Plus Film

Festivaldocu Woodstock: de onweerstaanbare hippie droom

Precies vijftig jaar na Woodstock draait de festivaldocu eenmalig ­opnieuw in de bioscopen. Het blijven betoverende beelden.

‘Janis Joplin, Jimi Hendrix; het is moeilijk kiezen welk concert het meeste indruk maakt.’

Hoe zat het nou met die baby, backstage geboren op Woodstock in 1969? Verslagen van het festival vermelden ten minste één geboorte, tussen de optredens van Joe Cocker en Country Joe & The Fish, aan het begin van de derde festivaldag. Middenin die beruchte onweersbui.

Persbureau AP ging in 2009 op onderzoek uit: wie is die veertigjarige Woodstockbaby? Hij of zij werd niet gevonden, hoewel verschillende getuigen verklaarden de bevalling te hebben gezien. De documentaire Woodstock: 3 Days of Peace & Music, die zondag ter ere van het vijftigjarig jubileum van het festival eenmalig opnieuw draait in de bioscopen, geeft ook geen uitsluitsel. Wel bevat de bijna vier uur durende concertfilm een fragment waarin iemand van de organisatie de microfoon pakt en vraagt om een dokter. “Er is een vrouw aan het bevallen!”

De afloop komt niet in beeld. Logisch ook: filmmaker Michael Wadleigh had wel iets anders om zijn camera op te richten. Het noodweer boven de landerijen van het dorpje Bethel, op een uurtje rijden van New York, dreigde het festival in een donderklap van de kaart te vegen. Wadleighs film brengt het totale gebrek aan voorbereiding op het festival goed in beeld. Omroeper Artie Kornfeld blijft bewonderenswaardig kalm, maar wat hij het publiek vraagt is zorgwekkend: “Hee daar, sluit de stroom even af. God bless you, blijf weg van die torens.”

Einde van een tijdperk

Festivalbaby’s, noodweer; de verhalen dragen bij aan de mythische status van een festival dat de popmuziek voorgoed veranderde. Woodstock, geboren uit het hippiegedachtegoed dat muziek mensen kan samenbrengen, zou een festival voor 200.000 bezoekers worden. Toen ter plekke bleek hoe eenvoudig het was zonder kaartje het terrein op te komen, besloot de organisatie er een gratis festival van te maken. Uiteindelijk kwamen er meer dan 400.000 mensen.

Ze beleefden zonder het toen te weten een van de laatste uitspattingen van het tijdperk van de hippieliefde. Een vergelijkbaar festival in het Californische Altamont, met de Rolling Stones op het podium, liep een paar maanden later totaal uit de hand – mede als gevolg van hardhandig optreden van de Hells Angels, die als beveiligers waren gerekruteerd. Er vielen vier doden en talloze gewonden. Een nieuwe tijd was aangebroken.

Woodstock: 3 days of peace & music

Regie Michael Wadleigh
Te zien op 18 augustus in Arena, Cinecenter, City, Eye, FC Hyena, Filmhallen, The Movies, De Munt, Studio/K, Tuschinski

In 1970 won de registratie Woodstock: 3 Days of Peace & Music nog wel een Oscar voor de beste documentaire. Bijna een halve eeuw later geeft de film vooral een fraai tijdsbeeld. Organisator Michael Lang die spreekt door een walkietalkie ter grootte van een stokbrood, Pete Townshend van The Who die zijn gitaar de menigte in slingert en de interviews met bezoekers die vertellen over hun ouders. “Mijn moeder weet zeker dat ik naar de hel ga,” vertelt een meisje. Haar vriendje: “Mijn vader denkt dat ik in een communistisch trainingskamp verblijf.”

De onsterfelijke Jimi Hendrix

Hoewel veel van de getoonde concerten imponeren, blijft één omissie ook vijftig jaar na dato opmerkelijk: het optreden van Creedence Clearwater Revival – in 1969 de grootste band van de Verenigde Staten – is weggelaten. Voor de band was het toch al een lastig optreden. Doordat het programma uitliep, moesten John Fogerty & co om half vier ‘s nachts het podium op. Hun optreden is sinds enkele weken eindelijk terug te luisteren op het album Live at Woodstock. De krakende versie van I Put a Spell on You gaat nog altijd door merg en been. En wat te denken van die elf minuten durende versie van Suzie Q?

Op beeld is het moeilijk kiezen welk concert het meest indruk maakt. Gestold in tijd zijn de optredens van de niet veel later overleden Janis Joplin en Jimi Hendrix. De laatste speelt het slotoptreden, als een groot deel van het publiek de heuvels van Woodstock al heeft verlaten.

Het blijven onweerstaanbare beelden: Hendrix die tijdens de gitaarsolo van Voodoo Chile het gezicht ten hemel richt. Ogen dicht, mond open. De laatste tonen bijt hij met zijn tanden uit de snaren. Van onder gefilmd is hij een onaantastbare, bijna onsterfelijke gitaargod. Precies dertien maanden later zou hij dood zijn. Net als de droom van love, peace and understanding.

Geen jubileumeditie

Een poging van organisator Michael Lang om voor de vijftigste verjaardag opnieuw een Woodstockfestival te houden is grandioos mislukt. Lang wilde 150.000 bezoekers trekken, op een voormalig Formule 1-circuit in de staat New York. Hij boekte grote namen als The Killers, Jay-Z en Miley Cyrus, maar in tegenstelling tot een halve eeuw terug bleek alleen liefde niet genoeg om het festival van de grond te krijgen. Lang kreeg de financiering niet rond en moest, nadat de artiesten een voor een afhaakten, zijn plan opgeven.

Wie in Amsterdam iets van de sfeer van toen wil meemaken, kan terecht in het Concertgebouw. Daar spelen aanstaande zaterdag artiesten als Paul de Munnik, Ricky Koole en Sandra van Nieuwland covers van de muziek van toen, onder de titel One Night of Peace & Music. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden