Filmacademie viert feestje

Een jubileum op een filmacademie moet natuurlijk worden gevierd met films. Twaalf oud-Filmacademiestudenten maakten een filmpje ter gelegenheid van het vijftigjarige bestaan van de opleiding.

Het zou een vraag kunnen zijn in een Nederlandse filmquiz: wie was de eerste student aan de Filmacademie? Nu drukken. Het was Frans Weisz, die zich in 1958 als eerste aanmeldde bij de Filmacademie. De twintigjarige was liever acteur geworden, maar op de toneelschool in Arnhem zag men het niet in hem. Dan maar de Filmacademie.

In 1960 maakte Weisz met studiegenoot Rob du Mée het filmpje Moreelse Park. In het op de Franse Nouvelle Vague geïnspireerde zwart-wit filmpje drentelen een door Weisz gespeelde jongen en een meisje om elkaar heen bij een gebouw in het Utrechtse Moreelse Park. Bijna een halve eeuw later liet Weisz zich in het kader van vijftig jaar Filmacademie voor een nieuw filmpje inspireren door zijn eerste filmpje. Het resultaat is het ontroerende Terug naar het Moreelse Park, waarin actuele beelden van Weisz in het Moreelse Park naadloos overlopen in beelden van hem uit 1960. Het filmpje maakt het verglijden van de tijd fraai voelbaar.

Dat Weisz' zoon Geza het rolletje speelt dat zijn vader in 1960 speelde, versterkt het gevoel dat het leven vergankelijk is. Voor Weisz brengt Terug naar het Moreelse Park 'in één klap alles bij elkaar'. ''Van mijn hele oeuvre ben ik hier het meest trots op. Het filmpje overbrugt vijftig jaar. Weet je dat Geza er even oud in is als ik was in Moreelse Park? Toeval bestaat niet.'' Weisz schaamt zich niet voor de intense nostalgie in Terug naar het Moreelse Park. ''Nostalgie is een prachtig woord. Als het niet bestond, zou het moeten worden uitgevonden.''

Weisz is één van de twaalf filmmakers die werden gevraagd om onder de titel Vijftig jaar Filmacademie: de toekomst een filmpje te maken. Net als Weisz keerde ook veteraan Pieter Verhoeff terug naar het verleden. De regisseur maakte in 1972 met Rudy Schokker huilt niet meer de eerste Nederlandse fakedocumentaire. In een zogenaamde tv-reportage kwamen ouders aan het woord van een baby, die doordat hij geboren was in de buurt van Schiphol niet gewoon huilde, maar gierde als een vliegtuig.

De reportage leverden honderden verontruste reacties op. Geschokte kijkers stuurden speelgoed en kaarten naar de baby. Met Rudy Schokker revisited keert Verhoeff vijfendertig jaar later met een nieuw geestig fakefilmpje terug naar de ouders.

Hoe is het hun kind vergaan? Geslaagd is ook Frans Bromets bijdrage Bekende gezichten, waarin oud-studenten praten over hun vroegere filmdromen. Het meest teleurgesteld klinkt Oscarwinnaar Mike van Diem (Karakter), die geen plek ziet voor zichzelf in Nederland: ''De Nederlandse film bestaat eigenlijk nog steeds niet.''

Luchtiger zijn de filmpjes van een jongere generatie filmmakers, zoals Vanwege de vis van Mischa van der Kamp. Daarin neemt de maakster van Het paard van Sinterklaas het gedoe op een filmset vrolijk op de hak. Een kleuter gooit roet in het eten als een regisseur een scène eindeloos herhaalt.

Geestig is ook het anonieme slotfilmpje, waarin een werkloze regisseur droomt van een Gouden Kalf. In het echte leven moet hij zich melden op het arbeidsbureau, waar een medewerker zegt dat er nog 1253 werkloze regisseurs staan ingeschreven. Maar er is hoop: ''Ik zie dat je in aanmerking komt voor omscholing''. (JOS VAN DEN BURG)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden