PlusInterview

Filmjournalist René Mioch: ‘Ik heb geleerd trots te zijn op wat ik doe’

René Mioch (61) is al 35 jaar filmjournalist. Interviews van een uur met grote sterren ­zitten er niet meer in, maar juist nu betalen zijn ervaring en netwerk zich uit. ‘Sharon Stone negeerde iedereen, maar kwam voor mij terug.’

René Mioch: ‘Het verwijt dat ik niet kritisch zou zijn krijg ik al dertig jaar. Als een film slecht is laat ik dat echt wel merken.’Beeld Linda Stulic

Trots, het is geen eigenschap die René Mioch van nature bezit, zegt hij. Lange tijd was hij bevreesd om als een bluffer over te komen. Dat mensen zouden zeggen: ‘Ach, daar heb je René weer, met zijn verhalen over filmsterren’. Dat typisch Nederlandse maaiveld. Maar naarmate hij ouder wordt, weet hij steeds vaker over die gêne heen te stappen. “Ik durf nu met trots te zeggen dat ik Bette Davis geïnterviewd heb, en Fellini, en Spielberg.”

Dus was René Mioch onbeschaamd trots toen hij deze maand werd benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Hij was voorgedragen door Paul Verhoeven en ­Monique van de Ven, als eerbetoon aan de 35 jaar dat hij zich inzet als ‘ambassadeur van de film’. Maar het aardigste vond hij dat zo’n lintje wordt uitgereikt uit naam van de koning. “Toen Willem-Alexander nog een scholier was heb ik hem eens kort geïnterviewd. Hij vertelde me toen dat hij naar mijn programma kijkt. Wist je dat Julia Roberts mij eens vertelde dat ze zo verliefd was op de, toen nog, kroonprins? Ik heb nog geprobeerd een première te organiseren waar ze allebei aanwezig zouden zijn. Dat leek me zo leuk, als Julia Roberts koningin was geworden.”

Mioch schudt de anekdotes over beroemd­heden achteloos uit zijn mouw. Hoe kan het ook anders, na al die jaren. Toen hij begon als filmjournalist kon je nog echt een band opbouwen met een ster. Soms mocht je meer dan een uur met een acteur praten en dook je na afloop samen de kroeg in. Inmiddels is dat praktisch onmogelijk geworden door het leger van managers en pr-mensen die om zo iemand heen cirkelen. Interviews die niet langer dan 5 minuten mogen duren zijn eerder regel dan uitzondering, en langs de rode loper mag je blij zijn met een paar korte quootjes.

Juist daar betalen de ervaring en het netwerk van Mioch zich uit, zegt hij. “Sharon Stone liep eens over de rode loper en negeerde alle pers. Tot ze mij zag, kwam ze speciaal terug om mij een hand te geven. Wow. Ja, dat is mooi.” Op zijn website staat een filmpje waarin tientallen van dit soort voorvallen achter elkaar zijn gezet. Brad Pitt die zich door een menigte van fotografen heen worstelt om ‘his friend from Holland’ te begroeten, David Hasselhoff die een geintje met hem maakt, Hugh Grant die voor het Amstel Hotel een haring krijgt van Mioch.

Daar spreekt wel trots uit, toch?

“Het is vooral een onderbouwing van mijn autoriteit. Het is steeds belangrijker om als journalist ook een ‘merk’ te zijn. In mijn geval houdt dat in: ervaring, betrouwbaarheid, oprechte interesse.”

Op uw site noemt u zich ‘ster onder de sterren’.

“Dat heb ik toch niet geschreven, doe niet zo gek. Wat wel klopt, is dat als je op televisie komt je vanzelf ook bekend wordt. Toen ik met Simon van Collem (vermaard filmjournalist, red.) een programma had, zei hij: ‘Je moet zelf in beeld René, mensen willen jou met die sterren zien.’ Hoewel het presenteren me steeds makkelijker afgaat, moet ik nog elke keer een drempel over.”

Mioch begon bij de omroep van het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis in Amsterdam-West met een wekelijkse radioshow voor de patiënten. Vaak nodigde hij acteurs of regisseurs uit en vertelde hij wat in de bioscoop draaide. “Best gek eigenlijk, want de mensen die in het ziekenhuis lagen konden daar natuurlijk niet heen.”

Miochs buurman, eigenaar van The Movies, nam de jonge verslaggever mee naar het filmfestival in Cannes. Daar stelde hij zich voor als ‘René Mioch from Dutch radio’. Zo kwam hij bij de perspresentatie van Apocolypse Now terecht, en interviewde hij Jack Nicholson, zittend op een muurtje. Terug in Amsterdam kon hij dat laten horen in het ziekenhuis. “Dat is wat ik tot op de dag van vandaag het leukste vind van mijn werk: de verhalen die ik kan vertellen over wat ik allemaal meemaak.”

Wat is in 35 jaar veranderd in uw vak?

“Film is nu overal: in het NOS Journaal, RTL Boulevard, de talkshows. Dat was vroeger niet zo. Toen had je bladen die zich enkel op films richtten. Naar het programma dat ik in de jaren tachtig voor Veronica maakte keken 1,9 miljoen mensen; dat was het enige programma waar je geïnformeerd werd over wat in de bioscopen draaide. Inmiddels is het voor distributeurs belangrijker Richard Gere 45 seconden in een entertainmentprogramma te hebben dan dat hij uitgebreid wordt geïnterviewd voor een serieus filmprogramma.”

“De rol van films is ook anders geworden. De verwevenheid met de mode- en muziekindustrie is veel groter, en door de streamingdiensten er is nauwelijks onderscheid meer tussen film en televisie: grote acteurs en actrices spelen nu ook in series. En de entourage rond die sterren is enorm toegenomen. Ze raken steeds meer onbenaderbaar.”

Bent u nog weleens onder de indruk van beroemdheden?

“Ik heb al mijn idolen ontmoet, en ik val niet stil. Dat komt ook omdat ik echt geïnteresseerd ben in wat ze te zeggen hebben. Dat voelen zij ook. Ik interviewde eens Bruce Willis, die totaal verveeld en onderuitgezakt tegenover me zat. Daar sprak ik hem op aan. ‘Wat wil je nou uitstralen,’ zei ik. Dat is even spannend, maar hij ging wel rechtop zitten en het werd alsnog een leuk gesprek. Maar je moet een paar jaar meelopen voordat je zoiets durft.”

“Hetzelfde geldt voor interviews aan de rode loper. Omdat ik die sterren al zo lang ken, kan ik het gesprek bij wijze van spreken oppakken waar we twee jaar eerder geëindigd waren. Zo kun je bij die mensen zelfs in een interview van 2 minuten een bepaalde gevoelslaag aanspreken.”

De interviews zijn inmiddels wereldwijd te zien.

“In meer dan tachtig landen, ja. In 2005 richtte ik samen met zakenpartner Justus Verkerk het productiebedrijf FCCE op, inmiddels hebben we kantoren in Amsterdam, Los Angeles en Kenia. Het idee was dat de interviews die ik maak net zo goed geschikt zijn voor de Aziatische of Oost-Europese markt, daar zijn Nicole Kidman en Meryl Streep ook sterren. Ik heb een archief met alle interviews die ik ooit gedaan heb, van Tom Cruise toen hij in Top Gun speelde tot films die gisteren gemaakt zijn. Daar produceren wij filmpjes van en die worden dan op maat gemaakt voor een bepaald land. Soms snijden ze mij eruit, soms blijf ik erin.”

In hoeverre bent u een verlengstuk van de ­filmindustrie?

“Het verwijt dat ik niet kritisch zou zijn krijg ik al dertig jaar. Als een film slecht is laat ik dat echt wel merken. Tegelijkertijd vind ik het zonde om aandacht te schenken aan iets wat ik niet de moeite waard vind terwijl er zoveel moois gemaakt wordt.”

“Ik wil de komende jaren dan ook nog meer een ambassadeur zijn voor de film. Stimuleren dat meer Nederlandse films in de bioscopen en filmhuizen komen, want de toestand voor Nederlandse filmmakers is best schrijnend. Ik ben een YouTubekanaal over films en serieus begonnen onder de naam Bingetalks, wil documentaires gaan maken over film en ga het theater in, waar ik vertel over wat ik de afgelopen 35 jaar heb meegemaakt.”

Dan bent u toch opeens de ster.

“Als filmjournalist praat je altijd over het grote werk van een ander. Ik heb moeten leren om me daar niet voor te schamen, maar om trots te zijn op al die interviews die ik heb mogen doen. Nederlanders zijn al snel wat afgunstig, we geven moeilijk complimenten. Ik zie dat langzaamaan wel veranderen hoor, ik denk dat Carice van Houten en Halina Reijn het nu makkelijker hebben dan Monique van de Ven en Renée Soutendijk destijds. Zij moesten toch altijd stralen vanuit bescheidenheid. Halina en Carice kunnen nu voluit stralen en zeggen: dit hebben wij gemaakt en het is waanzinnig goed.”

René Mioch

Waalwijk, 6 maart 1959

1979 Ziekenomroep Sint Lucas Andreas Ziekenhuis
1985 Televisiedebuut Veronica
1994 Mioch vs. Goderie (RTL)
2005 Oprichting FCCE
2007 Films en sterren (RTL)
2020 Bingetalks (YouTube)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden