Plus Albumrecensie

Erik Bosgraaf lokt geen seconde blokfluitfobieën uit

Excuses aan alle goedbedoelende blokfluitisten ter wereld, maar het is me nog maar zelden gelukt langer dan een uur naar blokfluitmuziek te luisteren zonder zin te krijgen vliegjes van hun vleugeltjes te ontdoen, of het staartje van m’n marmot in de fik te steken. (Ik word hier al jaren voor behandeld.)

Het grootste compliment dat je dus Erik Bosgraaf kunt maken, is dat hij erin slaagt de luisteraar tachtig minuten niet aan brandende marmottenstaarten te laten denken. Met andere woorden: hij speelt als een god, met een toon die iets buitenaards heeft en die zich lastig laat omschrijven, maar die in elk geval geen seconde blokfluitfobieën uitlokt.

Luister bijvoorbeeld eens naar het eerste deel van Jean-Baptiste Loeillet de Gants Sonate in a mineur dat Bosgraaf samen met klavecinist Francesco Corti speelt op zijn nieuwe cd met Franse, Duitse en Nederlandse barokmuziek en verbaas je over die schitterende, ontroerende, warme en innige omfloerste toon. De andere delen mogen er trouwens ook zijn. Goeie genade zeg, wat is dit mooi.

Het aardige aan deze cd is de plaats die de muziek van graaf Unico Wilhelm van Wassenaer erop mag innemen. Hij doet nergens onder voor de andere componisten, waarna een conclusie opdoemt: we zouden best wat trotser op onze vaderlandse componisten mogen wezen.

Klassiek

Unico Wilhelm van Wassenaer - The recorder in the Low Countries (Brilliant Classics)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden