PlusInterview

Fleur zingt Franstalige pop in sixtiesstijl: ‘Ik spreek nauwelijks Frans’

Fleur, protegee van The Kik, zingt Franstalige pop in sixtiesstijl. ‘Ik denk dat mijn lerares Frans zou vinden dat mijn uitspraak erop vooruit is gegaan.’

Fleur: ‘De uitspraak moet goed zijn, maar het moet ook een beetje natuurlijk en spontaan klinken.’ Beeld Marco Peters
Fleur: ‘De uitspraak moet goed zijn, maar het moet ook een beetje natuurlijk en spontaan klinken.’Beeld Marco Peters

Yeah, yeah, zongen The Beatles. Yéyé, maakten de Fransen ervan. En het werd de verzamelnaam voor jarenzestigpop op zijn Frans. Beatmuziek vooral, maar soms ook in de vorm van wilde garagerock en een enkele keer werd een uitstapje richting jazz of bossa nova gemaakt. Bijna altijd klonk de muziek vrolijk, naïef en onschuldig. Yéyé!

Sylvie Vartan, Françoise Hardy en France Gall waren grote namen in het genre, maar behalve een heel leger aan filles yéyé waren er ook wel degelijk des garçons yéyé. We denken aan Michel Polnareff en Jacques Dutronc en natuurlijk speelde achter de schermen Serge Gainsbourg, decennialang dé man in de Franse popmuziek, een grote rol als producer en songschrijver.

Jarenzestigfanaten

Na al die jaren heeft Nederland nu ook een echte yéyézangeres. Fleur is haar artiestennaam (Floor Henkelman heet ze in het echt) en haar titelloze debuutalbum biedt retropop op zijn allerbest. Je zou heel wat muziekkenners kunnen wijsmaken dat de muziek echt uit de jaren zestig en echt uit Frankrijk komt.

Dat is behalve de verdienste van Fleur zelf, die de perfecte meisjesachtige stem voor dit repertoire heeft, ook die van Dave von Raven en Arjan Spies van The Kik, die de plaat produceerden. De twee jarenzestigfanaten schreven de songs en bespeelden ook alle instrumenten. En waar The Kik tegenwoordig ook wel eens nieuwere invloeden in de muziek toelaat, zijn Von Raven en Spies hier weer ouderwets streng in de leer als behoeders van het muzikale erfgoed van de jaren zestig.

Fleur is 23 en komt uit Vessem, vertelt ze door de telefoon met keigezellig Brabants accent. De liefde voor de muziek van de jaren zestig is bij haar even groot als bij de mannen van The Kik. “Ik kom uit een muzikaal nest. Mijn vader is beroepsmuzikant, mijn moeder zingt. Bij ons thuis was er altijd muziek, ik viel al heel vroeg voor The Beatles. En daar is het mee begonnen.”

Bezeten van Ringo

Ze ging op onderzoek uit in de platenkast van haar ouders en ontdekte dat er in de tijd van The Beatles nog veel meer geweldige muziek werd gemaakt. “Mijn vrienden hielden ook van muziek uit de sixties en de seventies. Samen gingen we echt diep: we speurden naar onbekende, obscure bands uit die tijd. Gaandeweg werden de jaren zestig echt een obsessie.”

Partner Gijs de Jong drumt in neo-sixtiesband Mooon. Samen maken Fleur en hij deel uit van The Colour Collection, een band die uiteraard ook sixtiesmuziek maakt. “Als je bij ons thuis komt, is het of je met een tijdmachine naar de jaren zestig bent getransporteerd. We verzamelen alles uit die tijd. Ons zoontje is drie jaar, maar is er ook al door aangestoken: hij is bezeten van Ringo. Ik kleed me ook altijd in sixtiesstijl.”

Haar uiterlijke verschijning viel ook het tweetal van The Kik op, zegt gitarist Arjan Spies. “Dave en ik hadden al langer het idee een yéyé­plaat te maken met een zangeres. Toen Mooon opnam in onze studio in Rotterdam, zagen we Fleur. Ze was precies het meisje dat we ons voorstelden. En toen bleek ze nog geweldig te kunnen zingen ook.”

De teksten van de nummers op Fleurs debuutalbum werden in het Nederlands geschreven door Dave von Raven. Twee ervan liet hij in het Frans vertalen, de rest nam Fleur zelf voor haar rekening. Is ze zo goed in Frans? “Nee, helemaal niet,” zegt ze lachend. “Ik spreek nauwelijks Frans. Ik heb mijn vertalingen ook laten checken door mensen die er veel beter in zijn dan ik. Het moest wel kloppen allemaal; de plaat wordt uitgebracht door Bickerton Records, een internationaal succesvol sixtieslabel uit Spanje.”

Stampen als op school

Enige ervaring in het vertalen van een songtekst naar het Frans had Fleur wel. In de jaren zestig was het in Frankrijk heel gebruikelijk dat Engelstalige hits in het Frans werden vertaald. Daardoor geïnspireerd nam ze met The Colour Collection een Franse versie op van een nummer van Status Quo uit de tijd dat dat nog een licht-psychedelische band was: When my Mind is not Live werd zo Ne décide pas pour moi (bekijk vooral even de videoclip).

Hoe overtuigend haar zang op haar debuutalbum ook klinkt, zingen in het Frans kost Fleur meer inspanning dan in het Engels of in het Nederlands: “In die talen ken je een tekst na drie keer zingen wel. Bij die Franse teksten moest ik echt stampen, net als vroeger op school. Bij het opnemen ervan was ik aanvankelijk ook té geconcentreerd. De uitspraak moet goed zijn, maar het moet ook een beetje natuurlijk en spontaan klinken.”

Haar leraar Frans van de middelbare school zal trots op haar zijn als hij de plaat hoort, stellen we ons voor. “Haha, ze zou in elk geval vinden dat mijn uitspraak is verbeterd.”

Is het album Fleur het beginpunt van een carrière als Franstalige zangeres? “Ik denk het niet. Ik ben nu aan het schrijven voor een album met Nederlandstalige teksten, ik ga het ook weer opnemen met Dave en Arjan.’

Dat wordt toch wel weer een album in sixtiesstijl? “Jazeker, maar dan meer in de stijl van Boudewijn de Groot en Liesbeth List.”

Fleur: Fleur (Bickerton Records)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden