PlusFilmrecensie

Emma. is een lust voor het oog, maar heeft geen impact

Popfotograaf en videoclipregisseur Autumn de Wilde maakt haar speelfilmdebuut met een moderne invulling van een roman van Jane Austen.

Beeld Universal Pictures

Emma., de nieuwe herinterpretatie van de gelijknamige roman van Jane Austen, focust niet op de gebruikelijke romantiek, maar op de humoristische flair van de klassieker. In geestig, snel dialoog onderstreept de film de absurditeit van een stel extravagante personages in het fictieve dorpje Highbury. Het is een verrassend loyale verfilming, die een wrange satire over klassenverschillen had kunnen zijn, maar de gestileerde, weelderige bewerking van Jane Austens geliefde roman is zo opgeklopt en gemakkelijk verteerbaar als de zoetigheden die Emma aan haar vele gasten serveert. Emma. is een lust voor het oog, maar heeft helaas geen blijvende impact.

Popfotograaf en videoclipregisseur Autumn de Wilde, die met deze verfilming haar speelfilmdebuut maakt, gebruikt haar visuele achtergrond om een exuberante, bruisende filmwereld te creëren die, hoewel een kostuumdrama, onmiskenbaar modern aanvoelt. De ritmische verfilming is net zo modieus als Sofia Coppola’s Marie Antoinette, met elk shot dat zo uit een modetijdschrift lijkt te komen: spannende silhouetten, bungelende oorbellen en overdreven kragen omringd door pastelkleurige taarten en poederroze bloemen.

De plot, over koppelaar Emma (Anya Taylor-Joy) die zo druk bezig is met het bij elkaar brengen (en weer opbreken) van potentiële geliefdes dat ze haar eigen liefde compleet over het hoofd ziet, onthult zich als een soort inside joke tussen de film en kijker, met de ironisch vrolijke film­muziek als muzikale knipoog. In tegenstelling tot de personages weet de kijker al vanaf het begin precies wat er aan de hand is. Een op afstand houdende techniek die, hoewel ze ons in de buurt van een vinnige satire weet te brengen, elke vorm van inleving ondermijnt.

Alle grappen zijn ten koste van de personages – een gimmick die in de tweede helft zijn kracht begint te verliezen. Hoewel de scènes op zichzelf gezien vermakelijk (en soms zelfs grappig) zijn, komt dit alles nooit bij elkaar.

Wat mist is emotioneel gewicht. Het is misschien passend dat een bijna plotloos boek over de capriolen van een jonge socialite zo overweldigend zoet en leeg is, alsof Emma’s levensstijl in een visuele vorm is gegoten, maar de film lijdt aan zijn overmatige gekunsteldheid. Emma’s onvermijdelijke inkeer wordt in wel heel grote lijnen geïntroduceerd en is daarom weinig overtuigend. En om de aantrekkingskracht die de personages voor elkaar voelen te zien moeten we ze stuk voor stuk maar op hun woord geloven.

Emma’s fatale karakterfout, waaraan iedereen haar constant herinnert, is haar ijdelheid. In wezen lijdt Emma. aan hetzelfde gebrek. Regisseur De Wilde brengt dan wel een frisse invalshoek in de veel verfilmde klassieker, maar dit alleen is niet genoeg om, zoals de punt in de titel lijkt te suggereren, een beslissende verfilming van Jane Austens roman te creëren.

Emma.

Regie Autumn de Wilde
Met Anya Taylor-Joy, Johnny Flynn, Bill Nighy, Miranda Hart
Te zien in Cinecenter, City, Filmhallen, The Movies, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden