Recensie

Geen deathmetal, maar koele muziek in het Amsterdamse Bostheater (***)

Het IJslandse multitalent Ólafur Arnalds is de afsluiter van een reeks zomerconcerten in het Amsterdamse Bostheater. Bekend geworden door zijn deathmetalsound, toont hij zich tijdens het buitenconcert van een geheel andere kant.

Beeld Rink Hof

Op YouTube is een vermakelijk, anderhalve minuut durend filmpje te vinden, getiteld 'Why everything else but deathmetal sucks'. Het is een huiskameroptreden van de IJslandse deathmetalband Fighting Shit: een stel blonde, opgefokte jongens met nog jongere fans. Achter de drums zit een halfontklede Ólafur Arnalds, die op zijn toms ragt alsof zijn leven er vanaf hangt, terwijl de rest van de band en de toehoorders op elkaar inbeuken.

Hoe anders is het tijdens het optreden in het Amsterdamse Bostheater. Een doodse stilte tijdens de toegift, als Arnalds alleen achter zijn zwarte vleugel zit en het strijkkwartet dat hem bijstaat, al spelend naar het donker van het bos loopt. Heel even zijn we deelgenoot van een haast heilig ritueel. Zelfs in het luchtruim, waar het tijdens het gehele concert gonsde van de overvliegende vliegtuigen, is het stil.

Het IJslandse multitalent Ólafur Arnalds is de afsluiter van een reeks zomerconcerten in het Amsterdamse Bostheater, in een sprookjesachtige festivalsetting, waar je met muntjes hamburgers, bier en espresso koopt. 'Een plek waar je verliefd wordt of verliefd blijft,' kondigt de presentator aan.

Toch gaat het niet om de plek, maar om de muziek. En die is vanavond net als de temperatuur aan de koele kant. Sinds hij zijn deathmetaldrumsticks aan de wilgen heeft gehangen, maakt Arnalds minimalistische neoklassieke muziek en hij kreeg daarmee bekendheid toen hij bij Erased Tapes tekende, het label dat ook neoklassieken Peter Broderick en Nils Frahm vertegenwoordigt.

Rechttoe rechtaan
Vergeleken met die twee is Arnalds' muziek rechttoe rechtaan: uitgeklede composities met langgerekte noten, tussentijdse stiltes en pianomotiefjes die hij keer op keer herhaalt. Spanning ontbreekt, totdat hij aanzwelt in een crescendo. Gelukkig wordt hij live ondersteund door een strijkkwartet, een man met beats en samples, een harpiste (de Nederlandse Lavinia Meijer) en tijdens twee nummers ook een zanger met fragiele, hoge stem.

Arnalds maakt fraaie achtergrondmuziek en wordt veel gevraagd voor soundtracks. Vanavond is het alsof we in een tragische oorlogsfilm zijn beland en in een kille bunker zitten, met in de verte beats als mortier­inslagen en een sample van water dat door de kieren naar beneden sijpelt.
Arnalds weet hoe hij een sfeer moet neerzetten. De spaarzame noten die hij speelt, zijn ontegenzeglijk mooi, maar zijn muziek mist verdieping en afwisseling.

Ólafur Arnalds

Ons oordeel: ★★★☆☆
Gehoord: 18/8
Waar: Amsterdamse Bostheater
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden