PlusBoekrecensie

Fraaie korte verhalen van de 75-jarige L.H. Wiener

L.H. Wiener De zoete inval Pluim €16,99. 112 blz.

Op pagina 49 van de verhalenbundel De zoete inval, zegt de ik-figuur, waarin wij met aan zekerheid grenzende zekerheid de auteur van de bundel L.H. Wiener herkennen, iets over zijn schrijverschap.

‘Mijn standaardantwoord op de vraag: ‘Waarom schrijft u?’ luidt: ‘Om niet anoniem te passeren’, een antwoord dat vervolgens de gemelijkheid van de vragensteller opwekt, of rechtstreeks wordt uitgelegd als ijdeltuiterij.’

Wat niet anoniem passeerde, is L.H. Wieners 75ste verjaardag. Voor zijn uitgeverij Pluim was die aanleiding om De zoete inval uit te geven. In de achttien korte verhalen komen alle thema’s uit zijn ‘literaire werk, dat merendeels autobiografisch van aard is’, terug: zijn liefde voor de natuur (vogels, zijn poes Lolita, zeilen), de zelfmoord van de ouders van zijn vader in mei 1940, zijn tijd als docent Engels, herinneringen.

Dat laatste doet hij in het openingsverhaal De zoete inval in de gedaante van zijn in veel verhalen en romans figurerende alter ego Victor van Gigch (een docent Engels die schrijft onder het pseudoniem L.H. Wiener). Dat terugblikken heeft natuurlijk met dat ‘niet anoniem passeren’ te maken, maar dient de schrijver ook om rekenschap af te leggen over zijn handelen. Om zich in de tijd te verankeren.

Dat kennen we uit mooie romans als Nestor (2002), en De verering van Quirina T.(2006), waarin hij de strijd met het verleden aangaat.

Niet in alle verhalen (stijlvast, met soms iets te plechtstatig woordgebruik) gaat dat zo. Buizerd is bijvoorbeeld een verhaal waarin dit niet gebeurt, maar L.H. Wiener zegt daarin wel weer iets over zijn schrijverschap, namelijk dat hij de werkelijkheid soms ‘aanpast’ ten faveure van ‘de literaire werkelijkheid’.

Heel fraai in dat opzicht is het verhaal Life imitates art, waarin de schrijver poes Lolita een zeemansgraf geeft. In zijn boek In zee gaat niets verloren (2015) doet hij dat ook, maar in werkelijkheid begroef hij de poes in een plantenbak.

Dat gaat wringen, dus voegt hij zich naar de literatuur, graaft Lolita weer op, en speelt hij de scène uit In zee gaat niets verloren keurig na. Waarmee L.H. Wiener zichzelf toont als volkomen verliteratuurd. Wat hem helemaal niet kwalijk is te nemen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden