PlusInterview

Filmmaker Crystal Moselle: ‘In het skatersmilieu is weinig ruimte voor vrouwen’

Na het opruiende documentairedebuut The Wolfpack bevestigt Crystal Moselle (39) haar talent met de speelfilm Skate Kitchen – door, met en over jonge vrouwelijke skaters in New York.  

Crystal MoselleBeeld Getty Images

Met pas twee zeer verschillende films op haar naam heeft filmmaker Crystal Moselle niettemin al een handelsmerk ontwikkeld: ze vindt haar verhalen in de straten van haar woonplaats New York. Letterlijk: zowel de hoofdpersonen van haar energieke documentaire The Wolfpack (2015) als het groepje jonge vrouwelijke skaters met wie ze haar speelfilmdebuut Skate Kitchen maakte, sprak ze op straat aan. Gewoon, omdat ze ze er interessant uit vond zien.

“Mensen vragen me vaak waarom ik een film over skateboarden wilde maken, maar zo zit het dus niet,” vertelt Moselle telefonisch vanuit New York, haar zinnen doorspekt met likes en you knows. “Ik ben geïnteresseerd in mensen, en deze meiden zijn heel interessante mensen. Ze fascineerden me direct toen ik ze op een dag in de ­metro tegenkwam. Nina (Moran) heeft een enorm charisma, en in Rachelle (Vinberg) herkende ik direct iets. Hoe ze van Long Island naar New York trok, hoe ze daar vriendschap sloot met deze groep, en de intimidatie die je als vrouw voelt als je een skatepark oploopt.”

Testosteron

Zoals de punky doe-het-zelffilmstijl van The Wolfpack een directe vertaling was van de energie van de zes in ­afzondering opgroeiende broers die ze daarin portretteerde, zo liet Moselle zich ook voor Skate Kitchen voeden door haar hoofdpersonen. Het resultaat is een ongedwongen rondhangfilm, die toont hoe deze groep jonge vrouwen zich een plek bevecht in het nogal testosteronrijke skaterswereldje.

Moselle heeft zelf geen ervaring op een skateboard, maar zag direct een correlatie tussen het door mannen beheerste skatersmilieu en haar eigen gevechten in de film­wereld. “In beide is er maar weinig ruimte voor vrouwen. Ik bedoel, er is een hoop veranderd in de afgelopen jaren, zelfs sinds ik Skate Kitchen maakte, nu drie jaar geleden, en er blijft een hoop veranderen. Maar er is gewoon weinig ruimte. Dus zij inspireerden mij daarin, ze máken die ruimte – voor zichzelf en voor andere vrouwen.”

Skate Kitchen was niet het begin van de samenwerking van Moselle met deze vrouwen, en ook niet het einde. Eerst was er de korte film That One Day (2016), gemaakt in opdracht van modehuis Miu Miu. En na het maken van Skate Kitchen zette Moselle het verhaal van deze skatersgroep voort in de HBO-serie Betty, die in Amerika sinds 1 mei wordt uitgezonden.

Observerend gefilmd

“Het blijft me fascineren om door hun ogen naar de wereld te kijken, juist omdat die voor vrouwen nu aan het veranderen is,” legt Moselle uit. “We spraken er vaak over dat vrouwen opgroeien met het idee dat ze simpelweg moeten ondergaan hoe mannen hen behandelen, dat we geen keuze hebben. Dat is gewoon niet waar – het zou niet zo moeten zijn dat het een onderdeel van opgroeien is dat je dat leert. Dat heb ik van deze jonge vrouwen geleerd: je kunt gewoon voet bij stuk houden en het verhaal veranderen.”

In feite, stelt Moselle, is het van de short via de film naar de tv-serie allemaal één groot project, geïnspireerd door deze groep vrouwen en hun verhalen. “Na de korte film wilde ik in eerste instantie een documentaire over ze maken; dat was mijn comfortzone. Maar Kim Yutani van het Sundancefestival overtuigde me ervan dat het een speelfilm moest worden. Zij gaf me het zelfvertrouwen om die stap te maken, want ik had eerder alleen maar documentaires gemaakt, en wat commercials. Maar nooit fictie, niks met acteurs – en al helemaal niet met acteurs die nooit eerder hadden geacteerd!”

Uiteindelijk oogt Skate Kitchen als een mengvorm – een fictiefilm die heel dicht tegen documentaire aan zit, met een centrale groep jonge vrouwen die versies van zichzelf spelen. “Ik hang gewoon heel veel met ze rond, ik luister naar hun verhalen en naar hoe ze met elkaar praten, en al die fantastische gesprekjes komen in de scenario’s ­terecht,” zegt Moselle. “Het materiaal is gescript, maar het is observerend gefilmd. Ik wil altijd dat het voelt alsof je deze momenten voor het eerst ontdekt. Elke take is weer net een beetje anders; ik wil nooit in herhaling vallen. Ik probeer ook constant manieren te vinden om de acteurs te verrassen, ze een beetje van hun stuk te brengen.”

Samenwerking

Als het aan Moselle ligt, kan ze ook nu het eerste seizoen van Betty voltooid is nog wel even vooruit met de crew van Skate Kitchen. “De verhalen zijn eindeloos. En we hebben inmiddels ons systeem gevonden. We zoeken naar de pijlers van elke scène, het ritme ervan, en als we dat hebben, beginnen we eraan te schaven en te verbeteren. Ze weten inmiddels wat ik zoek, dat ik het realisme ervan heel ­belangrijk vind.”

Maar het grootste plezier zit er voor Moselle in dat ze door het filmen zelf ook een beetje onderdeel van de Skate Kitchen is geworden.

“Ik ben echt dol op deze groep mensen, en op onze ­samenwerking. Want dat is het echt, en dat is ook wat mij erin aanspreekt. Daarom koos ik voor fictie en niet voor documentaire: ik wilde iets met hen maken, niet over hen. Ik wil niet observeren, maar met hen iets creëren. Het is gewoon veel leuker als ik met ze kan sparren en hun ideeën en meningen erin verwerk.”

Crystal Moselle

De regisseur werd in 1980 in San Francisco geboren als Sierra Ditson Moselle, groeide op in Californië, maar toog naar de andere kant van Amerika om in New York de filmopleiding aan de School of Visual Arts te volgen. Ze maakte in 2015 een overdonderend debuut met The Wolfpack, dat de documentaireprijs won op het prestigieuze Sundancefestival.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden