Emotionele Ilse DeLange ontroert in Ziggo Dome

De emoties lagen zaterdagavond bij Ilse DeLange in Ziggo Dome dicht aan de oppervlakte. Een fraaie avond, waarop de gemiddelde kwaliteit van haar laatste album een werkelijk gedenkwaardig optreden echter in de weg stond.

Ilse DeLange (archieffoto)Beeld anp

Zelfs de grootste cynicus moet even een brok in de keel wegslikken als Ilse DeLange met glinsterende ogen een liedje aankondigt voor iedereen die een dierbare heeft verloren. De echte DeLange-fan weet wat er gaat komen: Love Goes On, een liedje voor haar overleden vader, geschreven voor de Common Linnets.

Dit keer zingt ze het solo op akoestische gitaar en af en toe met gebroken stem. Het is het ontroerendste moment van het concert.

Tranen
En het is toch al een avond waar de emoties dicht aan de oppervlakte liggen. De zangeres is opvallend vaak geroerd en moet een paar keer tranen wegslikken. Ook als ze na ruim twee uur spelen haar publiek bedankt voor de steun tijdens haar carrière die inmiddels bijna 21 jaar beslaat. Ze kan de eerste regels van Miracle er maar moeilijk door uit haar mond krijgen.

Het is een passend slot van een fraaie, maar ook grillige zaterdagavond. Eentje waarop DeLange (41) bewijst dat ze haar ervaring weet om te zetten in een nog altijd groeiende live-prestatie. Een avond ook waarop de gemiddelde kwaliteit van DeLanges laatste soloalbum een werkelijk gedenkwaardig optreden in de weg staat.

Heeft DeLange net een kippenvelduet gezongen met de Britse wereldster Calum Scott, You Are the Reason, valt ze terug op enkele van de zwakkere liedjes van haar in augustus verschenen soloplaat. Daarop omarmt ze - na een paar als frontvrouw van americana-formatie Common Linnets - de elektropop weer.

Een exercitie die ze op een avond als deze - DeLange speelde ondanks haar statuur nooit eerder in de Ziggo Dome - te veel ruimte geeft. Liedjes als Heartbeart, Runaway en Around Again breken op driekwart van het concert zomaar de spanningsboog. En dat is jammer, want in de anderhalf uur daarvoor heeft DeLange - in futuristische outfit van glanzende zilveren broek en bronzen jasje - juist zorgvuldig naar een climax toegewerkt.

Ze komt bijvoorbeeld terug op de 20ste verjaardag van debuutalbum World of Hurt, vorig jaar. Ze speelt er drie liedjes achter elkaar van. Zulke fijne countrypop als van World of Hurt, I'm Flying Blind en I'd be Yours kwam in Nederland niet vaak van één album.

Memorabele bloemlezing
Wie haar daarna hoort doorschakelen naar een scheurende bluesversie van Livin' on Love, maakt zich gereed voor een memorabele bloemlezing uit DeLanges rijke loopbaan. Die rijkdom heeft haar, zegt ze genereus, ook in de positie gebracht jonge Nederlandse artiesten 'even in het licht te zetten'. Ze presenteert achtereenvolgens Blackbird (Merel Koman), Judy Blank en Joe Buck. Het moet gezegd: DeLange heeft smaak.

Als ze daarna in intieme bandsetting het ook al 19 jaar oude When You Put it Like That laat glanzen als een onontdekte bluegrassparel, dringt de vraag zich op waarom DeLange toch volhardt in haar carrière langs twee sporen. De elektropop mag dan radiovriendelijker zijn en wellicht geschikter om een megazaal van het formaat Ziggo Dome mee te vullen, haar roots-kant is vele malen interessanter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden