PlusInterview

Fleur Pierets maakte voor haar nieuwe roman een fictieve roadtrip door de VS

Fleur Pierets: ‘Ik had deze keer het gevoel dat ik mijn stem als schrijver opnieuw moest vinden.’ Beeld David Degelin
Fleur Pierets: ‘Ik had deze keer het gevoel dat ik mijn stem als schrijver opnieuw moest vinden.’Beeld David Degelin

In 2019 verscheen Fleur Pierets’ memoir Julian, over haar geliefde die vijf jaar geleden overleed. Nu is er Heerlijk monster, waarin een roadtrip richting geeft aan een rouwend hoofdpersonage.

Stijn De Wandeleer

Voor Fleur Pierets is dit sinds vijf jaar een periode die haar aan het wankelen brengt. Toen kreeg haar geliefde Julian, over wie ze later het gelijknamige memoir zou schrijven, rond deze tijd te horen dat ze ongeneeslijk ziek was. De kanker was uitgezaaid, geen behandeling kon daar iets aan veranderen, en in het midden van wat verder een milde winter was, zou Julian overlijden.

“De eerste jaren raakte ik rond deze tijd niet uit mijn bed, en dat lukt me ondertussen wel. Al geloof ik niet in de boutade dat de tijd alle wonden heelt. Het gemis zal er altijd zijn: overal waar ik naartoe ga, draag ik het met me mee. Maar ik heb mezelf op een bepaald moment wel streng toegesproken: ‘Ofwel ga je in je bed liggen en kom je er niet meer uit, ofwel ga je verder.’ Ik heb dat laatste proberen te doen, wat niet wegneemt dat het moeilijk blijft.”

“Nu lijkt het alsof mijn leven alleen kommer en kwel is, maar dat is absoluut niet het geval. De meeste van mijn existentiële behoeftes worden echt wel vervuld. Vooral door te werken, eigenlijk. Er is niets wat ik zo zalig vind als ’s ochtends opstaan en weten dat ik een hele dag niets anders hoef te doen dan schrijven.”

Haar nieuwe boek voelt, ondanks de drie boeken die al op haar naam staan aan als een debuut, zegt ze. “Het boek Julian schreef ik vanuit een gigantische noodzaak. Ik was na het overlijden van Julian zo bang om te vergeten, en schrijven was een manier om haar, en onze levens samen, vast te leggen. Daardoor had ik deze keer het gevoel dat ik mijn stem als schrijver opnieuw moest vinden. In drie jaar tijd schreef ik een thriller en een roman, en telkens dacht ik: dit is het niet. Tot ik me op een bepaald moment realiseerde dat ik gewoon dicht bij mezelf moest blijven. Toen lag het boek er meteen.”

Patricia Highsmith

Er vallen inderdaad parallellen te trekken tussen de ik-figuur uit Heerlijk monster en het leven van de schrijfster erachter. Allebei vullen ze hun dagen met schrijven, allebei hebben ze net hun vrouw verloren, en allebei zoeken ze, zo goed en kwaad als het gaat, naar manieren om het leven opnieuw de moeite waard te leren vinden. Maar op de cover van Heerlijk monster wordt bewust geen genre vermeld. “Een memoir is het niet, want 80 procent van wat in het boek gebeurt, is niet waar. De ik-figuur heeft inderdaad haar vrouw verloren en schrijft, maar daar stoppen de gelijkenissen. Een roman is het ook niet, want daarvoor is de materie te persoonlijk.”

De verteller in Heerlijk monster besluit haar leven weer richting te geven door, geïnspireerd op Patricia Highsmiths verfilmde roman Carol, een reis door Amerika te maken. De reis is een zoektocht naar zichzelf, maar ook naar de minderheidsgroepen die in de kunstgeschiedenis vaak over het hoofd werden gezien. “Mijn uitgever vroeg me op een bepaald moment: wanneer heb jij die roadtrip gemaakt? Een mooi compliment, want ik schreef dit boek tijdens de pandemie. Ik heb ‘m dus niet gemaakt. Of beter: ik heb hem online gemaakt. Via Google Maps reisde ik rond en onderzocht ik welke koffiebars ik in mijn boek kon verwerken.”

Biomytography

Pierets loopt naar haar boekenkast, vist er een exemplaar van Zami van Audre Lorde uit. Biomythography, prijkt er op de cover. “Dat vind ik eigenlijk een goede omschrijving voor wat ik heb gemaakt. Het verhaal in dit boek is de neerslag van een leven dat ik had kunnen leiden als ik andere keuzes had gemaakt. Ik heb mijn leven met andere woorden gemythologiseerd.”

Onlangs fulmineerde Pierets op Instagram nog over de vaak neerbuigende manier waarop over autobiografisch literair werk wordt gesproken. “Er wordt nog steeds zo ontzettend neergekeken op autofictie van vrouwen, lgbtq+-personen en mensen van kleur. Alsof wat zij doen niets meer is dan op amateuristische wijze hun eigen leven beschrijven. Maar als je je eigen verhalen nergens terugvindt omdat ze nooit bewaard zijn in archieven of in musea, dan móét je wel eerst die eigen verhalen opschrijven. Dat is daarom geen minderwaardige literatuur.”

Eigenlijk is zo goed als alles autofictie, zegt Pierets. “Kijk maar naar de schrijvers uit die misogyne beatgeneratie, zoals Jack Kerouac, of naar schrijvers als Charles Bukowski en Ernest Hemingway. Die schreven allemaal autofictie en daar kraaide geen haan naar. Maar wanneer vrouwen of queer personen zich aan het genre wagen, stelt het plots niets meer voor. Zeg dan gewoon dat het je niet interesseert om die verhalen te lezen.”

Pierets noemt zichzelf woke, wakker. “Die term wordt vandaag als een politieke tool gebruikt, terwijl hij voor mij eigenlijk gewoon over empathie en oplettendheid gaat. Toekijken dat er geen mensenrechten geschonden worden, en ingrijpen wanneer dat wel gebeurt. Ik vind het juist een prachtig woord.”

Heerlijk monster
Fleur Pierets
Das Mag, €22,99
281 blz

null Beeld Das Mag
Beeld Das Mag

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden