Plus Boekrecensie

Gelukkige gezinnen: literaire kamermuziek in herfstig mineur

Een in rouw en existentiële verwarring gedompelde roman zou je het kunnen noemen, het debuut van Katharine Dion met de licht misleidende titel Gelukkige gezinnen

De verteller is de zeventiger Gene Ashe. Als we hem ontmoeten op een strand bij zijn woonplaats in het Amerikaanse New Hampshire, is zijn Maira een paar maanden daarvoor na 49 jaar huwelijk overleden, en nu is het geluk van anderen hem een raadsel, de aanblik van een innig paar ‘een bijzondere kwelling’.

Dat wordt niet alleen veroorzaakt door de schrijnende heimweegevoelens van een nabestaande, blijkt als hij een toespraak voor haar herdenkingsdienst probeert te schrijven, maar niet verder komt dan ‘er is iets concreets verloren gegaan’. Terwijl hij in een associatieve gedachtestroom hun leven de revue laat passeren, gaat hij steeds meer twijfelen aan de gezinsidylle waarin hij dacht te leven.

Die twijfels hebben deels te maken met Ed en Gayle Donnelly, een echtpaar waarmee ze al optrokken in hun studententijd, toen ze elkaar een glansrijke toekomst voorspelden. Ed werd weliswaar een welgestelde arts, maar moest zijn schrijversdroom opgeven. Gene stelde zich tevreden met een weinig glamoureus bestaan als eigenaar van een schoenwinkel, om uiteindelijk failliet te gaan. En, realiseert hij zich nu, misschien waren ze allebei wel gelukkiger geweest met elkaars vrouw, en zij met hen.

Toespelingen in gesprekken en raadselachtige herinneringen lijken daarop te wijzen, én op een geheim dat Maira bewaarde. Dochter Dary, met wie Gene altijd een moeizame relatie had, blijkt een totaal andere kijk op haar moeder en het huwelijk van haar ouders te hebben dan hij. Met als gevolg dat hij zich ­– in ankerloze maanden, waarin hij óók nog lichamelijk aftakelt – afvraagt hoe wezenlijk hij zijn geliefde eigenlijk heeft gekend. Schonken Maira en hij elkaar een vervuld leven? Of leidden ze een schamel waakvlambestaan vol gemiste kansen?

Geen vrolijk stemmende vragen. Maar Dion wekt vooral gene in ­nuchtere, haast Salteriaanse zinnen zo fraai en genuanceerd tot leven ­dat Gelukkige gezinnen uiteindelijk meer ontroert dan deprimeert. ­Literaire kamermuziek in herfstig mineur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden