PlusBoekrecensie

Geel is de kleur van de zomer is vanaf de eerste zin licht en erg grappig

In Geel is de kleur van de zomer beseft Antwan, huis-dj van een matig bezocht krakershol, langzaam dat zijn bestaan minder open ligt dan hij altijd had aangenomen. 

Thomas Rap, €19,99, 208 blz.

Het is een bekend probleem uit maffiafilms: iemand ombrengen is simpel, maar wat doe je vervolgens met het lijk? Antwan denkt er even over na, besluit het levenloze lijf van Avila in een verzwaarde zak te doen, en dumpt die ’s nachts in de Nieuwe Maas.

Bijna wordt hij betrapt door een politieagent –maar in plaats van door te vragen of versterking op te roepen, geeft hij Antwan een ietwat ruwe massage. Daarna vraagt hij hem ten dans.

Een bijna thrillerachtige situatie die overgaat in een absurdistisch tafereel, dat weer overgaat in een kernachtig samengevat levensverhaal van een passant, dat uitmondt in een overpeinzing over het vergaan van Avila’s lijk op een of ander Noors eiland –zonder dat je in die wonderlijke keten van gebeurtenissen en fantasieën ooit de draad of je interesse verliest. Het geeft een aardig beeld van de veelzijdige eerste roman van Klaas Knooihuizen (1980).

Avila is trouwens een hond. Antwan past een weekendje op haar. Dat was tenminste de bedoeling. Maar in Antwans schijnbaar ingedutte leven gebeuren wel meer vreemde dingen, en het op het oog normaalste gegeven – het verstrijken van de jaren – is misschien nog wel het absurdst van alles.

In Geel is de kleur van de zomer beseft Antwan, huis-dj van een matig bezocht krakershol, langzaam dat zijn bestaan minder open ligt dan hij altijd had aangenomen. Hij is begin veertig en er is geen weg meer terug uit zijn niet onprettige landerigheid, al heeft hij daar nooit bewust voor gekozen. Antwan en zijn schepper laten zien dat we worden gestuurd door toeval, door biologische en psychologische instincten, ‘het systeem’ en door even gehaaide als cynische marketingtrucs. De belangrijkste ervaringen en gevoelens overkomen ons, zonder dat we zelf iets in te brengen hebben.

Dat klinkt misschien wat existentialistisch. Zwaar en serieus. Maar de toon van Geel is de kleur van de zomer is vanaf de eerste zin licht en erg grappig. Het bijzondere is dat Knooihuizen bijna stiekem, via allerlei komische voorvallen en ironische observaties, een verrassend ontroerend boek heeft geschreven. Het geheel is weemoediger dan de som der droogkomische delen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden