Review

Franssen zorgt voor balans in absurdisme

Tobias (Porgy Franssen) kan niet op tegen het eloquente gelal van zijn slonzige, alcoholistische schoonzus Claire (Anneke Blok). Foto Ben van Duin Beeld
Tobias (Porgy Franssen) kan niet op tegen het eloquente gelal van zijn slonzige, alcoholistische schoonzus Claire (Anneke Blok). Foto Ben van Duin

Van Agnes mag haar zus Claire verzuipen in een badkuip vol drank. Claire op haar beurt vraagt zich af waarom Agnes niet gewoon doodgaat. De figuren die ronddolen in Edward Albees absurdistisch universum nemen geen blad voor de mond. Ze zijn eenzaam en het besef dat het leven zinloos is, schemert voortdurend aan de randen van hun bewustzijn. Maar ze weigeren zwijgend ten onder te gaan - in bijtende dialogen gaan ze elkaar te lijf.

Wannie de Wijn situeert Albees In wankel evenwicht (1966) in een realistisch huiskamerdecor, maar het onrustig knipperende licht en de zenuwachtige pianomuziek nog vóór er een acteur op het toneel is verschenen, zorgen voor een surrealistisch tintje. Dit stuk is misschien niet zo krankzinnig als De geit of wie is Sylvia? maar het is wel absurder dan Albees klassieker Wie is er bang voor Virginia Woolf?

Het echtpaar Tobias en Agnes (Porgy Franssen en Nettie Blanken) zit ineens met een full house. Behalve Agnes' inwonende alcoholistische zus Claire (Anneke Blok) staat dochter Julia (Mirjam Stolwijk) na haar vierde mislukte huwelijk op de stoep en zijn daar plots de vrienden (Ella van Drumpt en Paul Hoes) die vanwege een onberedeneerde angst elders onderdak zoeken.

Het huis is al snel te klein en er volgt een reeks explosieve confrontaties, alle gesitueerd rond het dressoir met drankvoorraad. Vrijwel iedere zin in dit stuk is in alcohol gedompeld.

De dames hebben de giftigste tongen. Een flegmatische Porgy Franssen is volledig murw geluld door zijn vrouw. Hij kan niet op tegen het eloquente gelal van zijn slonzige schoonzus en ook zijn weerspannige dochter is hem de baas. Stolwijk zet haar bokkigheid neer met een grote mond en kleine gebaren: ze duikt ineen voor een strelende hand, verstart in een ouderlijke omhelzing.

Sterk is Franssen in zijn mummelende pogingen de vrede te bewaren. En hoewel het genieten is van Anneke Blok als de vet aangezette zuipende zus, en Blanken als onverbiddelijke leuterkous soms droogkomisch uit de hoek komt, is het Franssen die met zijn spel ook ontroering teweegbrengt. Als hij met Hoes in een halve worsteling, halve omhelzing op de vloer belandt, vloeien tederheid en wanhoop in elkaar over. Franssen zorgt ervoor dat er tussen alle sardonische twistgesprekken ruimte is voor kwetsbaarheid en dat deze vaardig geacteerde voorstelling niet doorslaat in absurditeit. (JOUKJE AKVELD)

In wankel evenwicht, van Edward Albee, door Wallis Theaterproducties.
Met Porgy Franssen, Nettie Blanken en Anneke Blok.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden