Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Geen van de zwarte broeders kreeg ooit promotie, en als je er iets van zei, werd je tegengewerkt

PlusBabs Gons

Babs Gons

Vriend heeft een boek uit de ruilbibliotheek van het hotel gepakt. Na een paar pagina’s spreekt hij zijn hoop uit dat de enige zwarte man in het boek het einde haalt.

“Als hij nog voor de helft van het boek wordt vermoord,” zegt hij terwijl we loom op een terras hangen, “dan weiger ik verder te lezen.”

De volgende dag herhaalt hij, op een ander terrasje, dat hij zware bedenkingen heeft over de levensduur van de man. ’s Avonds voor het eten is het zover, de zwarte man sterft. Vriend besluit het boek toch uit te lezen maar het verhaal is niet hetzelfde meer, het plezier is weg.

Een aantal politieagenten met migratieachtergrond, zogezegd klokkenluiders, deelt hun verhaal deze week op televisie. De verhalen zijn extreem pijnlijk, verdrietig en zitten vol onrechtvaardigheid. Geen van de relazen heeft een goed einde, sterker nog, de mannen lijken voor altijd beschadigd en gedesillusioneerd. Soms vertellen ze lachend, maar je ziet het verdriet door de lach heen.

En het verhaal gaat door, de politie wordt niet opgeheven, er is geen concurrerende organisatie waar ze je beter behandelen. Waar ze je meer waarderen en respecteren voor wie je bent. Waar ze je uitsluitend beoordelen op je werk. Deze mannen verbieden hun zonen en dochters om bij dezelfde organisatie te gaan werken. Ze willen hun de vernedering besparen.

Het is al heel lang hetzelfde boek, alleen wordt het verhaal ons steeds op andere manieren gepresenteerd. De namen veranderen, de organisatie, de context is misschien net anders. We praten er even over, we delen verontwaardiging, we discussiëren op sociale media.

Ik ken ze al van huis uit, van ver voor mijn geboorte. Mijn vader draagt er vele mee, in zijn huid, in de littekens op zijn lichaam. De politie, het leger, het is niet veel anders. Het dwong hem om in de jaren zestig al het leger te verlaten, er was niet op te boksen tegen de niet aflatende stroom van racisme, van uitsluiting. Op een van de momenten dat ik naast hem zit te luisteren naar zijn bewogen belevenissen vertelt hij hoe hij werd overgeplaatst, van Albuquerque, via Duitsland, naar de legerbasis in Soesterberg.

“Geen van de zwarte broeders kreeg ooit promotie,” vertelt hij. “En als je er iets van zei, werd je tegengewerkt. Ze maakten je het leven zuur.”

‘Wie praat die gaat,’ zegt de bondsvoorzitter die geïnterviewd wordt in de documentaire. En ze gaan, de meesten willen niet meer terug. Mijn vader ging ook, vertelt hij. Nadat hij veelvuldig had getracht het onrecht aan te kaarten, liep hij op een dag de legerbasis uit, om nooit meer terug te keren.

Vriend heeft ondertussen het boek ingeruild voor een andere. Hoopvol begint hij op de eerste pagina.

“Eens kijken of het hier wat beter gaat.”

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden