Plus

Frank van der Lende: 'Eén stap ­terug om er twee vooruit te ­maken'

Hij verkeerde op de Olympus van de radio als dj bij 3FM. Maar het station raakte luisteraars kwijt en Frank van der Lende zijn programma. 'Gelukkig zie ik snel de positieve kant.'

Frank van der Lende: 'Bij 3FM bleek ik vatbaar voor wat anderen van me vonden. Dat maakte me voor het eerst onzeker' Beeld Tammy van Nerum

Als Frank van der Lende weggaat, zegt hij: "Weet je wat je niet moet vergeten op te schrijven? Dat ik vind dat 3FM me eigenlijk weer elke dag nodig heeft. Echt doen, hè. En ik heb er vertrouwen in: ze gaan me weer naar voren schuiven als de ­mogelijkheid zich voordoet."

Een jaar geleden is het inmiddels dat Van der Lende (29) zijn prominente plaats in de hoofdprogrammering van radiozender 3FM kwijtraakte. Twee jaar eerder was hij naar voren ­geschoven als opvolger van Coen Swijnenberg en Sander Lantinga, die samen het populairste middagprogramma van de Nederlandse radio maakten. Van der Lende, beschouwd als het grootste talent van het station, kreeg de kans zich te bewijzen.

Na twee jaar waarin Van der Lende, net als de rest van de zender, steeds verder dalende luistercijfers noteerde, greep de leiding in.

Van der Lende - intussen geregeld te gast bij De Wereld Draait Door - verloor zijn show en kreeg een tijdstip in de minder hoog aangeschreven weekendprogrammering.

Zijn programma op vrijdag, zaterdag en zondag heet Franks Feestje, waarin hij deze zomer live verslag doet van liefst elf popfestivals. Dit weekend was Van der Lende op festival Down the Rabbit Hole in Beuningen.

Wat is er zo mooi aan drie dagen op een ­popfestival?
"Festivals brengen bij mij een geluksgevoel ­teweeg. Je merkt het om je heen: iedereen is er een tandje gelukkiger. Het sterkst maakte ik dat mee tijdens de edities van Pinkpop met de ­Rolling Stones en Paul McCartney. Maar ook ­tijdens een paar uurtjes chillen met een biertje in de zon ervaar ik dat geluk."

Je klinkt net zo enthousiast als toen je aan jouw prestigieuze middag­show begon.
"Ik vind dit ook ontzettend leuk om te doen. Wel mis ik het om elke dag radio te maken. Toen ik laatst een paar weken in de ochtend inviel voor Domien Verschuuren, merkte ik weer hoe gelukkig ik daarvan word. Ik kreeg veel lieve ­reacties: 'We hebben je zo gemist, Franky!' Dat was goed voor m'n ego, want dat heeft best een knauw gehad."

Ben je lang boos geweest op 3FM?
"Hooguit een maand. Ik vond de beslissing onterecht, maar na vier weken had ik weer zin in mijn nieuwe programma. Lekker praten over seks, drugs en uitgaan, prima. Ik zie het inmiddels als één stap ­terug om er straks weer twee vooruit te ­maken."

Verweet je jezelf dat je show werd stopgezet?
"Ik zou het nu wel anders aanpakken, ja. Ik heb te veel naar anderen geluisterd, had meer mijn eigen koers moeten volgen. Misschien kwam het allemaal ook te vroeg.­ Nadat de zender­leiding me had verteld dat het ophield, heb ik mijn programma nog anderhalve maand gemaakt.

Dat waren mijn beste shows tot dan toe, want ik hield met niemand meer rekening. Ik riep alles wat in me opkwam, voelde me ­bevrijd van alle druk. Daar heb ik veel van ­geleerd, ik weet nu beter wie ik ben en wat ik wil."

Spontaniteit was niet de bedoeling?
"Het eerste half jaar werkte ik nog op gevoel. Daarna sloop toch de angst erin. Ik kreeg ­commentaar, moest opletten dat ik niet zou schelden, bijvoorbeeld. Dat gebruikte ik dan wel weer in mijn uitzending. Bij tien keer 'fuck' of 'kut' legde ik mezelf een boete op: een stukje van m'n haar eraf. Maar tegelijk dacht ik: kom op, dit is Radio 5 niet, we zijn toch rebels?"

Je collega en vriend Sander Hoogendoorn zei: 'Ze haalden Frank om Frank te zijn, maar vroegen hem daarna langzaam te veranderen in een type à la Coen of Sander.'
"Daar zit wel wat in. Ik probeerde me ertegen te verzetten, maar op enig moment legde ik me ­erbij neer. Die gesprekken gingen bijvoorbeeld over humor. Het moest gezelliger, vond de leiding. Maar ja, ik ben niet van de snelle grap, zoals Sander Lantinga. Ik ben geen jolig duo. En ja, nu zit er met Mark van der Molen en Rámon Verkoeijen inderdaad weer een jolig duo."

Wat deed je nadat je had gehoord dat het afgelopen was?
"Er waren geen tranen, hoor. Ik heb vrij snel de knop omgezet. Een paar uur later had ik een uitzending, geen luisteraar heeft er toen iets van gemerkt. Ik vond het een domme keuze, laat dat duidelijk zijn. Maar toen het eenmaal was besloten, probeerde ik het ­beste te maken van de nieuwe situatie. Je moet door, toch? ­Ergens in blijven hangen heeft geen zin.''

Kijk je altijd zo naar problemen in je leven?
"Ik ben niet zo'n tobber, nee. Ik praat makkelijk over wat me dwarszit, dan is het vaak al de helft minder erg. Ik zie vrij snel de positieve kant en richt me daarop. Dat is gewoon mijn karakter."

Helpt die instelling je ook nu je vader aan alzheimer lijdt?
"Dat is een diep verdriet. Hij heeft het allemaal: vergeetachtigheid, moeilijke spraak, afwezigheid. Hij is nu elke dag thuis. Dat is best pittig voor mijn moeder, die nog vijf dagen per week werkt. Ik zie hun machteloosheid. Mijn vader is fysiek hartstikke sterk, hij fietst nog elke dag. En dan hoor je op je 61ste dat je alzheimer hebt en dat je daar maximaal tien, vijftien jaar mee kunt leven. Een doodvonnis. Zo oneerlijk."

Hoe beïnvloedt het jou?
"Ik vind het vooral zielig voor mijn ouders. Hun leven is overhoop gehaald. Voor mij is het ook het besef dat onsterfelijkheid niet bestaat. Als twintiger leefde ik wel zo. Alles kon, de dood was zo ver weg. Nu weet ik: ooit is het allemaal klaar hier. Ook voor mij. En ik bedacht me hoe ik mijn ouders altijd als vanzelfsprekend heb beschouwd. Nu probeer ik vaker langs te gaan en veel te bellen. Hiervoor zag ik ze hooguit één keer in de maand, tegenwoordig doe ik mijn best een betrokken zoon te zijn.

Heeft die situatie weerslag op je werk?
"Het relativeert al die toestanden rond 3FM, ­zeker. Voor mij was de radio echt heilig, daar kwam niets bij in de buurt. Alles moest wijken voor een paar uurtjes op de zender. Nu is het soms ook maar gewoon werk. Ik denk dat het me minder zuur heeft gemaakt over het verlies van de middagshow; er is meer in het leven. Dat ik in de vakantie lekker met mijn meisje naar Frankrijk kan rijden, bijvoorbeeld. Het is fijn dat ik mijn geld kan verdienen met iets wat ik superleuk vind, maar het succes daarvan is niet langer zaligmakend."

"Ik sprak recent met iemand van de stichting Alzheimer Nederland over de onwetendheid die nog steeds bestaat over de ziekte. Daarom plan ik een YouTubeserie over mijn vader en mij. Voor hem wel een flinke stap: hij schaamt zich voor zijn ziekte, hij is boos en gefrustreerd. Maar ook dat hoort erbij, hij wil uiteindelijk graag meedoen. Het kan mooi worden.''

Volgens je vrienden had jij als tiener al een ­vrijwel onbegrensd zelfvertrouwen.
"Ik weet niet goed hoe dat komt. Mijn vriendinnetje verwondert zich er ook weleens over: 'Jij bent nooit onzeker, hè?' Nee, inderdaad. Ik denk van vrijwel alles dat ik het wel kan, zo ben ik nu eenmaal. Ik heb een grote neus en een slungelig lichaam. Prima. ''

''Heb er gerust een mening over, maar ik trek me er niets van aan. In die korte periode bij 3FM bleek ik toch vatbaar voor wat anderen van me vonden. Dat maakte me voor het eerst onzeker. Ik sliep er slecht van. Ik weet nog hoe ik op weg naar huis in de auto vaak keihard Ramses Shaffy draaide: Laat me! Ik heb het altijd zo gedaan."

Je hebt met Q­music gesproken over mogelijkheden daar.
"Klopt, was een leuk gesprek. Maar ik voel me een publieke omroepman. Ik sluit voor de toekomst niets uit, maar bij Q en 538 draaien ze steeds weer dezelfde muziek. Daar heb ik geen zin in. 3FM is de laatste tijd weer lekker een bandjeszender, zo hoort het.''

Wat wil je doen als je oud bent?.
"Nog steeds radio maken. Dat gevoel had ik al op de School voor Journalistiek. Toen ik de ­radiostudio zag, was ik verkocht. Eenmaal begon wist ik: dit is voor altijd. Ik zie het zo voor me: op mijn 60ste lekker aan de slag bij Radio Noord-Holland. Beetje babbelen met de luisteraars, fijne muziek. Mooi toch?"

En voor die tijd?
"Ik ben weer klaar om een doordeweeks ­programma te dragen. En ik spreek met BNNVara over formats op televisie. Dat hoort er ook bij, hè? Je kunt tegenwoordig niet meer 100 procent van de tijd met radio bezig zijn."

Domien Verschuuren stapt binnenkort op bij de 3FM-ochtendshow. Wordt dat jouw plek?
"We gaan er vast over praten. Het bericht dat hij vertrekt is nog zo vers. Ik sta overal voor open."

Jij wilt na de stap terug er twee vooruit. Waarop baseer je het vertrouwen dat dat lukt?
"Ik denk dat mensen me nu beter begrijpen. Eerder dachten ze misschien dat ik een act was, met mijn lange haar, tatoeages, opvallende jasjes en mijn gouden tand. Nu ik 29 ben en niet ben veranderd, ziet men dat ik echt zo ben.''

"Ik ben ook minder een allemansvriend geworden. Dat komt deels door mijn vriendinnetje, zij heeft me geleerd ruzie te maken. Daar profiteer ik op mijn werk ook van. Als iets niet goed is geregeld, zeg ik dat. Ik heb geleerd een lul te zijn. Die tegenslag rond de middagshow heeft me ook geholpen.''

''The only way is up, zo was het lang voor mij. Dat werd toen even minder, voor het eerst in mijn leven. Dat hoort erbij, dat weet ik nu. En ik ben trots op de veerkracht die ik heb getoond. Ik doe er nog steeds toe als dj. Alles bij elkaar ben ik er beter uit­gekomen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden