PlusBoekrecensie

Ger Beukenkamp blijft een mysterie in zijn memoires, maar het spel is leuk

Na vijf bundels Faxen aan Ger van Nicolien Mizee, is er nu een antwoord van scenarioschrijver Ger Beukenkamp; de memoir Dora’s dankbaarheid, waarin hij met veel omtrekkende bewegingen iets over zichzelf vertelt, dat vooral met schrijven vandoen heeft.

Dieuwertje Mertens
De Meeuwenlaan in 1977, waar Beukenkamp naar de ambachtsschool ging en een opleiding deed tot chemisch bedieningsvakman. Beeld Stadsarchief Amsterdam
De Meeuwenlaan in 1977, waar Beukenkamp naar de ambachtsschool ging en een opleiding deed tot chemisch bedieningsvakman.Beeld Stadsarchief Amsterdam

Sinds Mizee in 1994 haar eerste fax aan haar docent scenarioschrijven Beukenkamp stuurde, is ze niet meer gestopt, hoewel de faxen ondertussen zijn vervangen door mails. Ze vertelt hem alles over haar leven. Dat waardeert hij heus, maar reageren ho maar.

‘Zou Ger er iets voor voelen zijn memoires te schrijven?’ polst uitgever Menno (Hartman) per mail bij Mizee. Ze antwoordt: ‘Ger springt eerder van de Magere Brug dan dat hij iets over zichzelf vertelt.’ Beukenkamp: ‘Godsamme Nicolien, Menno van Van Oorschot heeft me gevraagd mijn levensverhaal op te schrijven.’

De lezer is direct in een vermakelijke correspondentie of dialoog verwikkeld, want we hebben natuurlijk wel met een scenarioschrijver vandoen. Later in het boek schrijft Beukenkamp: ‘Dat is zo mooi aan dialogen: de scenarioschrijver laat zijn karakters duelleren en blijft zelf buiten schot.’

De vorm aan diggelen slaan

Mizee mailt Menno: ‘(...) het zal lastig worden. Hij wil altijd de vorm aan diggelen slaan. Dat willen heel veel mannen.’ Als Menno Beukenkamp voorstelt om inderdaad niet voor een voorspelbare vorm te gaan – Mizee zal de eerste zin van elk hoofdstuk aanreiken – gaat Beukenkamp akkoord.

Zo heeft hij toch iets om zich achter te verschuilen. Mizee reikt hem (soms absurde) zinnen aan die niet direct dwingen tot grote ontboezemingen, maar hem wel op verhaal brengen, zoals de beginzin: ‘Op een zonnige dag fietste mijn moeder naar de kraamkliniek.’ Beukenkamp houdt de zin in de lucht en kijkt wat hij er allemaal op aan te merken heeft. Dat van de zonnige dag klopt wel, want hij werd geboren op 31 juli, maar zijn moeder Dora fietste niet, nooit zover hij kan nagaan. Hoe kwam ze eigenlijk in het Julianaziekenhuis (géén kraamkliniek) terecht? Geen idee. De hele kwestie roept vooral vragen op.

Hij probeert te achterhalen hoe het zat, want als scenarioschrijver houdt hij zich graag bezig met de verhouding waar/nietwaar. ‘Het zou natuurlijk kunnen dat Dora Dekkers één keer geprobeerd heeft per fiets naar de kraamkliniek te gaan. Is ze toen gevallen?’ schrijft Beukenkamp. Voor je het weet is die fietsende moeder een gegeven.

Minderwaardigheidscomplex

Via hoekige gedachtesprongen vertelt Beukenkamp zo een beetje wat in hem opkomt. Hij groeide op in een atheïstisch, socialistisch arbeidersgezin in Amsterdam-Noord. Beukenkamp schrijft: ‘Mijn vader had een minderwaardigheidscomplex en was als de dood dat zijn kinderen het te hoog in de bol kregen en zich zouden verheffen boven de arbeider. Ik mocht alleen een echt vak leren (...).’

Een mededeling waarachter je een oceaan van verwijten vermoedt die alles zeggen over de relatie tussen vader en zoon, maar Beukenkamp benadert dit als een gegeven. Hij gaat naar de ambachtsschool op de Meeuwenlaan en volgt een opleiding tot chemisch bedieningsvakman. De eerste jaren van zijn werkzame leven brengt hij zodoende vervolgens door in laboratoria, waarover hij de nodige vermakelijke en onthutsende anekdotes deelt.

Hoe is hij eigenlijk scenarioschrijver geworden? Een helder antwoord komt er niet. Hij is het ineens. In 1974 wordt zijn musicaltekst Thijs en de anderen gehonoreerd. Een tekst die eerder niet is genoemd.

Heel veel meer dan als je zijn cv tot je zou nemen, kom je niet te weten over Beukenkamp – hij blijft een mysterie – maar het spel tussen Mizee en Beukenkamp is leuk. Beukenkamp deelt liever zijn opvattingen over scenarioschrijven. Hij is tégen schrijvers die een beroep doen op hun gevoel: ‘Huilen is mooi, denken is beter’.

Dora’s dankbaarheid

Ger Beukenkamp
Van Oorschot, €23,50, 320 blz.

Ger Beukenkamp - Dora's dankbaarheid. kosteloos Beeld -
Ger Beukenkamp - Dora's dankbaarheid. kosteloosBeeld -

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden