Plus

Eye toont 13 films van afstudeerders Filmacademie

De Filmacademie levert in 2018 weer 77 studenten af, die zich bekwaamd hebben in regie, montage of visual effects. Zij tonen 13 films, uiteenlopend van onderwerpen en in kwaliteit. Nieuw: een 3D-animatiefilm.

Dante vs. Mohammed Ali van Marc Wagenaar. Beeld -

"Lichting 2018 is een mooie lichting," vertelde directeur Bart Römer voor aanvang van de vertoning van de Filmacademiefilms, maandag in Eye. "En interessant. Een van de stu­denten verwoordde het als volgt: ik vind ons vooral zoekende en daar hoort onzekerheid bij en die onzekerheid hebben we in onze films proberen vorm te geven."

Vormgegeven onzekerheid: een treffende omschrijving voor het leeuwendeel van de 13 afstudeerfilms. Dit jaar studeren 77 bachelorstudenten af in uiteenlopende richtingen, van regie en productie, camera en montage, tot production design en immersive media/visual effects.

Zij doen dat met zes documentaires, vijf dramaproducties, negen commercials, een dansfilm en - een noviteit - een korte 3D-animatiefilm: The Library of Things van Ruben Nijsen.

Veilige bubbel
Fragmenten uit de afstudeerfilms van de zes worden afgewisseld met op thema gerangschikte beeldmontages, in een keurig nostalgisch werkje dat nog het meest van een opdrachtfilm heeft.

Er is door twintig studenten anderhalf jaar gewerkt aan het slechts zeven minuten durende, Engelstalige filmpje. Daarin draait het om een bibliothecaresse met een brilletje, wier boekenparadijs in last is na een computerstoring.

Het verhaaltje, waarin het contrast tussen de veilige bubbel van boeken en de mysterieuze digitale wereld sterk is aangezet, is een tikje oubollig; de personages bewegen houterig.

Het leukst is nog de vormgeving van de begintitels, waarin de paarse en witte cirkel uit het Filmacademielogo zijn vervangen door twee bolletjes wol, die door een aaibare poes op hun plek worden gerold.

Egodocumenten
De Dag voor Pers en Relaties begint met de vertoning van De Nederlandse Filmacademie Presenteert, een archieffilm waarin zes filmmakers - Frans Weisz, Digna Sinke, Mijke de Jong, Martin Koolhoven, Jiska Rickels en Mees Peijnenburg - in voice-over vertellen wat hun dromen en ambities waren toen ze afstudeerden, en hoe ze daar nu op terugkijken.

Dat valt wellicht te verklaren uit het feit dat Lichting 2018 slechts vier studenten 'regie documentaire' telt en er voor het curriculum van de overige studenten zes documentaires moesten worden gemaakt. Daarom is de productiestudenten Josephine Moen en Dominique Hoogendoorn gevraagd de regie op zich te nemen.

Onder de overige documentaires zijn veel egodocumenten. In het onnavolgbare At Midnight Plays a Dance-Tune gaat Roy Seerden op zoek naar de buurman uit zijn kindertijd, aan wie hij na de dood van zijn moeder steeds vaker moest denken.

In The Long Road Home gebruikt Jennifer Gijrath de camera als breekijzer om in contact te komen met haar vader, die ze nauwelijks meer heeft gezien sinds de scheiding van haar ouders, toen ze vier was.

Na de dood van haar moeder, die kanker had en niet behandeld wilde worden, stelt Carolien van Maaswaal zich in Zelf de vraag hoe waardig het leven eigenlijk is zonder autonomie.

Sjoerd Niekamp zag The Soap of Life - een geinige making-of van een Congolese soap, die in Luik wordt opgenomen - dan weer als een kans om uit 'zijn eigen elitaire, witte bubbel te stappen en oprecht contact te maken met mensen van een andere cultuur'.

Postbus 51
Met afstand de beste documentaire is Miriam Guttmanns op een krantenbericht geïnspireerde Het Zaad van Karbaat. Toen ze het artikel las over een sjoemelende spermadokter die zijn eigen zaad had gebruikt, wist Guttmann wat het onderwerp van haar eindexamenfilm moest worden.

Ze maakte geen reportage, maar een eigenzinnige, vormvaste documentaire, waarin de verhalen van de goed gekozen hoofdpersonen - twee 'misbruikte' vrouwen en hun door Karbaat verwekte kinderen - worden afgewisseld met mooi archiefmateriaal van de spermadokter.

Met afstand de beste documentaire is Miriam Guttmanns op een krantenbericht geïnspireerde Het Zaad van Karbaat. Beeld -

"Het is de sport dat het lukt," zegt Jan Karbaat in een mooi fragment. "Het is eigenlijk jagen." Het zaad van Karbaat werd bekroond met de VPRO Documentaire Prijs.

Het leeuwendeel van de fictiefilms bestaat uit Postbus 51-achtige filmpjes over zware onderwerpen.

Tot het Einde van de Wereld van Florence Bouvy, bekroond met de prijs van de filmjournalisten, zoomt in op de problematische relatie tussen een piepjong, engelachtig meisje (een mooie rol van Linde van der Storm) en haar alcoholistische vader, die blikjes bier onder de zitting van zijn stoel bewaart.

Bij een vriendje - het enige niet-lelieblanke personage in alle eindexamenfilms - ervaart ze wat een veilige thuisomgeving is, maar de liefde voor haar hopeloze vader is groot.

In het volgens regisseur Vincent Tilanus op ware gebeurtenissen gebaseerde Bladgoud probeert een jongen zonder baan en vaste verblijfplaats de schone schijn op te houden; in het niemendalletje Pure lucht (regie Casper Buijtendijk) komt een jongeman erachter dat alle mensen eigenlijk ballonnen zijn.

Vervolgens prikt hij iedereen op straat lek - tot hij een mens van vlees en bloed raakt. Drift is een aardige Romeo en Julia-variatie over een dwarse puber, wiens vader president is van de ruige Satudarahachtige motorclub Fear No Pain.

Spartaanse kinderslaapkamer
Eigenzinniger is Sisters, een korte dansfilm van Daphne Lucker en choreografe Emma Evelein over drie zusjes die opgroeien in een probleemgezin. Ze spelen samen, kriebelen elkaar en sluiten elkaar soms buiten, maar hun verbinding is onverbrekelijk - totdat de realiteit de Spartaans vormgegeven kinderslaapkamer binnendringt.

Sisters werd aan het einde van de middag onderscheiden met de Topkapi Films Fictie Prijs. Beeld -

De symboliek (de meisjes dragen witte pyjama's en zwarte blinddoeken) ligt er soms wat al te dik bovenop, maar Sisters, die aan het einde van de middag werd onderscheiden met de Topkapi Films Fictie Prijs, is in ieder geval origineel, sterk visueel en universeel.

Dat geldt ook voor Dante vs. Mohammed Ali van Marc Wagenaar. "Ik ben een romanticus. Daar gaat de film over," zei Wagenaar voor aanvang van zijn op Händels Ombra mai fu getoonzette drama over de confrontatie tussen een Rimbaudachtige romanticus (Bas Keizer), die droomt van een plek waar de straten zijn geplaveid met gedichten, en een realist (Gijs Blom), die het benepen dorp, waar mannen worden geacht te vechten, neemt voor wat het is.

De symbolen en metaforen vliegen je om de oren, het doet denken aan tal van andere films, van Alex van Warmerdam tot Rainer Werner Fassbinder, het is pril en immatuur. Maar het is wel cinema.

De eindexamenfilms van lichting 2018 zijn van donderdag 28 juni t/m zaterdag 30 juni te zien in Eye.

Lintje voor Frans Weisz

Tijdens de Dag voor Pers en Relaties is regisseur Frans Weisz, die zestig jaar geleden de allereerste leerling van de Filmacademie was, bevorderd tot officier in de orde van Oranje-Nassau.

Weisz kreeg de onderscheiding in Eye opgespeld door cultuurwethouder Touria Meliani, vanwege 'de aard, duur, uitstraling en betekenis van zijn werk'.

"U bent een voorbeeld voor jonge filmmakers. Nooit ophouden met nieuwsgierig zijn. Zo verwoordde u de wil om steeds een hoofdstuk aan uw carrière toe te voegen. De gulzigheid is nooit gestopt."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden