PlusTheaterrecensie

Every Word Was Once An Animal: vijf onbetrouwbare types in een amusant non-verhaal

Bastiaan Vandendriessche in 'Every Word Was Once An Animal'.  Beeld Mirjam Devriendt
Bastiaan Vandendriessche in 'Every Word Was Once An Animal'.Beeld Mirjam Devriendt

Wat heb je nodig om een theatervoorstelling te spelen? Een ruimte. Een handvol spelers. Wat licht, gordijnen, misschien een microfoon. Een begin, een midden en een eind. Het is traditie dat iemand een brief komt brengen. Video, dat hoort tegenwoordig zo. En uiteraard heb je een publiek nodig dat bereid is om voor de duur van de voorstelling te geloven in wat je staat te doen.

Het Gentse gezelschap Ontroerend Goed spint in de voorstelling Every Word Was Once An Animal met fijnzinnige humor een amusant non-verhaal rond deze theaterbouwstenen. En passant tackelen de makers de vraag wanneer iets als waarheid of ‘echt’ wordt gezien, en die is relevant in tijden van misinformatie. De Engels gesproken voorstelling, in regie van Alexander Devriendt, speelt nog tot en met donderdag in Vlaams Cultuurhuis De Brakke Grond, dat dit jaar de veertigste verjaardag viert.

We worden verwelkomd door een vriendelijke vrouw met zwart haar en armen van onopmerkelijke lengte (Sachli Gholamalizad). Een rood gordijn hangt achter haar. Ze stelt zich op achter de microfoon. Maar let wel, dit is niet de beginscène. Om de beginscène te spelen komt collega Charlotte hierna. De vrouw die nu voor ons staat zal straks ‘de gordijnenscène’ spelen. Ze loopt de coulissen in, waarna ‘Charlotte’ opkomt, in de persoon van Eliza Stuyck. Zij bedankt op haar beurt ‘Karolien’ die zojuist de coulissen inliep, met haar blonde haar en lange armen.

Karolien (De Bleser) en Charlotte (De Bruyne) zijn ook leden van het gezelschap – zij spelen alleen niet mee. Een volgende speler volgt, en nog een, en deze Aaron J. Gordon en Shôn Dale-Jones vergroten de naamsverwarring nog eens door een reeks broers, neven, theaterbezoekers en brievenschrijvers op te noemen en die vervolgens met uitgestreken gezicht door elkaar te husselen en elkaars woorden in de mond te leggen. De enige betrouwbare is Bas (Bastiaan Vandendriesse), die noemt een lamp tenminste gewoon een lamp. Al is hij wel verdraaid vingervlug.

Geen slapstick

Nu lijkt het of de voorstelling kolderiek of kluchtig is, maar het geheel zit slimmer in elkaar dan dat. Het spel van de acteurs is totaal niet kluchtig; het is niet vet aangezet en we zien geen slapstick-acts – op een gezicht na dat koddig tussen de gordijnen door piept. Ze lijken zelfs helemaal niet te spelen. Ze staan daar gewoon als zichzelf. Ze hebben hun rollen nog niet helemaal uitgedacht en komen nog met allerlei last-minute ideeën voor hun scènes. Ze vragen de techniek of het licht even aan mag en bedanken de collega achter de knoppen als die dat mogelijk maakt. Maar intussen staan ze ook gewoon de boel te bedriegen. We zitten als publiek met vijf onbetrouwbare types, dus valt er wel te lachen?

En is het eigenlijk al begonnen, want die beginscène bleek een valse start, zoals zoveel scènes niet gespeeld blijken te zijn, achteraf, of niet in de juiste volgorde, en zoals ook de woorden die de spelers zeggen hun plek maar niet vinden. Het ging niet door, maar vertel maar eens na waarom niet en hoe het komt dat je toch een uur naar een voorstelling hebt zitten kijken, met video en iemand die een brief opbrengt en al. Hoe zat het nou? Het is net een ui, Every Word Was Once An Animal. Je kunt blijven pellen, tot de kern raak je nooit.

Theater

Every Word Was Once An Animal

Waar De Brakke Grond
Door Ontroerend Goed
Gezien 5 oktober
Nog te zien t/m 7 oktober

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden