PlusFilm

Genoeg drama in tranentrekker Blackbird, maar het blijft oppervlakkig

Blackbird.  Beeld Parisa Taghizadeh
Blackbird.Beeld Parisa Taghizadeh

In het begin van Blackbird, de Amerikaanse remake van de Deense film Silent Heart (2014), gaat een wekker af. Enkele momenten kijkt de terminaal zieke Lily (Susan ­Sarandon) er weemoedig naar, dan zet ze hem resoluut uit. Later die avond blaast haar man (Sam Neill), die aan het eind van het familieweekendje een dodelijk medicijn aan zijn vrouw zal toedienen, een kaars uit.

Met deze twee handelingen is bijna alles gezegd over het familiedrama Blackbird, een sentimentele tranentrekker over de aanstaande dood van de matriarch van een familie. Bijna alles, want in de tweede helft introduceert de film een aantal plotwendingen, die voor wat spanning zorgen, maar amper nawerking hebben.

Lily heeft haar twee dochters uitgenodigd in haar huis in de New Yorkse Hamptons voor een laatste weekend ­samen. De burgerlijke oudste dochter Jennifer (Kate Wins­let in een zeldzaam humoristische rol) neemt, naast twee onhandige cadeautjes, haar man (Rainn Wilson) en tienerzoon (Anson Boon) mee; de jongere bohemien ­Anna (Mia Wasikowska) komt, wat te laat, met haar knipperlichtrelatie Chris (Bex Taylor-Klaus) aanzetten.

De premisse, een familie die bij elkaar komt voor de zelfgekozen dood van een matriarch, zorgt eerst voor wat ­humoristische gebeurtenissen. Zo is Blackbird op z’n sterkst, als een donkere komedie die traditionele familiale waarden op de hak neemt. Maar al gauw blijkt dit uitgangspunt vooral vruchtbare grond voor een flinke dosis psychologische onrust. Familiegeheimen, opgekropte woede en jarenlange misvattingen borrelen op. Maar de psychologische inzichten blijven erg oppervlakkig, met wijsheden die je op wenskaarten verwacht aan te treffen.

Hoewel de acteurs de personages met overgave spelen, lukt het hen niet om de familie tot leven te brengen. Dit ligt grotendeels aan het scenario, dat bestaat uit nogal ­afgezaagde dialogen en de personages opsluit in simpele ­karaktereigenschappen.

Het wordt, door verdrietige ­muziek en gespannen stiltes, duidelijk dat Blackbird een verhaal vertelt waar we ons verdrietig over zouden moeten voelen, maar de film spendeert lang niet genoeg tijd met zijn personages om ons daadwerkelijk te roeren. En de gevoelens die op sporadische momenten worden ­opgewekt zijn alweer vervlogen als de aftiteling begint te rollen.

Net als Lily’s overtuiging om een einde aan haar leven te maken, is er iets definitiefs aan de film. We weten dat Lily haar leven zal beëindigen en de obstakels die haar ­familie in de laatste momenten opwerpt, worden met te weinig overtuiging gebracht. Films bestaan per definitie uit beelden van handelingen die al hebben plaatsgevonden, maar zelden is men zich hiervan zo bewust als bij het kijken naar Blackbird.

Blackbird

Regie Roger Mitchell

Met Kate Winslet, Susan Sarandon, Sam Neill, Mia Wasikowska

Te zien vanaf 5/6 in Cinecenter, Filmhallen, City, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden