PlusFilm

Geef je over aan de muziek en het statige tempo van The Disciple

The Disciple. Beeld Netflix
The Disciple.Beeld Netflix

“Als je dit pad wil bewandelen, leer dan om eenzaam en hongerig te zijn,” adviseert een krakerige vrouwenstem op een tape die zanger Sharad heeft grijsgedraaid. “Als je geld wil verdienen, zing dan liefdesliedjes of maak filmmuziek.”

Voor Sharad is dat geen waarschuwing maar een aansporing. Hij wíl dit pad bewandelen; hij heeft zijn een­zame leven in dienst gesteld van de Indiase klassieke zang. Hij is de discipel waar de titel van de tweede film van de Indiase onafhankelijke filmmaker Chaitanya Tamhane naar verwijst, een man die meesterschap nastreeft in een traditionele kunstvorm waar de rest van de wereld steeds minder oog voor heeft.

Sharad is een lijdzaam volgeling – van de kunstvorm in het algemeen, en van drie leermeesters in het bijzonder. Allereerst zijn inmiddels overleden vader, die hem de klassieke zang met de paplepel ingoot en streng toezag op Sharads oefeningen terwijl zijn leeftijdsgenootjes buiten speelden. Die vergiftigde relatie echoot in het heden door in Sharads band met zijn goeroe Sindhubai, een grootmeester in de zang die zijn leerling meedogenloos op elke kleine tekortkoming wijst. En dan is er nog Maai, de legendarische zangeres op die krakerige tapes waar Sharad met een bijna religieuze eerbied naar luistert.

Maai propageert in strenge bewoordingen een ascetische afwijzing van het aardse in de zoektocht naar de verheffing die de muziek in zijn meest pure vorm te bieden heeft. Sindhubai, zelf een leerling van Maai, verkondigt dezelfde boodschap, maar blijkt intussen ook een manipulatieve, veeleisende oude man. En ook Sharad zelf weet het aardse niet helemaal de rug toe te keren, blijkt uit shots waarin we hem zien aftrekken terwijl hij achter zijn computer naar porno kijkt.

Tamhane is naast regie en scenario ook zelf verantwoordelijk voor de montage van The Disciple, en maakt uitgekiend gebruik van dit soort alledaagse momenten van menselijke zwakte om Sharads verheven zoektocht reliëf te geven. Daar draagt ook de structuur vol slimme tijd­sprongen aan bij, met flashbacks naar Sharads jeugd en verschillende tijdlagen in zijn volwassen leven. Zo komen pas laat in de film momenten uit Sharads jongere jaren langs, die zijn devotie in een nieuw licht zetten. Dat subtiele hink-stap-springen door de tijd maakt deze karakterstudie van een man die niet aan zijn eigen hoge eisen kan voldoen des te gelaagder.

Sowieso is de montage een sterke troef van The Disciple, dat op het filmfestival van Venetië vorig jaar de prijzen voor beste scenario en van de internationale filmpers won. Dat uit zich vooral in het statige tempo. Niet alleen doordat Tamhane de vele muzikale optredens ruim baan geeft, maar ook dankzij de in slow motion gefilmde motorritjes die Sharad door de uitgestorven stad maakt, met die krakerige stem in zijn oren. Hoewel het in de woonkamer meer dan in de bioscoopzaal een uitdaging zal zijn, is het meer dan de moeite waard om je over te geven aan dat ritme.

The Disciple

Regie Chaitanya Tamhane
Met Aditya Modak, Arun Dravid
Te zien op Netflix

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden