PlusConcertrecensie

Even wordt de altijd onheilspellende Nick Cave in Carré pure gospel

Na afgelaste concerten in de Ziggo Dome stond de Australische Brit Nick Cave zaterdagavond in Carré. Een vocaal trio voegde nieuwe kleuren toe aan zijn muziek.

Nick Cave in het Londense Royal Albert Hall, 6 oktober 2021. Beeld Hollandse Hoogte / REX by Shutterstock HH
Nick Cave in het Londense Royal Albert Hall, 6 oktober 2021.Beeld Hollandse Hoogte / REX by Shutterstock HH

In de aankondiging van Carnage wil hij even kwijt dat het een héél goede song is. Wat heet, het is een hoogtepunt in zijn carrière. Als Nick Cave vraagt wat carnage in het Nederlands is, vliegt in Carré het antwoord hem van vele kanten om de oren. Het duurt even voor hij het woord bloedbad onder de knie heeft, maar het bevalt hem zeer.

En dus gaat die aankondiging nog een een keer over: ‘The next song is a highlight in my career and it’s called... Bloeeeedbaaaad.”

Carnage is de titelsong van het album dat Cave begin dit jaar onaangekondigd uitbracht met multi-instrumentalist Warren Ellis. Die kennen we als lid van Cave’s begeleidingsband The Bad Seeds, maar de twee werken buiten die groep vaker gezamenlijk, onder meer als makers van filmmuziek. Nu zijn ze ook samen op tournee.

Nadat een optreden van Nick Cave en The Bad Seeds in de Ziggo Dome om welbekende reden tweemaal werd afgelast, is het concert van Nick Cave en Warren Ellis in het veel intiemere Carré voor degenen die een kaartje hebben weten te bemachtigen een prachtige goedmaker.

Komisch duo

Cave en Ellis zijn een geweldig stel op het podium. Cave, als altijd in zwart pak, het even zwarte haar ook als altijd strak achterovergekamd, banjert over het podium met de van hem bekende houterige motoriek. Ellis, die jonger is dan Cave, oogt als een zwerver. Hij zit helemaal rechts op het podium, een keyboard op schoot. Alleen als hij viool speelt, komt hij overeind.

Hoe ernstig en dramatisch de muziek ook is, de twee lijken er veel lol in te hebben en doen in hun een-tweetjes af en toe zelfs denken aan een komisch duo.

Ze spelen werk van Carnage plus songs uit het Cave-repertoire van pakweg de afgelopen tien jaar. Dat doen ze niet alleen. Achter op het podium switcht de Fransman Johnny Hostile (bij de liefhebbers bekend als de mannelijke helft van het duo John & Jehn) tussen bas, drums en toetsen.

Gospel

En er is een vocaal trio, dat véél meer is dan simpelweg een achtergrondkoortje. T Jae Cole, Janet Rasmus en Wendi Rose - hun namen móeten hier worden genoemd - voegen heel nieuwe kleuren toe aan Cave’s Muziek. Die is donker en onheilspellend als altijd, maar het is of die drie prachtige stemmen er licht aan toevoegen.

Religie is een vast thema in het werk van Nick Cave, maar hij schrijft en zingt er wel altijd over als ex-gelovige. Die drie zangers die hij nu bij zich heeft, lijken over het geloof geen enkele twijfel te hebben en maken van de Cave-klassieker God is in the House, normaal een song waar de ironie van af lijkt te druipen, pure gospel.

In de toegiften vertelt Cave hoe fijn hij het vindt weer op te treden. Nederland te hebben gehaald, aan de andere kant van het water, voelt bijna als een mythische prestatie, zegt hij. “We hebben onderweg naar hier veel monsters moeten verslaan. Really, it was a bloedbad.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden