Plus

Eva Jinek is klaar voor nieuw seizoen: ‘Ik kom om te slagen’

Eva Jinek (41) zorgde in 2019 voor de opzienbarendste transfer in televisieland. Ze stapte over van de NPO naar RTL, waar ze op 3 januari voor het eerst haar talkshow presenteert. ‘Ik lig ’s nachts te malen.’

Beeld ANP Kippa

Ja hoor, natuurlijk is Eva Jinek vrij met kerst. Tweede kerstdag gaat ze met haar gezinnetje naar haar schoonfamilie, een dag eerder koken haar ouders een driegangenmenu van Tsjechische makelij. Vissoep, karper met aardappelsalade en Tsjechische berenpoot. “Een specialiteit van chocoladekoekjes met poedersuiker. Ze worden weken van tevoren klaargemaakt, zodat ze met kerst lekker zacht zijn.’’

Belachelijk veel eten

Kerst staat voor traditie, familie, samenzijn en – zegt ze lachend – voor ‘belachelijk veel eten’. “Ik hoop dat ik straks nog in mijn kleren pas. We vieren kerst vanuit de ogen van de kinderen. Met cadeautjes onder de boom. Pax is vijftien maanden, mijn broer heeft een zoontje van 4. Zo mooi om te zien hoe hij uit z’n stekker gaat bij het uitpakken. Ik heb voor Pax een kerstjasje besteld van donkerblauw velours met zo’n pochetje. Ik heb het hem al even aangetrokken. Zijn haartjes gekamd in een keurige scheiding. Zo lachen, echt een babymeneertje. En voor tweede kerstdag een groene ribbroek met rode kabeltrui. Als een soort kerstboom.’’

Alcohol is al een tijdje uit den boze. “Nee, ook niet één glas. Ik ben drie weken geleden gestopt, want het is een grote, hoor, die eraan komt.”

Die ‘grote’ is haar talkshow, die niet meer op de NPO maar op RTL 4 is te zien. Eva Jinek stapte na vijftien jaar van de publieken over naar de commerciëlen. “Natuurlijk zullen we het er tijdens kerst ook over hebben. Mijn ouders en mijn broer en zijn gezin leven allemaal mee.”

Vanwaar dit avontuur?

“Dit was het juiste moment. Vijftien jaar op één plek is lang. Ik wil ook ergens anders werken. Af en toe komt er een trein langs met een leuke bestemming. Eerste klas en superdeluxe. Dan kun je ervoor kiezen om in te stappen, maar dan moet je dat ook durven. Ik houd ervan risico te nemen en deze stap is niet zonder risico, want iedereen heeft kunnen zien wat er met mijn voorgangers is gebeurd. Veel mensen, onder wie Angela de Jong, zeiden dat ik gek was. Maar het is een enorme professionele en intellectuele uitdaging om de talkshow te laten slagen in een commerciële omgeving, om het succes ook daar te evenaren. Voor mij is dat nu het hoogst haalbare om te proberen.”

En u gaat er, op z’n zachtst gezegd, financieel ook niet op achteruit…

“Natuurlijk is dat een argument. Als mensen overstappen naar een commerciële zender – waar ze een hoger salaris krijgen – en zeggen dat geld geen enkele rol speelt, dan liegen ze. Iedereen begrijpt: Ik heb een man, een kind, ik werk ontzettend hard, ben veel van huis, vaak tot midden in de nacht. En als ik het dan ook nog kan doen op de manier waarop ik wil, met mijn team, en ik word er beter voor betaald, dan zou ik een beetje gek zijn om het niet te doen.”

Kreeg u daar vervelende reacties op?

“Over geld worden alleen grapjes gemaakt. Niemand vraagt rechtstreeks: wat ga je verdienen? Dat vind ik wel zo netjes. Maar over die overstap... tja, daar vindt iedereen wel iets van.”

Wat waren de voorwaarden?

Dat ik het samen met Ewart (van der Horst, de producent van Jinek, red.) kon doen. Wij halen het beste in elkaar naar boven. Een televisiemaker pur sang. Met zo veel energie. Een beest. Vergt het uiterste van een team. Bij een uitzending van Ewart gebeurt er wat. We kregen van RTL carte blanche, totale journalistieke vrijheid. En ik zei: Ik kan het alleen als ik mijn team, de redactie, kan meenemen, want er is maar een select groepje in Nederland dat weet hoe je een latenighttalkshow moet maken.”

Werd dat nog spannend?

“Spannend dekt de lading niet. De nacht voordat ik het de redactie zou vertellen, lag ik in mijn bed te woelen. ‘Alsjeblieft, laat het karma me goed gezind zijn’. Ik kon hen niet meenemen in mijn beslissing en heb het pas verteld op de dag dat het bekend werd. Als je zegt: ik ga, dan is er geen weg meer terug en als zij dan niet willen… Maar ze waren niet verrast, ze werken per slot van rekening dag in, dag uit met mij. Omdat ze al heel lang meegroeien en meebewegen, hoefde ik niet zo veel uit te leggen. De volgende dag kreeg ik al een sms’je van een van mijn redactie-collega’s. ‘Ik probeer me voor te stellen dat jij ergens een programma maakt, waarbij ik niet betrokken ben en dat ik wil niet. Ik wil mee.’ Superlief. Dat heeft me echt ontroerd. Nagenoeg iedereen ging mee. ‘Dat is je grootste succes, dat zo veel mensen met jou willen blijven werken’, zeiden mijn ouders.”

Maar u wilde de late avond toch eigenlijk niet meer doen?

“Ik ben een vrouw met een kind, dus dan gaat zo’n verhaal snel een eigen leven leiden. ‘O, nu ze een baby heeft, trekt ze het niet meer.’ Onzin. De praktijk: de uitzending begon rond 23.00 uur en vaak nog later, soms wel 23.15. Na de nazit met de gasten ben je om kwart over één thuis. Zit je in je eentje op de bank, vol adrenaline van de live-uitzending. De tv kan niet aan, want dan wordt de baby wakker. Een stuk kaas en een biertje drinken elke avond, dat kan ook niet. Even sporten, boodschappen doen of iemand bellen zit er ook allemaal niet in. En zeker op een dag dat het niet helemaal lekker is gegaan, wil je je verhaal kwijt. Maar dat kan dan niet. Nu zat ik tegen mijn katten Coco en Zeepje aan te kijken. Geloof me, hoe lief ze ook zijn, dat zijn heel eenzame uurtjes. Daarom wilde ik al jaren naar een eerder tijdstip. Ook voor de kijkers. Werkende mensen met kinderen beginnen om tien over elf toch niet meer aan een late avondshow? Nu beginnen we tien voor half elf, dat scheelt enorm.”

Eva Jinek en Jeroen Pauw maakten samen uitzendingen over de verkiezingen in 2017 en 2019.Beeld ANP

Hoe doet u dat thuis? Uw vriend Dexter werkt toch ook?

“Hij is freelancer en gaat de eerste paar maanden niet werken om mij te helpen. Zo’n grote klus kan ik alleen als we het samen doen, deze beslissing hebben we dan ook samen genomen. Het is geweldig om hem als vader te zien. Zo toegewijd, lief, zacht. Toen ik voor het eerst na de geboorte van Pax weer ging werken, hing onze baby heel erg aan hem. Logisch, omdat zij veel samen waren, maar soms vond ik dat echt niet leuk. Dan was ik degene die zondag het vlees kwam aansnijden. Het duurde ook even voordat ik weer de oude ik was.”

Hoe bedoelt u?

“Ik heb een fijne zwangerschap gehad, maar daarna wel een ongeplande keizersnede en ik ben behoorlijk ziek geweest. Na vier maanden ben ik weer gaan presenteren. Nu denk ik: hoe heb ik dat allemaal gedaan? Het voelde nog zo rauw, alsof het net gebeurd was. Door de hormonen word je een ander mens. Heel emotioneel, snel traantjes. Soms was dat vervelend, omdat het ook in het programma gebeurde. Natuurlijk mag een talkshowpresentator geraakt worden. Maar als het te vaak gebeurt, lijkt het om jou te draaien, terwijl het gaat om de verhalen van mijn gasten.”

Geeft u Pax iets mee van uw achtergrond?

“Mijn ouders praten Tsjechisch met hem, ik doe mijn best om Engels tegen hem te spreken, en Dex en ik houden het op Nederlands. Drie talen, ja. Op deze leeftijd maken kinderen geen onderscheid. Bij het consultatiebureau vroeg ik daar laatst naar. ‘Tot een jaar of 7 zitten er geen schotten in hun beleving van taal’, zeiden ze. Mooi toch, om het te proberen? Ik kreeg trouwens net een filmpje van mijn ouders. Kijk, hier laten ze hem op een keyboard spelen. Echt een giller, moet je die gozer zien.”

Had u dezelfde carrière gehad als Pax tien jaar eerder was geboren?

“Ik weet niet of ik dit dan had bereikt. Ik kan me voorstellen dat je andere keuzes maakt als je een kindje thuis hebt. Je bent vast minder snel geneigd om te zeggen: O joh, prima, ik ga zes maanden per jaar tot diep in de nacht ergens werken. Veel mensen zeiden tegen me: ‘Je wordt totaal anders nadat je een kindje hebt gekregen’. Waarschijnlijk omdat dat zo vaak tegen me is gezegd, heb ik me afgevraagd: wil ik nog wel dezelfde dingen?”

En?

Ja dus. Mijn leven is anders, maar ik ben niet een wezenlijk ander mens geworden. Ik ben altijd ambitieus geweest. Ik denk dat ik 5 jaar was toen ik heel expliciet dacht: ik wil een spannend leven. Die gedachte is nooit weggegaan. Een paar maanden na de geboorte van Pax dacht ik het weer: het is er, ik ben niet veranderd.”

Nog ruim een week en dan is het zover. Ervaart u veel druk?

“Zeker, deze keer heel veel. Veel mensen rekenen op mij, een heel team is meegegaan. Iedereen kijkt mee. En als ik dan zo’n filmpje zie in De Wereld Draait Door met tien presentatoren tegen één, denk ik: Nou, ik in m’n eentje tegen tien interessante mensen op een plek waar Jeroen en ik het publiek jaar na jaar aan ons hebben gebonden. Mensen keken naar NPO 1, je weet wat de kijkcijfers waren. Ik begin weer opnieuw.”

Met een voorsprong toch?

“Nee, want ik moet een nieuw publiek voor me winnen. Natuurlijk hebben mijn team en ik de ervaring, maar ik moet een plek veroveren in het kijkgedrag van het publiek. Dat geeft veel druk.”

Waar uit zich die druk in?

“Normaal als ik ’s nachts wakker word, val ik weer in slaap. Nu begin ik te malen. Als je bang bent voor iets, kun je het wegstoppen, maar dan zit het er nog wel, ergens in je ooghoek. Ik pak het liever beet, teken het uit voor mezelf, en probeer het in mijn hoofd alvast te beleven. Dan ga ik in detail na hoe het voelt om de trap af te lopen richting de studio. Hoe ik aangekondigd word door de opnameleider, dat ik van het donker van de hal naar het licht in de studio stap. Hoe het daar ruikt, de warmte van de lampen. Dat ik het publiek welkom heet. Dat is belangrijk. Als het publiek zich thuis voelt, verandert de studio zo in een clubhuis.”

Wanneer is het gelukt?

“Dat weten we allemaal feilloos. De kijkcijfers, zeker. Maar ook: hangt er de juiste vibe? Zijn het de goede gesprekken? Dat je denkt: bij dit programma gebeurt het.”

Hoe gaan jullie dat doen?

“Door te doen wat we altijd hebben gedaan. Het gesprek van de dag maken. Soms informatief, een andere keer hard, kritisch. Met verschillende mensen en kleuren. Inhoudelijk, de gezagsdragers maar ook de menselijke kant. Kijk, we moeten dit wel in perspectief zien: een talkshow is een praatprogramma, we sturen geen mensen naar Mars, we zijn geen medicijn voor kanker aan het bedenken. Een tafel met gesprekken is niet te formatteren, maar een gesprek moet knetteren. Met tempo, tegengas, andere gasten die zich ermee bemoeien. Het moment dat je voelt: nu komt het van de grond, is alsof een vliegtuig opstijgt. Dat gevoel is ook waar het voor mij om draait.”

Jeroen Pauw zei vorige week dat uw vertrek zijn besluit om te stoppen heeft versneld.

“Jeroen wist in een vroeg stadium dat ik zou gaan. Hij heeft zelf ook altijd kritisch afgewogen: ga ik door of niet? En ja, ik houd van een wedstrijd, maar ik had het niet leuk gevonden om te concurreren met mijn maat.”

De grote vraag is nu of het met vijf nieuwe duo’s gaat werken bij de concurrent. Rolt de NPO de rode loper voor u uit?

“Het zijn tien interessante mensen met een luxe die ik niet heb. Ze hebben een week de tijd om zich voor te bereiden op hun eigen uitzending. Of het gaat werken? Dat kan ik niet voorspellen. Ik ga altijd uit van mijn eigen kracht.”

Beau komt sowieso terug, zei hij. Hoelang gaat u het doen, drie of zes maanden?

“Dat ga ik nu niet zeggen. Dat is het leuke: we kunnen nu kijken wat het beste werkt.”

Is zes maanden niet te lang?

“Veel te lang! Maar ik ben tot alles in staat, tot ál-les. Ik kom hier niet om mijn dienstjes te draaien, maar om te slagen. Om mijn punt te maken, iets te bewerkstelligen. Dus dat kan zomaar heel lang zijn.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden