Plus

Georgina Verbaan: 'Soms denk ik: ik wil alleen nog schrijven'

Georgina Verbaan (38) speelt een hoofdrol in de dramaserie Klem, waarvan volgende maand het tweede seizoen begint, maar is ook schrijver en stemactrice. 'Ik ben gewoon mezelf.'

Georgina Verbaan Beeld Bowie Verschuuren

We treffen elkaar in de tuin van de Nieuwe KHL, een geheel roze-groen Pippi Langkous­achtig café in Oost dat zo'n beetje de woondroom van Verbaan moet zijn. Wie haar volgt op Instagram weet dat ze nogal van de pastelkleuren is: haar koelkast is mintgroen, haar fauteuil geel en de muren biggetjesroze. "O ja, ik zei meteen toen ik hier binnenkwam: hier wil ik wonen!"

Verbaan draagt een lange zwarte glitterjurk, aan haar voeten veganistische Dr. Martens sandalen, haar rode tasje is van kunstleer - als felle voorvechter van dierenrechten zul je Verbaan niet in een leren outfit treffen. Haar haar had ze de dag ervoor gekortwiekt, wat al te zien was in de roddelrubrieken.

Verbaan mag pas 38 zijn, ze heeft al een carrière van twintig jaar achter de rug. In vogelvlucht: ze begon op 18-jarige leeftijd als Hedwig Harmsen in Goede Tijden, Slechte Tijden, speelde in romantische comedy's zoals Costa! en Hartenstraat, stond op het toneel in Venus en won een Gouden Kalf voor haar bijrol in De Marathon (2012) en voor haar hoofdrol in De Surprise (2015).

Maar Verbaan is meer dan actrice. Al vijf jaar is ze columnist bij NRC en sinds een jaar bij Chantal Janzens blad &C, ze brengt komende maand haar tweede boek uit en is actief op sociale media. Op Twitter omschrijft ze haar beroep: 'Actrice. Schrikt zich hoedjes. Moet óók zo nodig schrijven.'

Vanaf volgende maand is ze te zien in een nieuw seizoen van de BNNVara-serie Klem. De dramaserie, over een belastingambtenaar (Barry Atsma) die te maken krijgt met de onder­wereld door de criminele vader (Jacob Derwig) van zijn dochters vriendinnetje, kreeg lovende kritieken. Een écht spannende Nederlandse ­serie, met goed acteerwerk en fijne dialogen - het kan.

Voor een interviewdag vanwege dat nieuwe seizoen mogen media met de sterrencast praten; naast Verbaan doen ook Atsma en Derwig aan de tafeltjes in de achtertuin hun zegje.

Ik moet u bekennen: ik was een beetje nerveus om u te ontmoeten. U staat niet bekend als een groot fan van de pers.
Lachend: "Ik heb net een interview gehad met iemand die precies hetzelfde zei."

Waar komt die weerstand vandaan?
"Het is gewoon niet mijn favoriete onderdeel van mijn werk. Ik vind het leuk om over Klem en mijn schrijfwerk te praten, maar lang was er vooral interesse in randdingen."

Wat voor randdingen?
"De dingen die ik deed toen ik nog jong en wild was. Mijn taal werd altijd versimpeld, er werden duizend hihi's in een artikel gezet. Daardoor ontstaat er een mediapersoonlijkheid die ver van jezelf afstaat. Daarom heb ik een tijdje geprobeerd zo min mogelijk interviews te geven. Een interviewsituatie is altijd zo onnatuurlijk; je zit ineens tegenover iemand, en degene gaat ineens allemaal vragen aan je stellen. Dat is normaal gesproken nóóit zo! Maar het hoort nou eenmaal bij mijn werk."

Heeft u een overgang gemaakt qua imago? Van soapie en de Playboy naar ­serieus ­schrijver en actrice?
"Dat moet u aan anderen vragen. Ik kan dat niet inschatten. Maar mijn imago is wat mij betreft nou precies zo'n randding waar ik het in interviews steeds over moet hebben. Helaas. Ik ben gewoon mezelf. Bekend worden op jonge leeftijd, dat is wel raar, ja. Je komt in een gekke ­wereld terecht waarin je moet zien te overleven. Maar ik heb nergens spijt van. Alle domme ­dingen die ik vroeger heb gedaan, hebben me gevormd."

Is dat een naar gevoel, als er een beeld ontstaat dat niet bij je past?
"Als je als puber zelf nog moet uitzoeken wie je bent, is het wel moeilijk als anderen dat al voor je hebben besloten. Iedereen blijft willen zien wat ze kennen, en dat willen ze steeds bevestigd zien. Ik heb me daar op een zeker punt bij neergelegd. Schrijf maar, ik ga het niet eens meer nalezen. Maak van me wat je wil!"

Ze lacht, haalt haar schouders op. "Als je heel jong bent en je iemand tegenover je hebt met een vooringenomen idee, is het ook moeilijk om ze daar niet in te bevestigen. Ik wilde pleasen; niet teleurstellen. Een vreemd mechanisme, waar ik me wel van losgemaakt heb hoor. Ik ben ook bijna veertig. Met de komst van Twitter, en toen ik zelf ging schrijven, kreeg ik meer ruimte om mijn eigen stem te laten ­horen."

Bent u daarom begonnen met sociale media?
"Nee, maar Twitter is een fijne manier om je eigen stem te laten horen. Als ik het ergens niet mee eens ben of iets zie staan dat niet klopt, kan ik dat rechtzetten. In die zin vind ik internet erg bevrijdend. Het kan een lelijk monster zijn, maar het heeft ook zijn mooie kanten."

U bent nogal actief, online. Hebben uw volgers daardoor enig idee van uw leven? Toen uw kat onlangs overleed, vond ik dat echt erg voor u. Terwijl ik u helemaal niet ken.
"Echt waar, wat een gek idee! Dat hoor ik niet vaak. Social media kunnen zo raar zijn inderdaad. Over sommige mensen die ik van Twitter ken, weet ik best veel; bijvoorbeeld dat ze ­onlangs bij hun oma zijn geweest. Als ik ze dan in het echt tegenkom, heb je toch weer zo'n awkward silence."

"Maar of mensen mij leren kennen door Twitter, dat denk ik niet. Voor mijn gevoel deel ik ook niet zoveel, vooral foto's van duiven, mijn dieren en mijn dorre plant. Maar ik heb een dubbel gevoel over dat hele inter­net. Het is toch ook een beetje een ver­slaving."

Probeert u uw gebruik weleens te temperen?
"Jazeker, met Facebook ben ik gestopt. Voor je het weet, zit je erop en krijg je een katten­filmpje te zien - sommige mensen zullen een ander algoritme hebben, maar bij mij was het erg op daarop gericht. Zat ik een uur later nog steeds dierenfilmpjes te kijken. Tijd die ik beter kan besteden. Dus Face­book gebruik ik maar niet meer."

U zou ook niet op sociale media kunnen zitten.
"Dat is natuurlijk waar, maar ik vind het fijn, ­zeker Twitter. Vooral als ik veel alleen thuis aan het schrijven ben, werkt het voor mij als een koffieautomaat op een kantoor; ik ontmoet er mensen, en kan daar met ze over van alles praten."

Wat uw privéleven betreft staat u niet bekend als een open boek.
"Nou ja, ik cureer het graag zelf. Zo plaats ik wel ­foto's van mijn dochter, maar zorg ik dat haar gezicht niet is te zien. Ik wil niet dat ze wordt herkend op straat; daar heb je niets aan."

"Alleen maar omdat haar moeder toevallig bekend is? Daar kan zij toch niets aan doen? Ze komt nu op een leeftijd dat ze graag wil vloggen, of met een vriendinnetje een videoclip wil maken of een filmpje waarin ze dieren gaan redden. Dat mag van mij wel, maar het gaat niet op YouTube."

Komt dat door uw eigen ervaringen?
"Ja. Ik werd zelf op vrij jonge leeftijd bekend, en dat had nogal impact. Toen ik in Goede Tijden, Slechte Tijden speelde, was ik nog aan het opgroeien. Dan ben je onzeker, weet je nog niet goed wie je bent en kijken er veel mensen naar je op tv."

Georgina Verbaan: 'Ik heb nergens spijt van. Alle domme dingen die ik vroeger heb gedaan, hebben me gevormd' Beeld Bowie Verschuuren

"Als ik uitging, tilden groepen jongens me soms op, en ging ik zo op hun schouders de zaak door. Ik was letterlijk niet meer de baas over mijn eigen lichaam. Dat iedereen zijn zweetoksels over mijn schouders hing om op de foto gaan, dat kon ook wel, vond iedereen. Nu is dat minder hoor, sowieso in Amsterdam. En in mijn buurt zie ik eigenlijk alleen nog maar toeristen."

Die interesse naar uw privéleven, is dat een ­negatieve kant die met uw werk gepaard gaat? Of hoort dat er 'gewoon' bij?
"Ik vind juist dat dat helemaal niet bij mijn vak hoort. Daar hoort mijn ambacht bij, en de dingen die ik doe, maar mijn privépersoon niet."

Wat u doet, is wel snel nieuws. Vorige week bijvoorbeeld haalde uw nieuwe kapsel de nieuwssites. En dat u zich opwindt over raketijsjes.
"Ach ja, dat is wel irritant, want dat halen ze van Twitter. Het lijkt alsof ik daar met een kliekje van vijftien mensen klets, maar later staat het op mediacourant of nu.nl. Over die raketten had ik getwitterd dat er volgens mij minder ­suiker in zit; ze smaakten ineens anders."

"De ­volgende ochtend zag ik dat 500 mensen het geliket en geretweet hadden. Dan denk ik toch: ik haal het maar snel weg. Anders zit ik weer in RTL Boulevard vanavond. Daar heb ik geen zin in."

U acteert, schrijft, en spreekt in voor animatiefilms. Hoe bevalt dat?
"Het is af en toe moeilijk combineren. Soms ben ik zo druk met mijn acteerwerk, dan maak ik niks mee behalve wat er op de set gebeurt. En dan moet ik toch een column schrijven. Ik denk soms wel dat ik het liefst alleen nog maar zou schrijven. Niet alle producties zijn even leuk natuurlijk; daar kwam ook de behoefte vandaan om zelf iets te maken, en minder afhankelijk te zijn van de rollen die me worden aangeboden."

"Maar acteren in een serie als Klem vind ik dan weer geweldig. De acteurs en de scripts zijn ontzettend goed. We hadden tijdens het eerste seizoen wel het idee dat we iets goeds aan het maken waren, maar het is toch altijd spannend of er mensen kijken, en hoe het valt."

Vorig jaar publiceerde u uw eerste boek, Loze Ruimte. Is een vervolg in de maak?
"Absoluut: mijn tweede boek, Iets om naar uit te kijken, ligt in september in de winkels. Het is een bundeling columns en er staat een aantal korte verhalen in. De columns zitten qua lengte wel in de vingers, maar ik verlang erg naar fictie schrijven. Dus nu richt ik me op korte verhalen."

"Ooit zou ik graag een roman schrijven. Het afgelopen jaar heb ik tijd ingeruimd om daar aan te beginnen, maar ik vond het erg moeilijk om mezelf aan het werk te zetten. Ik verlang al langer naar de vrijheid om mijn eigen tijd in te ­delen, maar als ik die tijd heb, weet ik niet wat ik met mezelf aan moet." Lachend: "Ik schrijf nu met Written? Kitten!, dat helpt."

Wat is dat?
"Een programmaatje op internet. Als je honderd woorden hebt geschreven, krijg je een poezenplaatje te zien. Ik vind het kinderachtig goed werken. Laatst deed ie het niet, dat was wel even zuur. Moest ik naar mijn eigen katten kijken. Probeer dan nog maar eens te werken."

Ik moet op sociale media vaak om u lachen. Nou heeft u ook ervaring op het toneel. Heeft u ooit over cabaret nagedacht?
"Ha! Het lijkt me verschrikkelijk om elke avond in mijn eentje op een podium te staan - echt héél erg. Voor een publiek spreken vind ik al vreselijk. Die tekst zou dan vastliggen natuurlijk, maar het lijkt me een nachtmerrie. Zeg nooit nooit. Maar ik sterf nog liever."

Klem is vanaf donderdag 13 september om 20.30 uur te zien op NPO 1 (BNNVara).

CV

Geboren
9 oktober 1979

Loopbaan
1997-2000 GTST
1998: Hertenkamp
2001 Costa!
2006-2015 ’t Schaep met de 5 Pooten
2009 Oogverblindend (film en theater)
2011 Van God Los
2013: Gouden Kalf voor De Marathon
2013 - nu: column NRC
2014: Hartenstraat
2015: Gouden Kalf voor De Surprise
2016: debuut Loze Ruimte
2017: column &C; Klem
2018: tweede seizoen Klem; column­bundel Iets Om Naar Uit Te Kijken

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden