PlusGalerierecensie

Filip Vervaet geeft je het gevoel van een StarWarspersonage op een onbekende exoplaneet

Medusa van Filip Vervaet is zo groot als een mens, maar bestaat uit een rechtop gezette zwerfkei, afgedekt met een lila sjaal die wappert in de wind van een ventilator. Beeld -
Medusa van Filip Vervaet is zo groot als een mens, maar bestaat uit een rechtop gezette zwerfkei, afgedekt met een lila sjaal die wappert in de wind van een ventilator.Beeld -

Filip Vervaet maakt beelden die ogen als de natuur in prehistorische tijden. Vervolgens benadrukt hij de menselijke makelij door eigentijdse materialen toe te voegen. Het resultaat is vervreemding.

Edo Dijksterhuis

Inner Garden opent met een gesloten deur. Het is een reusachtig geval van brons, zeker tien, vijftien centimeter dik. Tientallen houten platen moesten tegen de wand worden geschroefd om hem op te hangen en bij de plaatsing was een half dozijn zwetende art handlers betrokken.

Het kan niemand ontgaan: dit werk heeft heel veel fysieke arbeid gekost, zowel het maken als de installatie. Dit is het werk van mensenhanden. Maar dat contrasteert stevig met de voorstelling op de deur: weelderige varens, golvend water en rotsen – een waar hof van Eden. Anders dan in La Porte de l’Enfer van Rodin, waar de deur in al zijn krullerigheid aan doet denken, is hier geen mens te bekennen. Wel zijn er menselijke sporen te ontdekken in dit aardse paradijs. Je ziet de vingerafdrukken van de kunstenaar in de klei van het model dat later in brons werd afgegoten.

Brons en steen met autolak

Die spanning tussen natuur en cultuur, tussen wat is en wat gemaakt is, is een constante in het werk van Filip Vervaet. De Belgische beeldhouwer brengt het ook tot uitdrukking in zijn materiaalgebruik. Klassiek brons en steen combineert hij met autolak, coatings en industriële folies. Zijn panelen in cement of klei ogen als versteende bodemvondsten die niet zouden misstaan in een natuurhistorisch museum, maar door ze te verpakken in plexiglazen dozen met iriserende folie krijgen ze iets sciencefictionachtigs.

Vervaet balanceert voortdurend op de grens tussen abstractie en figuratie. Zijn Medusa is zo groot als een mens, maar bestaat uit een rechtop gezette zwerfkei – een verwijzing naar de mythologische figuur met slangenhaar die je niet kon aankijken zonder in een steen te veranderen. Vervaet heeft haar blik echter afgedekt met een lila sjaal die wappert in de wind van een ventilator. De spanning wordt nog verder opgevoerd door zes ton zwart zand, het glinsterend restproduct van een glasfabriek, die in de ruimte is uitgestort. Je voelt je als een personage in Star Wars dat een onbekende exoplaneet aan het verkennen is.

Spelen met conventies

Ook in Fountain speelt de kunstenaar met conventies en lichamelijke associaties. Het is niet de klaterende spuit die je verwacht bij zo’n titel, maar een zielig stroompje druppelend uit twee gaatjes in een bronzen ovaal dat daardoor meteen iets krijgt van een huilend gezicht. Het verdriet trekt oxiderende sporen over de wangen, die doorlopen op de wand.

De manipulerende hand van de kunstenaar bepaalt het effect, maar hoe het er precies uitziet, hangt af van natuurlijke processen. In Vervaets Inner Garden blijft in het midden welke van die twee krachten voorrang heeft. Dat komt ook mooi tot uitdrukking in een aluminium plant met vijf zeer verschillende bladeren aan zijn stam. Het kan de reconstructie zijn van een gefossiliseerd exotisch voorwerp uit de voormenselijke tijd of het gemuteerde bijproduct van een op hol geslagen gentechnologie.

Inner Garden

Filip Vervaet
Galerie Ron Mandos, Prinsengracht 282
t/m 10 juni

De panelen in cement of klei ogen als versteende bodemvondsten die niet zouden misstaan in een natuurhistorisch museum, maar door ze te verpakken in plexiglazen dozen met iriserende folie krijgen ze iets sciencefictionachtigs. Beeld Michèle Margot
De panelen in cement of klei ogen als versteende bodemvondsten die niet zouden misstaan in een natuurhistorisch museum, maar door ze te verpakken in plexiglazen dozen met iriserende folie krijgen ze iets sciencefictionachtigs.Beeld Michèle Margot
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden