Plus Expositie

Galerie Slewe in Huize Frankendael: dat werkt uitzonderlijk goed

De gestapelde blokken van Krijn de Koning in de achtertuin.

Huize Frankendael is niet de meest voor de hand liggende locatie om 25 jaar Galerie Slewe te vieren. Het enige overgebleven buitenhuis van Amsterdam heeft krullerig stucwerk, goudgele wandbespanning en een laat zeventiende-eeuws sfeertje. Oude meesters kun je je hier wel voorstellen, maar kunst uit de Slewe-stal een stuk minder. Die is immers hardcore modernistisch: formeel, minimaal en doorgaans abstract. Echt kunst gemaakt voor de white cube.

En toch werkt het uitzonderlijk goed. Kunst en locatie verdragen elkaar niet alleen, maar gaan zelfs een vruchtbare wisselwerking aan. De gekleurde vlakken van Günter Tuzina knipogen naar de vensters waar ze naast hangen. De gestileerde Compositie met tak en bloem van Jan Roeland gaat bijna naadloos op in het decor van de stijlkamer. En de knalblauwe gestapelde blokken van Krijn de Koning doen het geweldig in de achtertuin.

Tijdloos modernisme

Zelfs het volledig witte doekje van Alice Schorbach, een kruising tussen schilderij en object, schikt zich gewillig naar het klassieke interieur. Schorbach was in oktober 1994 de eerste kunstenaar die tentoonstelde in Martita Slewe’s galerieruimte in

de Kerkstraat. Het was een openingsexpositie als een missionstatement. Waar collega-galeriehouders zich veelal richten op de nieuwste en jongste kunst, vaak geplukt van

De Ateliers of Rijksakademie, richt Slewe zich op tijdloos modernisme. Het is niet voor niets dat voormalig Stedelijkdirecteur Rudi Fuchs tot de vaste bezoekers behoort.

Jubileumtentoonstelling Private View toont een dwarsdoorsnede van een kwart eeuw tentoonstellingen. En die noopt tot een bijstellen van het beeld dat algemeen bestaat van Slewe: de strengste galerie van Amsterdam kleurt regelmatig buiten de lijntjes.

Natuurlijk hangt er een grijs driehoek van Alan Charlton met de gortdroge titel Triangle Painting. En is Martina Kleins monochroom blauwe doek met snee in het midden waardoor het beweegt en omkrult het toppunt van subtiliteit. Maar in een gangetje schettert ook een lekker pasteus schilderijtje van Robert-Jan Gijzen, schuin tegenover een net zo expressionistische tekening van Karel Appel.

Een-tweetje

Dat de formele kunst van Slewe zich zo goed verhoudt tot de Hollandse Lodewijk XV-stijl van Frankendael zegt iets over de kwaliteit, die zich niet laat verloochenen. Het zegt misschien ook iets over onze omgang met het modernisme, die losser en minder dogmatisch is geworden.

Het beste bewijs hiervan levert Steven Aalders. Zijn volledig zwarte canvas is een niet mis te verstane referentie aan het zwarte vierkant van Malevich. Zeker door de plaatsing hoog aan de wand, net als het vroeg twintigste-eeuwse ‘nulpunt van de schilderkunst’. Het werk gaat ook een humoristisch een-tweetje aan met een bijna even groot raam. Wie had dat ooit gedacht van deze bloed­serieuze erfgenaam van Mondriaan?

Private View

25 Years Slewe

Waar Huize Frankendael, Middenweg 72

Te zien t/m 24/11

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden