Review

'Freetown' is statisch in zee van lege blikjes

Scenefoto uit Freetown. Beeld
Scenefoto uit Freetown.

De vloer van Frascati 2 ligt bezaaid met enorme hoeveelheid lege blikjes bier en frisdrank. Een paar plastic tuinstoelen staan met hun poten diep in de zee van blik. Als de spelers er doorheen waden, schrik je elke keer weer van het onverwacht krankzinnig harde lawaai.

Drie vrouwen komen elkaar tegen bij het zwembad van Venus Beach, een toeristische enclave in een niet nader benoemd West-Afrikaans land. Ze zijn alleen en komen hier niet zozeer voor de zon en het strand, maar voor de mooie zwarte jongens die de westerse vrouwen graag van dienst zijn, mits die een bescheiden bijdrage leveren voor hongerige families of gederfde inkomsten. Schrijver Rob de Graaf baseerde de tekst losjes op de Canadese film Vers le sud uit 2005.

De drie vrouwen worden gespeeld door Manja Topper (de cynische), Lies Pauwels (de wereldwijze) en Ellen Goemans (de idealistische). Ze dragen steeds wisselende variaties van panter-, jaguar- en luipaardprint en drinken uit blikjes die ze na afloop in de zee laten vallen. Ze wisselen hun wederwaardigheden uit, maar hun tegengestelde wereldbeelden leiden al snel tot gesprekken waarin racisme, cultuurrelativisme en westerse schaamte dicht onder de oppervlakte liggen. Ook hun kritisch vermogen is met vakantie; de tegenstrijdigheden in hun redenaties blijven onweersproken. Alledrie verdedigen ze hun eigen aanwezigheid in dit land met andere argumenten.

De mooiste rol is voor Pauwels. Met een trekje van haar mond transformeert ze van lief en redelijk naar spijkerhard afstandelijk. In een beheerste monoloog vertelt ze hoe ze met haar 'vriend' meeging de Afrikaanse stad in, waar het paradijs ruw verstoord werd. Ook Goemans is sterk als de nieuweling die in de loop van de voorstelling leert dat dit geen resort is, maar een trainingskamp voor gevoelloosheid.

De vloer vol blikjes is adembenemend mooi, maar beperkt ook de bewegingsruimte van de acteurs: als ze lopen kunnen ze niet praten. De voorstelling is daardoor sterk op taal gericht en tamelijk statisch. Maar de tekst is scherp en als de voorstelling langer is ingespeeld, zal de harde humor waarschijnlijk beter tot zijn recht komen. (SIMON VAN DEN BERG)

Freetown van Dood Paard. Gezien 13/11 in Frascati. Aldaar nog 15 en 16 november.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden