Plus Interview

Eva-Maria Westbroek: ‘Ik was bang voor die grote Wagnerrollen’

Vanaf zaterdag is bij De Nationale Opera Die Walküre te zien, de tweede avond uit Der Ring des Nibelungen, met stersopraan Eva-Maria Westbroek als Sieglinde. ‘Ik was een beetje bang voor die grote Wagnerrollen.’

Eva-Maria Westbroek als Sieglinde bij De Nationale Opera. Beeld Ruth Walz / DNO

Eva-Maria Westbroek zong de rol van Sieglinde in Wagners Die Walküre al talloze malen en op de grootste podia van de ­wereld, maar nog nooit

bij De Nationale Opera. Daar komt vanaf morgen ­verandering in, met de eerste van zeven opvoeringen van de tweede avond uit Der Ring des Nibelungen bij De Nationale Opera, in de luid bejubelde enscenering van Pierre Audi, met de decors van George Tsypin en de kostuums van Eiko Ishioka. Deze Walküre wordt nog om een andere ­reden memorabel: het wordt de eerste keer dat Marc Albrecht, nog tot het einde van het seizoen de chef van DNO, de opera dirigeert.

Bloednerveus

Westbroek brak door met haar rol als Katerina Izmailova in Sjostakovitsj’ Lady Macbeth van Mtsensk, maar Sieglinde zette haar op de wereld­kaart. “Toen ik in 2005 nog bij de opera van Stuttgart werkte als lid van het ensemble, kreeg ik van Simon Rattle de uitnodiging een werk­sessie te komen doen. Dat was reusachtig spannend. Mijn agente van toen wees me op Richard Trimborn, die gold als een heel goede Wagnercoach. Nou, dat bleek wel. Ik heb uren en uren met die man gewerkt en dat waren zulke leuke en inspirerende sessies!”

“Hij woonde in München en we werkten in een klein kamertje, te midden van enorm dikke partituren, waarin hij bij elke noot wel zestien aantekeningen had geschreven. Door hem kreeg ik een dieper inzicht in de rol van Sieglinde, waardoor die sessie met Rattle best goed ging, vond ik zelf. Na afloop omhelsde hij me, maar hij zei niets. Pas een paar weken later hoorde ik dat ik inderdaad mijn eerste Sieglinde mocht zingen in Aix-en-Provence, met de Berliner Philharmoniker onder Simon Rattle.”

“Moet je nagaan. Vlak na dat telefoontje werd ik opnieuw gebeld. Of ik de eerste akte uit Die Walküre ook in de Berlijnse Philharmonie wilde doen, met Rattle en de Berliner, en met Placido Domingo als Siegmund. Dat was dus de aller­eerste keer dat ik Sieglinde zong.”

Ze haast zich eraan toe te voegen dat Domingo ‘heel erg niet #MeToo’erig was’. “Hij was erg ­aardig en ondersteunend. Een ontzettend fijne collega.”

Ze was bloednerveus, maar Rattle wist haar bij de eerste pianorepetitie gerust te stellen. “Hij zei: ‘O Eva, maar ik ben ook doodnerveus. Ik heb Die Walküre ook nog nooit met Domingo gedaan.’ Rattle heeft me er echt doorheen gesleept. Daarna gingen we naar Aix en naar Salzburg, naar de Osterfestspiele. Ik vind die productie van toen, een regie van Stéphane Braunschweig, achteraf ook een van de mooiste die ik ooit heb gedaan.”

“Het is een heel fijne partij om te zingen en te spelen,” zegt Westbroek, “maar ik ben er langzaam naar toegegroeid, omdat ik een beetje bang was voor die grote Wagnerrollen. Mijn man Frank (van Aken) was er eerder bij. Hij zong in Meiningen de rol van Siegmund. Kirill Petrenko, de opvolger van Rattle in Berlijn, dirigeerde daar toen zijn eerste Ring. Frank deed dat fantastisch, maar in de zaal dacht ik niet: die rol van Sieglinde is voor mij. Dat had ik wel bij Minnie in La Fanciulla del West. Maar ik ben erg van Sieg­linde gaan houden hoor. Ik heb heel veel aan die rol te danken en indirect dus aan Richard Trimborn.”

Meegesleept

Ze wil ook Antonio ‘Tony’ Pappano nog even noemen, de chef van het Royal Opera House in Londen. “Bij hem moest ik ook Sieglinde voorzingen en op een gegeven moment vroeg hij me waarom ik niet ook Italiaanse rollen zong. Daar werd ik nooit voor gevraagd. Mag dat dan?, zei ik. Natuurlijk!, was zijn antwoord. En toen begon hij Vissi d’arte te spelen. Na afloop zei hij: ‘With your voice you can do everything.’ Na die auditie heeft hij me Lady Macbeth, Sieglinde en Fanciulla aangeboden. Ongelooflijk hè? Het had ook allemaal heel anders kunnen lopen.”

“En toen heb ik Sieglinde in Covent Garden gedaan, in San Francisco, in Frankfurt, met Frank samen, en in The Met, met James Levine. Door Levine werd dat een magische ervaring. Hij kon je stimuleren en bekritiseren zonder ooit een negatief woord te zeggen. En net als Rattle gaf hij je het gevoel dat je kon vliegen; dat je alles kon. Ik werd daar zó door ontroerd.”

“Mooie ervaringen had ik ook met Gergjev in Baden-Baden, Haitink in het Concertgebouw, met Maazel en Donald Runnicles en zelfs met Thielemann in Bayreuth. En nu zing ik Sieglinde hier, met Marc en Pierre. Ook daar verheug ik me enorm op.”

“Sieglinde is een rol waarin je je helemaal kunt verliezen. Dat doet die muziek met je. En als je tegenspeler, Siegmund, een beetje meewerkt, kunnen er wonderen gebeuren. Al vanaf het ­begin word je meegesleept. De rol heeft ook veel lyriek en is daardoor heel fijn om te zingen, met als hoogtepunt O hehrstes Wunder! in de derde akte, een ultiem moment in de hele Ring, dat helemaal aan het einde van de Götterdämmerung nog een keer terugkeert. Dat is tranen met tuiten, hoewel het voor mij als zanger eerder opwindend is. Daar doe je het allemaal voor.”

De Nationale Opera, Wagner – Die Walküre. Nederlands Philharmonisch Orkest o.l.v. Marc Albrecht, regie Pierre Audi. Voorstellingen op 16, 20, 24, 27/11 en 1, 4, 8/12 in Nationale Opera & Ballet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden