PlusMode

Gedoe over kleur of een centimeter meer? Dit agentschap heeft er lak aan

Beeld Ferry van der Nat

Voordat inclusiviteit een streven werd bij de mode-industrie, begon Robbie Baauw vanuit huis een agentschap dat mensen omarmt die de heersende schoonheidsnormen overschrijden. ‘De septemberissues zijn het bewijs dat er een grote stap is gezet.’

Na anderhalve maand met een nagenoeg lege agenda heeft ­Robbie Baauw, mede-eigenaar van The Movement Models in Amsterdam, het drukker dan ooit. Ook is er reden voor champagne, want vier van zijn modellen behaalden de cover van een internationaal septemberissue. In modekringen betekent die editie, samen met het maartnummer, de heilige graal. Gouden regel is echter dat zulk nieuws niet mag uitlekken alvorens ze zijn gepubliceerd.

Vier covers lijkt niet veel, er zijn bureaus met internationale vestigingen als IMG en Elite Models die er in een maand soms meer dan tien hebben, maar het bijzondere zit ’m in de core van Baauws bureau. Dat is slechts 3,5 jaar geleden gestart met als missie: de witte mode-industrie inclusiever maken en gemarginaliseerde modellen op de kaart zetten door de ‘unpolished gems & pearls’ te representeren die voorheen verborgen bleven.

“Bizar dat veel van onze modellen door andere agencies niet erkend werden vanwege hun heupmaat. Soms ging het daarbij om slechts 1,5 centimeter, te gek voor woorden.” Baauw (32) ageert tegen wat hij noemt ‘de matenmaffia’ van de modeindustrie, waarbij verwacht wordt dat meisjes die op hun veertiende zijn gescout, op hun twintigste nog steeds hetzelfde lichaam hebben. “Veel bureaus proberen dat met bijvoorbeeld sapkuren krampachtig in stand te houden.”

Beeld Ferry van der Nat

Vijftig modellen

Ook verwijt hij bureaus alleen modellen aan te nemen die aan het bekende succesvolle plaatje voldoen. “Aziatische modellen zijn er nauwelijks in Nederland. Dat is toch gek? Als je twintig scouts voor je hebt werken en je vindt wél al die ‘magische’ meiden van 1,78 meter met heupmaat 88 – een speld in een hooiberg, kan ik je vertellen – maar het lukt je niet om één zwart of Aziatisch meisje te vinden, terwijl het mij in mijn eentje wel lukt, dan klopt er iets niet. Ze zouden het me moeilijk moeten maken, maar dat doen ze niet.”

Bij zijn agentschap moeten klanten en stylisten ook niet komen zeuren dat een meisje heupmaat 91 heeft. “Cause we know, de maten staan keurig op de website vermeld. Bij veel commerciële jobs moeten broeken vaak letterlijk aan de achterkant worden vastgepind, omdat meisjes te dun zijn voor de samplemaat. Ik ken bladen die modellen stiekem groter shoppen, omdat ze te mager zijn. Runway models van Saint Laurent en Celine moeten zelfs een maximale heupmaat van 87 centimeter hebben, en niet alle modellen die voor die merken werken komen op een natuurlijke en gezonde manier bij die maten terecht.”

Zijn strijdlust komt voort uit het feit dat hij opgroeide in een dorp waar hij altijd als vreemde eend in de bijt werd gezien. “Ik werd anders behandeld en dat had niks te maken met wie ik ben als mens, want ze kenden mij niet.”

Zijn eerlijkheid maakt hem niet altijd populair. “Prima hoor, maar Wietske Norbart (mede-eigenaar en hoofdboekster) en ik laten nooit over ons heen lopen. Wij zeggen nooit ja en amen, hoe invloedrijk een stylist of fotograaf ook is. Laatst nog hadden we een discussie met editors van de Japanse Vogue, omdat ze Jill Kortleve dunner hadden geshopt. Een gemiste kans, want iemand als Jill, een kleine curve, zie je niet vaak in zo’n schitterende editorial in de Japanse Vogue. Drie dagen heen en weer gebeld over het waarom. Dan hadden ze beter een straight size-meisje kunnen boeken.”

Bij The Movement Models staan vijftig modellen op de site, twaalf zijn er ‘in development’. Sommigen zijn kleiner dan het door de industrie vereiste minimum van 1,76 meter, diverse huidskleuren zijn vertegenwoordigd, net als enkele curves en modellen met verschillende genderidentiteiten. Kortom: interessante schoonheden, die door de industrie worden gezien als tijdelijke karakters in plaats van moneymakers. Baauw zag dat anders en goed, en hij heeft de tijd mee.

Enkele van zijn grootste ontdekkingen: Sarah Hartog, Arnelle Slot, Mitchell Appiah en Mardiana van der Wiel. Laura Beuger, 1,74 meter lang, boekt ‘echt huge things’, in juni stond ze nog met een geheel aan haar gewijde geïllustreerde editorial in Vogue Italia. Ze maakte op haar 28ste haar debuut met een solocampagne voor Celine. Marcus Hansma, winnaar van Holland’s Next Topmodel, is fulltime aan het werk, met commerciële jobs voor onder meer Calvin Klein. Mitchell verschijnt regelmatig in l’Uomo Vogue en GQ.

Momenteel is het even schipperen, opties op campagnes zijn verschoven, omdat mode­huizen hun droomteam niet op één plek bij elkaar kunnen krijgen. Op kantoor wordt nauwlettend in de gaten gehouden voor welke landen code oranje geldt. “Onze modellen vliegen momenteel niet buiten Europa. Elke dag is oprecht een nieuwe dag qua mogelijkheden.”

Maar nog even en dan komen ze weer ‘de godganse dag’ over de vloer, grapt Baauw, doelend op castingdirectors en vertegenwoordigers van modellenbureaus uit het buitenland die graag twintig New Faces willen zien. Een luxe, omdat Nederland bekendstaat om zijn vele modellen. Baauw: “Ik weet niet of we per se mooiere mensen hebben hier, maar wel veel lange, witte mensen, en dat is heel lang de norm geweest. Ik denk dat het succes ’m vooral schuilt in de lengte. Meisjes dunner maken is helaas mogelijk, langer maken niet.”

In het buitenland werd de andere visie op modellen van The Movement Models vanaf het begin goed ontvangen. “Qua pigmentatie waren ze daar al een stuk verder. In Nederland stuurden veel bureaus meisjes in die tijd nog weg met: ‘We hebben al een zwart of Aziatisch meisje, dus geen plek meer.’ Durf risico’s te nemen. Wij zagen Jill Kortleve en dachten meteen: dit is een superster.”

Beeld Ferry van der Nat

Past het niet? De schaar erin

Inmiddels woont de 25-jarige Kortleve, Nederlandse, Hindoestaanse en Surinaamse roots, in New York, heeft ze vier Vogue-covers en een campagne van Alexander McQueen op haar naam, en onder meer shows van Chanel, Fendi en Valentino gelopen. “De kracht van Jill is dat ze altijd verrassend is. Ze wordt curvy genoemd, maar Jills lichaam is helemaal niet curvy. Ze heeft heupmaat 105, de benaming curve start bij 104 centimeter. Als ze op straat loopt, is ze eerder gemiddeld of zelfs dun, maar de industrie zet haar graag neer als curvy om te laten zien dat ze ook met ‘grotere maten’ werkt.”

­Modehuizen werken vaak nog steeds met slechts één ieniemienie samplemaat, weet Baauw. “Maar de vraag is: maakt dat wat uit? Als een ontwerper ons model wil hebben, dan knippen ze toch gewoon de achterkant van een jurk open? Dat is laatst ook gebeurd bij Jill tijdens een coutureshoot. In die Diorjurk, toch minstens 20.000 euro, ging gewoon de schaar. En waarom niet?”

Beeld Ferry van der Nat

Fotografen en stylisten

Met name Edward Enninful, hoofdredacteur ­van de Britse Vogue, heeft veel gedaan voor inclusiviteit in de industrie. Maand na maand lanceert hij d­e ene na de andere verrassende cover, soms met niet-modellen. Zo heeft het net uitgekomen septembernummer een uitklapcover met daarop twintig activisten, die zich bezighouden met gendergelijkheid en geestelijke gezondheid tot de bestrijding van discriminatie. In zwart-wit gefotografeerd door Misan Harriman, die eerder opviel door zijn schitterende reportages van de Black Lives Matter-protesten. Harriman is de eerste zwarte mannelijke fotograaf in de 104-jarige geschiedenis van het Britse tijdschrift die de cover mocht fotograferen. En tevens de eerste zwarte persoon die de eer van het septembernummer ten deel valt.

Baauw: “Ook andere september issues zijn het bewijs dat er een grote stap is gezet. Hiervoor was er alleen de façade: een zwart meisje op de cover, die moest staan voor de inclusiviteit van een tijdschrift, maar achter de schermen was iedereen nog wit. Nieuw is dat ook de teams inclusiever zijn geworden. Sinds de Black Lives Matter protesten krijgen ook fotografen, stylisten en andere creatives of color grote klussen. Heel goed, door discriminatie zijn we jarenlang zoveel briljante geesten misgelopen.“

Met The Movement Models wil Baauw een fonds starten. “Zo gaan we elk jaar een magazine uitbrengen waarin we onderwerpen behandelen die wij belangrijk vinden. Discriminatie, uitbuiting, het kan van alles zijn. De hele opbrengst gaat naar goede doelen gelinkt aan die onderwerpen. We zijn op zoek naar manieren om geld en bewustzijn te genereren om zo niet alleen te verdienen aan dit vak, maar ook iets terug te doen.” 

Beeld Ferry van der Nat
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden