PlusRecensie

Fenomenale dans zonder heldere lijn: Øyens première bij het Nederlands Dans Theater mist focus

Tell Your Mom You Love Your Skin van Noorse choreograaf wordt overklast door de herneming van Bedroom Folk. Beeld Rahi Rezvani
Tell Your Mom You Love Your Skin van Noorse choreograaf wordt overklast door de herneming van Bedroom Folk.Beeld Rahi Rezvani

Nederlands Dans Theater werkt voor het eerst samen met de in de internationale danswereld rijzende ster Alan Lucien Øyen – al wordt zijn wereldpremière overklast door de herneming van het stuk Bedroom Folk.

Sinds de eerste uitvoering in 2015 is Bedroom Folk flink gegroeid. Destijds stuurde het Israëlische chorografenduo Sharon Eyal & Gai Behar nog acht dansers het podium op. Nu, bij de allereerste voorstelling die is gecreëerd in zijn splinternieuwe onderkomen in Den Haag, heeft NDT de bezetting opgevoerd naar zeven mannen en zeven vrouwen. Groter is in dit geval echt beter. De choreografie is er veel krachtiger van geworden. Het synchroon over het toneel trippelende gezelschap stond zes jaar geleden nog verloren op het toneel, als een groepje kluitjesvoetballende pupillen. In de vernieuwde versie is de dansersgroep getransformeerd naar een zuigend en kolkend organisme, dat met spatgelijk uitdraaiende ledematen en schokkende schouders het publiek in zijn greep neemt. Wat het extra spannend maakt zijn de individuele dansers die zich af en toe met grotere bewegingen losmaken uit de menigte, om daarna weer te worden opgeslokt door de pulserende massa. Doordat het volume van Ori Lichtiks muziek – minimalistische techno afgewisseld met repeterende strijkersmotieven – ook nog eens stevig is opgeschroefd is er voor de toeschouwer geen ontkomen aan.

Die onontkoombaarheid ontbreekt in Tell Your Mom You Love Your Skin. De Noorse choreograaf Alan Lucien Øyen maakte twee jaar geleden op het Amsterdamse festival Julidans indruk met Story, story, die, door zijn eigen gezelschap Winter Guests. Met een combinatie van dans, tekst en een zelf ontwikkelde gebarentaal zette Øyen intrigerende kanttekeningen bij de vluchtige schijnrealiteit van sociale media. In zijn eerste productie voor NDT richt hij zijn blik op kwesties als identiteit en gender, maar erg gefocust is die blik ditmaal niet.

Vervormde donderstem

De veelgevraagde theatermaker neemt graag de tijd om de persoonlijkheden van zijn performers te leren kennen. Die aanpak levert best wat op. Zo ontdekken we dat Charlie Skuy een imposante hoeveelheid Engelse accenten vloeiend in elkaar kan laten overlopen. De genderfluïditeit van Isla Clarke krijgt alle ruimte om zich te ontplooien. En ook Boston Gallacher, misschien wel de meest excentrieke van deze lichting NDT-dansers, mag de boel ontregelen met een elektronisch vervormde donderstem.

Wat echter mist is een heldere lijn. Er worden allegorische personages opgevoerd als Liefde, Hoop en Wanhoop. Een personage loopt rond in een onesie met daarop een getekend skelet. Andere figuren zetten een papieren zak over hun hoofd. De eventuele betekenis van dat alles gaat verloren in een enorme hoeveelheid afstandelijk gedeclameerde tekst, die nergens ruimte krijgt om te beklijven. In een van de weinige momenten die uitgewerkt aanvoelt laten de uitvoerenden hun rollenspel los, om gewoon maar eens even te dansen. Op de Philip Glass-achtige pianogolven van de Poolse componiste Hania Rani laten de NDT-ers zien dat ze met hun fenomenale danslichamen in vijf minuten tijd meer kunnen uitdrukken dan Øyen doet in een half uur aan quasidiepzinnige teksten.

DANS

Skin of the Mind

Choreografieën van Sharon Eyal & Gai Behar / Alan Lucien Øyen Door NDT 1

Gezien 23/09, Den Haag

Te zien 29 en 30/9, ITA

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden