PlusBlikvangers

Enorme melkfles in de Pijp blijkt een ‘jeugdzonde’

De stad staat vol met kunst, van wereldvermaarde kunstenaars tot anonieme beeldhouwers. Wat zijn de verhalen achter deze beelden?

Hercules Seghersstraat.Beeld Nosh Neneh

In een rommelig perkje in de Hercules Seghersstraat in De Pijp staat, naast een stel wipkippen en een schommel, plompverloren een enorme melkfles. Zo’n ouderwetse met een blauwe dop, uit de tijd dat melk nog de witte motor was, maar dan 2D en opgetrokken uit geglazuurde tegeltjes. Overduidelijk kunst, maar naar het hoe of wat kun je slechts gissen, want een bordje ontbreekt – net als bij zoveel andere kunst­werken in de Amsterdamse openbare ruimte.

Op de buitenkunstsite van de gemeente Amsterdam staat dat het originele kunstwerk bestaat uit een staande en een omgevallen melkfles waaruit melk over een plateau vloeit. Dat de melkflessen op een binnenterrein aan de Eerste Jan Steenstraat stonden en refereren aan de melkfabriek die daar gestaan heeft. En dat de maker Tom Postma is.

Als ik Postma bel, spreekt hij van een ‘jeugdzonde’, maar hij wil wel zoeken in zijn archief. De oogst is schraal: drie A4’tjes met vijf verkleurde foto’s en een omschrijving van het ‘object’. Het is in 1980 en 1981 gemaakt voor de sociale woningbouw van architect Robert Ouëndag, op de plek van de voormalige melk­fabriek ­Holland, Eerste Jan Steenstraat 10-38. Het bestond uit twee drie meter lange melkflessen, een staande en een omgevallen fles waaruit melk op een enorm hellend blauw vlak stroomde. De titel luidde No use crying over spilt milk.

Wanneer zijn beeld is ontmanteld en verplaatst, weet Postma niet precies. Het boeide hem ook niet. Je moet staan voor wat je doet, zegt hij nu, maar hij had er geen heel bijzondere gevoelens bij. Hetzelfde geldt voor het kakelbonte straatmeubilair op het Damrak, dat Postma begin jaren negentig met Alexander Schabracq in opdracht van de Dienst Ruimtelijke Ordening ontwierp. Ze kregen de vrije hand, maar ‘hij had nog geen kaas gegeten van wat design was’. Dat paste in die tijd. “Amsterdam was een eigenwijze, dwarse stad.”

In 1998 stopte Postma als beeldend kunstenaar en beeldhouwer en richtte hij het bedrijf Tom Postma Design op, gespecialiseerd in de inrichting van tentoonstellingen en interieur- en winkeldesign. Sinds 2001 is hij de vaste vormgever van de kunstbeurs Tefaf. Hij heeft de inrichting van de vaste collectie van het Scheepvaartmuseum verzorgd, en recent heeft hij ook een tentoonstelling ingericht voor de Fondazione Prada in Milaan.

Nota bene: boven het straatnaambordje naast de melkfles hangt een lelijk plakkaat met een afbeelding van een landschap met een wild stromende rivier en woeste rotsblokken, waarop wordt uitgelegd dat Hercules Seghers (1589/90-1633/38) de schilder is van Rivierdal, dat zich in de collectie van het Rijksmuseum bevindt – het kan dus wel.

Sinds 1982
Kunstenaar Tom Postma
Waar Hercules Seghersstraat

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden