ellgee Williams, die er in een sensuele scène per ongeluk getuige van is hoe Leonora zich in hun woonkamer pesterig demonstratief voor Penderton uitkleedt, en die zich daarna ontpopt tot een obsessieve gluurder. Terwijl de kapitein weer lustgevoelens voor hém opvat… Het is kortom zo’n cocktail van frustraties en existentiële eenzaamheid die we van McCullers kennen en liefhebben.

Maar het menselijk lijden klinkt hier net te vaak luidkeels en melodramatisch. En die flashback waarin een Alison in een vlaag van waanzin haar tepels afknipte met een schaar, leest als een onbedoelde parodie op wat Tennessee Williams in de inleiding de ‘Gothic school’ noemt.

Niettemin: geweldige schrijfster.

Fictie Carson ­McCullers Gespiegeld in een gouden oog Vertaald door Molly van Gelder, ­Athenaeum, €18,99 144 blz.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden