Plus Interview

Filmmaker Sam de Jong: ‘In New York tastte ik in het duister’

Sam de Jong (33) trok voor zijn tweede speelfilm, Goldie, van Amsterdam naar New York. Daar koos hij opkomend model Slick Woods als hoofdrolspeler. Een gouden greep.

Goldie

Born and raised in Amsterdam. Living in NYC’, stond er tot voor kort op de website van filmmaker Sam de Jong. ­Inmiddels is dat achterhaald: De Jong is sinds eind vorig jaar terug in zijn geboortestad.

Hij begint er het nieuwe jaar zelfs in zijn eerste koophuis, in Noord, het stadsdeel waar hij een groot deel van zijn veelgeprezen debuut Prins (2015) draaide. “Vanochtend was ik bij de notaris,” zegt hij lachend in een café in de binnenstad. “Spannend toch, die handtekening op dat ­papiertje.”

De afgelopen vier jaar zat De Jong wel in New York, NYC voor intimi, waar hij werkte aan zijn tweede speelfilm Goldie. Een enorm avontuur, als uit een jongensboek, beaamt de regisseur. “Het is een superinspirerende en kleurrijke stad, met geweldige mensen en karakters en veel creativiteit en veerkracht en energie. Het was een grote eer en een droom om elke dag over de Brooklyn Bridge naar de montagekamer te fietsen.”

Het waren ook onzekere jaren. “Je leest veel verhalen van mensen die naar Amerika gaan en terugkomen zonder film, zonder projecten. Dus ik dacht: ik ga me hierin vastbijten. Ik wilde graag zo snel mogelijk mijn tweede film maken, want daar zit gewoon een houdbaarheid op. En hoe langer je daar bent, hoe meer tijd je hier verliest. Hier in Nederland weet ik waar iedereen staat: de producenten, het filmfonds. Daar tastte ik in het duister.”

Langs de pijn

Net als bij Prins bouwde De Jong Goldie op rond zijn hoofdrolspeler. In dit geval: Simone Thompson (23), alias Slick Woods. Toen De Jong haar castte voor de hoofdrol was ze een relatief onbekend fotomodel met grote ambities, zoals ook haar personage Goldie dat is. Inmiddels heeft Woods die ambities dubbel en dwars gerealiseerd; ze stootte door naar de hoogste regionen van de modellenwereld.

In Goldie verwerkt ze deels de harde realiteit waarin ze opgroeide – zo leefde ze enige tijd zonder dak boven haar hoofd. “Ze voelt een grote noodzaak haar verhaal te delen,” zegt De Jong. “Ze is heel open en vertelt iedereen altijd haar verhaal. Ze zag de film ook als een kans om lotgenoten te bereiken en te inspireren.”

Ondanks dat gevoel van urgentie vielen de opnames haar soms zwaar, merkte De Jong. “Ze heeft zich denk ik verkeken op het herbeleven van de trauma’s die ze altijd heeft weggestopt. Dat was lastig voor haar. Soms probeerde ze als puntje bij paaltje kwam ook langs de echte pijn te gaan. Als je haar in tranen ziet in de film, is dat echt. Ik denk dat het uiteindelijk een therapeutische werking heeft gehad.”

Turbulente dynamiek

Ook het strikte regime van de filmset was even wennen. “Modeshoots zijn veel nonchalanter,” stelt De Jong. “Nu stond er als ze te laat was meteen iemand op haar hoteldeur te bonken. Het kost gewoon te veel geld als zij te laat komt. Terwijl Slick juist een grondige hekel heeft aan autoriteit. Dus dan staat ze tegenover zo’n jochie als ik, dat niet loslaat, en ben ik de boeman. Dat geeft een turbulente dynamiek op de set, maar ik denk wel dat we daarin de best mogelijke performance uit haar hebben gehaald.”

Slick Woods Beeld geen credit

“Zij zegt nu steeds als ze me aan iemand voorstelt: ‘I abused this nigga!’, haha. Ze heeft me vaak de huid vol gescholden. Uiteindelijk ben ik de enige op de set die haar tegengas geeft – iedereen wil verder juist dat zij het naar haar zin heeft. Dus als ik door de monitor kijk en zie: het is niet goed, komt het op mij aan om te zeggen: het moet nog een keer. Ook als zij daar geen zin in heeft.”

Schrijnende realiteit

Hoewel hij er een oceaan voor overstak, is het verhaal van Goldie in zekere zin ook een verhaal dat dicht bij De Jong ligt. “Het is het verhaal van een meisje, zoals mijn generatie altijd zag langskomen in de achtergrond van videoclips, als decorstuk in iemands entourage. Hier zie je hoeveel offers dat vraagt en van dat zo’n rol in een videoclip voor iemand van existentieel belang kan zijn. Dat is een schrijnende realiteit.”

Goldie het personage droomt van de bling die hoort bij de wereld van die videoclips; Goldie de film zet daar zijn vraagtekens bij. “Ik wilde ver blijven van die glorificatie. In zekere zin loop je als kijker een stapje op haar voor, omdat je wel weet dat de gedroomde oplossing die zij voor ogen heeft waarschijnlijk tot een deceptie gaat leiden. Want zo is het: iedereen wil tegenwoordig beroemd zijn, maar het leidt maar voor heel weinig mensen tot rijkdom. Slick is er gekomen, maar de meeste anderen hebben alleen gebroken dromen. Toch zie ik ook het belang van hoop en van die dromen. Als je in een benauwende situatie zit, zoals Goldie, heb je die uitweg nodig.”

Nu is De Jong dus terug in Amsterdam, met een film die ­reflecteert op de Amerikaans popculturele droom, maar ook met een nieuw perspectief op zijn eigen Amerikaanse avontuur.

Ellebogen naar de top

“De anonimiteit van New York vond ik in het ­begin heel fijn. Om met iedereen te kunnen aanpappen, mezelf opnieuw uit te vinden en niemand verantwoording schuldig te zijn. Maar uiteindelijk zoek je toch gewoon maatjes, en dat is moeilijk. Het is een stad van overleven en ellebogen naar de top. Ik weet nog dat ik na het eerste jaar hier terugkwam voor kerst en onder de douche echt in elkaar zakte, een paniekaanval had.”

“Soms denk ik wel: wat zou ik hebben gemaakt als ik hier meteen was doorgegaan met mijn tweede film? Je bouwt hier iets op, en dat ben je kwijt als je daarheen gaat, maar daar heb ik niet opgebouwd wat ik hier al had. Daar kom ik niet echt uit. Ik heb nu in elk geval weer veel inspiratie om hier aan de slag te gaan. Ik zou wel weer terug willen hoor, ooit, maar nu even niet.”

Sam de Jong: ‘Ik wilde graag zo snel mogelijk mijn tweede film maken.’ Beeld Cherry Pickers

Sam de Jong

De in Amsterdam geboren regisseur studeerde in 2012 af aan de Filmacademie met de korte film ­Magnesium, die inter­nationaal in de prijzen viel. Zowel zijn debuutfilm Prins (2015) als zijn in New York gedraaide tweede film Goldie ging in première op het prestigieuze filmfestival van Berlijn. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden