Plus

Filmdiva Claudia Cardinale: ‘Overal waren altijd mannen, maar ik was de baas’

Voor filmdiva Claudia Cardinale is acteren een ideale kans om ‘meerdere levens te leiden’. #Metoo? ‘Overal waren altijd mannen, maar ik was de baas.’

Claudia Cardinale: ‘Ik ga en sta waar ik wil. Zonder bodyguards of gedoe.’ Beeld het parool

Claudia Cardinale (Tunis, 1938) zit nog niet in haar stoel, of ze begint een anekdote over Rock Hudson (1925-1985). Ze begeleidde de acteur op feestjes, zodat hij zijn homoseksualiteit kon camoufleren. “Toen hij aan aids dood zou gaan, belde hij me. Of ik hem ook tijdens zijn laatste dagen wilde begeleiden. Op zijn sterfbed hebben we nog gelachen om het vreemde duo dat wij waren. A fine pair. Zo heette ook de film, waarin we in 1968 de hoofdrollen speelden.”

Nu ze toch bezig is: David Niven (1910-1983) gaf haar op de set van The Pink Panther een groot compliment. “Hij zei dat ik na spaghetti de beste uitvinding van Italië was.” Lachend: “Zeg maar wat je wil weten: ik kan vertellen over John Wayne, Brigitte Bardot, Marlon Brando, Henry Fonda, Marcello Mastroianni, so many people.”

Claudia Cardinale in 'Once Upon a Time in the West', 1968 Beeld Getty Images

Claudia Cardinale speelde in meer dan 100 films. Nog elke dag geniet de Italiaans-Tunesische actrice, woonachtig in Parijs, volop van haar status als filmster. Ze is bevoorrecht, zegt ze, en dat allemaal omdat ze op haar achttiende - ze was toen al een alleenstaande moeder - een schoonheidswedstrijd in Tunis won terwijl ze niet eens meedeed. De jury haalde Cardinale uit het publiek en reikte haar prompt de hoofdprijs uit: een bezoek aan het filmfestival van Venetië. “Eigenlijk heb ik sindsdien altijd werk gehad. Wanneer ik maar wilde. En inderdaad: er waren altijd mannen. Maar ik was de baas. Nog altijd. Het is een halszaak de regie te houden, op de filmset en in het eigen leven. Ik ga en sta waar ik wil. Zonder bodyguards of gedoe. Ik laat me mijn vrijheid door niemand afnemen.”

Andere gewoonten

Ze trouwde met producent Franco Cristaldi (die haar ook meteen een werkcontract voor 18 jaar liet tekenen). Na de scheiding had ze een langdurige relatie met regisseur Pasquale Squitieri, de vader van haar dochter Claudia. “Ik ben voor de verandering hém nagereisd en heb hem verteld dat hij zijn minnaressen opzij moest zetten. Dat deed hij, uiteindelijk. Vergeet niet: het waren andere tijden, met andere gewoonten. Als vrouw, en zeker als hoofdrolspeelster, was het normaal dat regisseurs en tegenspelers alles uit de kast haalden om je te verleiden. Alain Delon werd gek omdat ik hem negeerde. Die zei letterlijk: ‘We hebben in vier films gespeeld, maar nooit ging je met me mee.’ Ik had daar veel plezier om. Verlangen is van de meeste mannen niet het grootste talent.”

Met acteur Alain Delon op de set van Il Gattopardo (The Leopard) Beeld Corbis via Getty Images

Met Delon speelde ze ook in Il Gattopardo (1963). De film kreeg de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes en geldt met Death in Venice (1971) als een van de meesterwerken van Luchino Visconti. De regisseur maakte met Il gattopardo een portret van het 19e-eeuwse Italië, waar de mores van de aristocratische heersende klasse veranderen. “Visconti was een perfectionist. Alles moest exact zoals hij het in zijn hoofd had. Daar was hij bezeten in.” In hetzelfde jaar was Claudia Cardinale te zien in de kaskraker The Pink Panther (Blake Edwards, 1963) én in Federico Fellini’s 8 1⁄2, die werd bekroond met een Oscar. “Federico was een compleet andere regisseur. Een vrije geest. Die zei: ik heb geen script, dat verzin je zelf maar.”

Praten over film is voor Cardinale veelal praten over vrienden en collega’s, die al lange tijd dood zijn. Om niet in het verleden te blijven steken, stopt ze nooit met werken. “Acteren is een manier om meerdere levens te leiden. Het dwingt je mensen en hun drijfveren te onderzoeken.” Dan, scherp: “Ik moest wel blijven werken. We hebben het over de gouden jaren van de cinema, maar ik mocht destijds blij zijn als ik voor een rol een paar duizend euro kreeg.”

Ogen

Haar bekendste rol speelde Cardinale in Once Upon a Time in the West (Sergio Leone, 1968). Daarin is zij een voormalig prostituee en weduwe te midden van louter mannen. “Voor die film heb ik vertrouwd op mijn ogen; een close-up van een blik kan zoveel vertellen en suggereren.”

Haar ogen inspireerden Alberto Moravia en Pier Paolo Pasolini tot het schrijven van een boek en een essay over existentialisme en seksualiteit. Lachend: “Er is van alles over me geschreven. Moravia schreef zijn boek al toen ik amper was begonnen met acteren. Ik geloof dat hij het allemaal nog meende ook.”

Speciale avond

Zondagavond 9 juni vindt, in aanwezigheid van Claudia Cardinale, een speciale avond plaats rond de gerestaureerde versie van Luchino Visconti’s meesterwerk Il gattopardo. De avond is onderdeel van Fare Cinema, een festival gewijd aan de Italiaanse filmcultuur dat tot en met 12 juni in Amsterdam plaatsvindt. Fare Cinema wordt georganiseerd door het Istituto Italiano di Cultura in Amsterdam. Directeur Carmela Callea: “Wij richten ons op cinefielen, maar vooral ook op publiek dat meer wil weten van de Italiaanse cultuur.”

Info: iicamsterdam.esteri.it

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden