Plus Interview

Elton John: ‘Ik leef niet meer alleen voor mezelf’

Hij is bezig aan een groots georkestreerd afscheid als rockster. Een vaarweltournee, een film en nu een autobiografie. Elton John (72) wil meer tijd voor zijn gezinsleven, vertelt hij in Londen.

Elton John: ‘Ik moest wat hè? Ik was te dik, te klein en had geen mooi golvend haar. Niets saaiers dan een man in een zwart pak op een krukje.’ Beeld Getty Images

Als je iemand met de organisatie van een rocksterrenafscheid deluxe kunt belasten, is het Elton John. De zanger is op zijn 72ste al ruim een jaar bezig met zijn laatste tournee en blijft de globe vaarwel zwaaien tot december 2020. Deze lente verscheen de film Rocket Man over de eerste helft van zijn leven, en sinds afgelopen maand is er Me, zijn autobiografie in boekvorm.

Beide vertellen ze Johns bij vlagen wonderbaarlijke levensverhaal. Maar met een duidelijk onderscheid, zal het onderwerp zelf later uitleggen: “Het verhaal van Rocket Man is aangepast aan de eisen van het film maken. Het boek is anders. Dat is de waarheid.’’

Het succes is er niet minder om. De film leverde mondiaal al 200 miljoen dollar op. Het boek is pas net uit, maar wereldwijd overladen met lovende recensies. En dat zonder veel promotie van John zelf, die nog concerten gaf in de Verenigde Staten. Maar dat verandert op deze doordeweekse novemberavond met een podium­interview in het imposante Londense theater Apollo Hammersmith. Voor een gelimiteerd aantal fans en een plukje journalisten zal John een uur lang over zijn leven spreken.

Tussen de passanten in de keurige wijk Fulham met zijn perfect gecoiffeerde kerstbomen op elke straathoek vallen de liefhebbers van de zanger meteen op. Ze dragen glitterpetjes, panterprints of pluizige boa’s. Aan de theaterbar – drank kan uiteraard mee de zaal in – wordt I’m Still Standing gevolgd door The Bitch is Back.

Om klokslag acht uur beent de ster van de avond met driftige pasjes het podium op. Wie zich vooraf een voorstelling maakte over hoe de maestro van de luisterpop er vandaag uit zou uitzien, wordt in elke voorspelling bevestigd. John heeft vandaag voor roze gekozen. Boven zijn geruite kostuum van Gucci, dat hem in de krappe zetel langzaam lijkt te verzwelgen, beziet de zanger de wereld vanavond letterlijk door een roze bril.

Het gouden montuur schittert in de spotlights. Net zoals zijn eigenaar de zaal tegemoet blinkt. Met behulp van een fonkelend pochet, een diamanten kruisje in het oor, zilveren ringen om de vingers en een horloge van het formaat broodrooster is John in zijn element als dompteur van de glitter en glamour. En waarom ook niet? Na een met evergreens betegelde loopbaan van een halve eeuw is John achttienkaraats rock-’n-rollroyalty.

Brildrager van het jaar

Met Little Britain-acteur David Walliams als gespreksleider blijkt hij vanavond ook als verhalenverteller in grootse vorm. Net zoals op de boekenpagina’s van Me is zelfspot zijn grootste wapen. Gevraagd naar zijn voorliefde voor monstrueuze outfits met dito brillen is hij snel met een antwoord: “I just love shocking people! Ik ben er trots op dat ik de eerste was met die flamboyante brillen. Maar denk maar niet dat ik ooit ben gekozen tot brildrager van het jaar. Terwijl ik eigenhandig de opticienbusiness overeind heb gehouden.”

Na een applaus van zijn fans: “En ik moest wat hè? Ik zag al snel dat ik geen Mick Jagger, Marc Bolan of Rod Stewart was. Daarvoor was ik te dik, te klein en had ik geen mooi golvend haar. En daarbij: ik zat achter mijn piano. Niets saaiers dan een man in een zwart pak op een krukje.’’

Elton John met een van zijn flamboyante brillen. Beeld EPA

Als het gesprek op zijn vriendschap met Queens Freddie Mercury komt, schakelt hij razendsnel van de lach naar de traan. Dat laatste letterlijk als John volschiet wanneer hij vertelt hoe Mercury vanaf zijn sterfbed nog een cadeau voor hem aanschafte. De antieke pillendoos staat nog altijd naast zijn bed, zegt hij door zijn tranen heen.

“Freddie en ik waren uit hetzelfde hout gesneden. Lief, soms een tikje vilein. Ik weet nog hoe ik hem op Live Aid in 1985 zag. Direct na mijn optreden gaf hij de show van zijn leven. Niemand herinnerde zich na afloop dat ik ook had gespeeld. Ik complimenteerde hem toen hij van het podium kwam: ‘Jullie waren geweldig.’ Hij antwoordde: ‘Dat klopt, dear. Dat waren we. Maar jij! Wat had je aan? Je leek de koningin-moeder wel.”

Kalende dikzak

In Me vertelt John het verhaal van de onzekere puber uit het Londense voorstadje Pinner. Die trof het niet met twee ouders wier huwelijk langzaam implodeerde. Daarbij kwamen zijn onzekerheid over zijn uiterlijk (John, in het boek: ‘Ik haatte die kalende dikzak die ik in de spiegel zag’), zijn ontluikende homoseksualiteit en zijn voor onmogelijk gehouden artistieke aspiraties.

Het was een wonder dat zijn muzikale ambities werkelijkheid werden, vertelt hij over zijn ontmoeting met Bernie Taupin, een leerling-journalist die in zijn vrije tijd gedichten schreef. Beiden reageerden in 1967 op een advertentie waarin een platenlabel liedschrijvers zocht. Ze werden beiden afgewezen, John vanwege zijn matige liedteksten. “Ik zie nog voor me hoe een van de medewerkers lukraak een andere brief uit een map trok en die aan me gaf. Misschien kon ik er nog wat mee. Op weg naar huis las ik de meest fantastische teksten. Die van Bernie.”

Oekraïens weeshuis

Samen schreven ze een goudomrande hitcatalogus bij elkaar. En nee, John sluit niet uit dat daar ooit nog songs bij komen. Hij is, zo zegt hij, verkeerd begrepen toen hij zijn afscheidstournee aankondigde. “Ik heb nooit bedoeld dat ik stop met muziek maken. Wel weet ik zeker dat ik klaar ben met toeren. Maar kijk naar dit theater. Kate Bush speelde hier weken achter elkaar. Een aanlokkelijk idee. Dan kies ik liedjes die ik vrijwel nooit live zong en ben ik na de show binnen 45 minuten thuis bij mijn kinderen.”

Want, zo legt hij zijn gehoor nog maar eens uit, zij zijn de ware reden van zijn pensioen als reizend artiest. Hij vertelt over hoe hij voor zijn liefdadigheidsstichting een Oekraïens weeshuis bezocht en plots een nieuw levensdoel voor zich zag. Hij wilde voor een kind zorgen. Enkele jaren later arriveerden via een draagmoeder de jongens Zachary (inmiddels 8) en Elijah (nu 6).

“Ik had altijd volkomen egoïstisch en hedonistisch geleefd. Ik dacht dat ik op het podium zou sterven. Nu leef ik niet langer voor mezelf. Ik wil er voor die twee jongens zijn. Ze konden tot nog toe vaak mee op tournee, maar moeten nu naar school. Ik realiseer me dat ik in het laatste deel van mijn leven ben, maar mijn ambitie is nu om lang genoeg te blijven leven om hen beiden te zien trouwen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden