PlusBoekrecensie

Er staat veel moois en wezenlijks in dit fijnzinnige boek van Jannie Regnerus

Het wolkenpaviljoen is een roman van 101 pagina’s. Toch is het geen kleine roman, want Jannie Regnerus zet veel essentieels bij elkaar.

Beeld Getty Images

Het wolkenpaviljoen is het zesde boek van Jannie Regnerus en toen ik het had gelezen, speet het me dat ik de eerste vijf niet kende. Aangename spijt, want ik kan me erop verheugen.

Bij de eerste zin op de tweede pagina was ik om: ‘Met een paarse vlek in de duisternis kondigt een nieuwe dag zich aan, gevolgd door het oeroude schouwspel van de in elkaar overvloeiende kleuren, en ondanks dat het zich al zo vaak voltrok, wordt het blauw ook deze ochtend tintelend fris geboren.’

Lange zin die niet korter had kunnen zijn omdat er alles in staat wat erin moet staan, en dan moeten alle woorden elkaar raken. Ook een tekenende zin: Jannie Regnerus zegt in heldere taal veel en in die helderheid is ze buitengewoon.

Het wolkenpaviljoen is een roman van 101 pagina’s, een kleine roman dus, maar ook weer niet, want ze zet veel essentieels bij elkaar.

Zorg en veiligheid zijn de thema’s. En het tastende antwoord op de vraag wat we bedoelen als we het over thuis hebben, schijnbaar zo’n gewoon woord, maar het hoort bij het hart van ons leven. Een vader, Luut, en een dochter, Tessel zijn de hoofdpersonen, en ook, maar in mindere mate, de vrouw bij wie de vader hoorde, Kris. Aan de orde is: hoe hoor je bij elkaar, hoe doe je dat?

Een deel van het boek speelt zich in Japan af, waar architect Luut de rust en het inzicht zoekt die zijn reflectie op zijn leven tot dan toe moeten voeden en vormen. In teer, zacht zingend proza beschrijft Jannie Regnerus zijn bezoek aan de tempel van de zonnegodin Ametarasu en alle rituelen die er bestaan rond die tempel, de belichaming van onsterfelijkheid. Zulke passages kunnen in zweverigheid verdwalen, maar dat is hier allerminst het geval. Weer: heldere veelzeggendheid, aantrekkelijk, je denkt met Luut mee.

Er staat veel moois en wezenlijks in dit fijnzinnige boek. Graag citeer ik twee zinnen die de grote verandering in de kindertijd oproepen, bij Tessel nadat ze gehoord heeft dat Sinterklaas niet bestaat: ‘Onzichtbare metselaars trokken muren in haar op, schaduwrijke nissen waar verdriet en geheimen zich goed lieten verbergen. Niet het verdriet om een geschaafde knie, maar dat van de onttovering van haar wereld.’

Van Oorschot, €20, 101 blz.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden