Scène uit The Legacy, waarin Olaf nog zo hard werkt als hij kan en met volle overgave.

Plus Televisie vooraf

Erwin Olaf: The Legacy is een film over vergankelijkheid

Scène uit The Legacy, waarin Olaf nog zo hard werkt als hij kan en met volle overgave. Beeld NTR

Op 2 juli wordt fotograaf Erwin Olaf 60 jaar. Ter ere daarvan volgde regisseur Michiel van Erp hem in de documentaire The Legacy. Het is een film over vergankelijkheid. ‘Je bent niet meer hip and happening.’

Een constant besef van sterfelijkheid. Dat ligt als een zweem over de documentaire The Legacy die Michiel van Erp maakte over fotograaf Erwin Olaf.

Olaf lijdt aan progressief longemfyseem, heeft zijn kerncollectie (ruim 500 foto’s) aan het Rijksmuseum geschonken en zijn moeder ligt op sterven. O ja, en de fotograaf wordt 60.

Maar de film laat ook een kunstenaar zien die nog volop aanwezig is. The Legacy wordt maandagavond uitgezonden tussen twee grote exposities van zijn werk: vlak na een overzichtstentoonstelling in het Haags Gemeentemuseum en vlak voor een tentoonstelling in het Rijks, waarin hij zijn foto’s in dialoog laat gaan met schilderkunst.

Vastgebonden vrouw

We volgen Erwin Olaf, op 2 juli 1959 als Erwin Olaf Springveld geboren, langs die tentoonstellingen, maar zien hem ook zijn moeder bezoeken, en hij blikt terug op zijn carrière, “Poe, poe, poe, moet dat nou,” verzucht hij als hij kijkt naar een van zijn vroege, geënsceneerde foto’s van een dikke, vastgebonden vrouw. Het is werk waar de jonge Olaf meer choqueerde en provoceerde: foto’s van de homoscene, als schaakstuk uitgedoste naakte mannen, dikke vrouwen in bondage en dwergen. “Ik lees dat niet meer,” zegt hij bij die foto’s.

Het lijkt of de fotograaf – we zien het hem in de documentaire voortdurend moeilijk hebben met zijn ziekte – die al lang verstilder en contemplatiever werkt al afscheid neemt van een deel van zijn werk, dat hij al buiten zijn leven treedt. En de balans opmaakt.

Nalatenschap

Iets later in de documentaire zegt Olaf dat hij de mensen om wie hij geeft goed wil achterlaten. “En dat mijn werk op een goede plek te zien zal zijn later.” Hij is misschien wel op het hoogtepunt van zijn roem, werkt nog zo hard als hij kan en met volle overgave, heel erg bezig met zijn nalatenschap. Dat hij er zelf straks niet meer zal zijn, oké, maar zijn werk?

Daarmee is The Legacy ook een film over vergankelijkheid. Over de worsteling daarmee. Een geweldig deel is dat waarin Olaf een foto uit 1985 nog eens maakt, 33 jaar later. Die waarop hij en Teun staan, toen geliefden, nu exen. Daar raken leven en werk elkaar, daar zie je de jeugd en wat tijd met een lichaam doet. De twee becommentariëren hun lichamen (en daarmee hun leven, een geweldig leven). Het zijn ontroerende beelden. Beelden die laten zien dat er meer is dan alleen de fotograaf Erwin Olaf.

Misschien zeggen die scènes wel meer dan het feit dat het met zijn nalatenschap en waardering – het Rijksmuseum vergaarde naast Olafs kerncollectie nog eens zestig foto’s en drie videowerken – wel goed zit. Daar hoeft Olaf niet bang voor te zijn.

Het uur van de wolf: Erwin Olaf: The Legacy (NTR). Maandagavond op NPO 2, 20.35 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden