Albumrecensie

Garbage keert terug naar het begin en nog eerder

Het Parool
null Beeld

Oef, het is alweer ruim een kwart eeuw geleden dat Garbage voor het eerst van zich deed spreken. Anno 2021 is de Amerikaanse groep met de Schotse zangeres nog altijd actief, maar heel erg veel leven leek er de laatste jaren niet meer in te zitten.

Het album No Gods No Masters, waarop Garbage muziek maakt met een zelfde urgentie en zeggingskracht als in de wilde jaren negentig, komt nogal als een verrassing dus.

Rock is nog altijd het uitgangspunt in de muziek van Garbage, maar die rock wordt wel, ook alweer net als vroeger, flink vervormd. Soms roepen de songs op No Gods No Masters herinneringen op aan de tijden waarin elektronische groepen als The Human League en Depeche Mode populair waren, de jaren tachtig. Maar Garbage lijkt op zijn zevende album ook te worden geïnspireerd door de nog vroegere popgeschiedenis; in enkele songs valt zowaar invloed van seventiesinstituut Roxy Music te bespeuren.

De mannen van Garbage weten hoe je rock overdonderend kunt laten klinken (achter de drums zit Butch Vig, ooit de producer van Nirvana’s Nevermind). Maar het is toch vooral Shirley Manson die de aandacht opeist. De zangeres, halverwege de vijftig inmiddels, maakt zich in haar teksten druk om zaken als racisme en vrouwenhaat en zet daar een passend kwade stem bij op.

Rock

Garbage
No Gods No Masters
(Stunvolume)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden