Plus

Els Quaegebeur over de 3 donkere dagen van Woodstock

De nieuwe roman van Els Quaegebeur (41) heet Woodstock. En ja, het popfestival heeft er een rol in. 'Vredig? In werkelijkheid was het er een puinhoop.'

Els Quaegebeur Beeld Keke Keukelaar

David wil een toneelstuk schrijven over Woodstock. En dan niet over dat peace and love-gedoe, maar over de duistere kanten ervan. In een bed and breakfast in het plaatsje waar het festival zijn naam aan ontleent, in de staat New York, vindt zijn echtgenote Nola brieven van een vader aan diens zesjarig zoontje, dat in 1969 te midden van al die honderdduizenden hippies verdronk in een vijver op het festivalterrein.

Het is precies het soort verhaal dat David zoekt voor zijn toneelstuk. Maar ze vertelt hem er niets over. Zoals ze hem ook niets vertelt over haar twijfels over het kind dat hij zo graag wil. David en Nola zijn de hoofdfiguren van Woodstock, het nieuwe boek van Els Quagebeur. Eerder verscheen van haar de roman Mijn geheim. De bundel Bij Starbucks heet ik Amy bevat non-fictieverhalen over de tijd dat ze in New York woonde.

Als freelancejournalist schrijft ze behalve voor Het ­Parool voor onder meer Linda en Vrij Nederland.

U bent van 1974. Hoe komt u zo gefascineerd door een popfestival van vijf jaar daarvoor?
"In 2010 maakte ik voor Het Parool een reportage over ­­de gevolgen van orkaan Katrina. Onderweg naar New ­Or­leans hield de Greyhoundbus stil in the middle of no­where, omdat de chauffeur zich niet goed voelde. 'I had a kebab and it didn't go down well.'

Wachtend op zijn herstel las ik in een superlokaal sufferdje een interview met een meneer die als kind was meegeweest naar het Woodstock Festival en daar bijna was verdronken. Net op tijd was hij uit een vijver gevist. Dat vond ik een interessant gegeven: te midden van al die mensen die zo lief tegen elkaar waren, was een ventje van zes bijna verzopen. Niemand die op hem lette. Ik wist niet eens dat daar kinderen waren."

Op het podium zelfs: op de hoes van het tweede Woodstockalbum zie je blote kindjes spelen met het drumstel.
"Maar die plaat kende ik toen nog helemaal niet. Lezend over het festival kwam ik er achter dat er nogal wat kinderen waren. Er was zelfs een kinderkamp. Ik stel me voor dat die kinderen behoorlijk aan hun lot werden overgelaten, dat was toen veel normaler dan nu.

De meeste boeken die ik over Woodstock las, vond ik een beetje vervelend. Ik moest me er echt doorheen worstelen. Ze gingen alleen maar over hoe fantastisch het die drie dagen was geweest, een voorbeeld voor wereldvrede. De donkere kanten werden grotendeels verzwegen."

De autoriteiten riepen het festival uit tot een officieel noodgebied, toch?
"Ja. Die beroemde film is heel slim gemonteerd en geeft een heel vredig beeld. In werkelijkheid was het er een puinhoop. Het regende bijna het hele weekend, waardoor het een enorm natte, koude kliederzooi was. Het festival werd ook nog eens bezocht door veel extreem jonge mensen, van zo'n vijftien, zestien jaar, die nauwelijks ervaring hadden met drugs, maar ze wel in enorme hoeveelheden gebruikten. En er was een tekort aan alles: eten, drinken. Mensen pikten ook van elkaar."

Tot uw research behoorde ook een bezoek aan het plaatsje Woodstock.
"Ik ben er geweest met mijn dochter, die toen net een jaar oud was. Woodstock is nog steeds een hippiegemeenschap, dat willen ze althans graag uitstralen. We zaten in net zo'n bed and breakfast als David en Nola in mijn boek. De eigenaar maakte doorlopend het peaceteken en overal hingen foto' s van het festival, dat trouwens niet in Woodstock, maar in de plaats Bethel plaatsvond."

In het boek worstelt David enorm met zijn toneelstuk. Hoe ging het schrijven van Woodstock u af?
"Een worsteling was het niet, maar ik heb wel echt zitten te puzzelen. Behalve het verhaal over dat bijna verdronken jongetje was er ook het verhaal dat ik hoorde van een vriend: in Italië had hij in een pension in het gastenboek heel persoonlijke brieven gevonden. Ik wilde beide verhalen gebruiken, maar het duurde even voor ik daar een vorm voor had gevonden."

Als journalist dient u zich aan de feiten te houden. Is het lekker om dat als schrijver niet te hoeven doen?
"Zeker. De historische context in het boek moest kloppen natuurlijk, verder was ik de baas. In het echt werd dat jongetje op het nippertje gered, bij mij verdrinkt hij. Er was op het festivalterrein een grote vijver, maar die lag vol met plassende en tongende hippies. Te druk dus, daar had ik niks aan."

Woodstock Festival, 1969 Beeld anp

"Ik, heel journalistiek, kijken op de kaart of er misschien ook nog ergens een kleinere, rustige vijver was, waar ik dat jongetje om het leven kon laten komen. Die was er niet. Waarna ik me realiseerde: ik ben een roman aan het schrijven, als ik een kleine vijver op het festivalterrein nodig heb, dan is die er gewoon."

In Mijn Geheim en Bij Starbucks Heet Ik Amy was u zelf nadrukkelijk aanwezig. Hier ontbreekt u.
"Ja, en dat was ook heel lekker. Hoewel je bij het schrijven van een roman wel zo af en toe wat ontleent aan je eigen leven. Nola heeft vliegangst. Ik ook, dus daar kan ik goed over schrijven."

En net als David bent u Nederlander en Amerikaan.
"Het is anders. Mijn ouders zijn Belgisch, maar ik ben geboren in Amerika en grotendeels opgegroeid in Nederland. Ik ben dus Belg en Amerikaan. Voor Amerika heb ik een paspoort, voor Nederland een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd."

U mag stemmen in Amerika dus.
"Ja, bij Obama heb ik dat in 2008 voor het eerst gedaan. Toen zat ik nog met het gevoel dat ik me eigenlijk ergens mee bemoeide wat me niet aanging. Ik ben dan wel staatsburger, maar betaal bijvoorbeeld geen belasting in de VS. Bij de komende presidentsverkiezingen doe ik zonder ook maar de minste bedenking mee."

"Fuck it, als Trump president wordt, hebben wij daar in Amsterdam, en in de rest van de wereld, ook last van, is mijn bange vermoeden. Uit de geschiedenis blijkt dat landen waar onstabiele, autoritaire nationalisten aan de macht komen, daar vaak niet meer volledig van herstellen."

In 2010 keerde u na een paar jaar New York weer terug naar Nederland.
"Mijn man moest terug voor zijn werk, ik was er graag langer gebleven. De Amerikaanse nationaliteit is me op een rare manier in de schoot geworpen, maar ik voel me wel heel verbonden met het land. Dat zie je ook aan mijn romans. Mijn volgende boek, ook weer geïnspireerd op een verhaal dat ik tegenkwam in een krant, gaat over een man die 72 uur vastzat in een lift in een wolkenkrabber op Wall Street. Hij dacht rijk te worden door daarna flink te gaan sue-en, maar eindigt uiteindelijk volkomen berooid."

"En ik heb plannen voor een roman over de al jaren durende strijd tussen de erven van Jackson Pollock en die van zijn minnares. Die minnares beweerde een schilderij van hem te hebben gekregen, volgens Pollocks weduwe kan het onmogelijk van hem zijn."

Een Amerikaanse trilogie.
"Dat zegt mijn uitgever ook. Maar het zijn drie losstaande verhalen, die niet meer met elkaar gemeen hebben dan dat ze zich afspelen aan de Amerikaanse Oostkust. Ik vind de westkust ook mooi en leuk hoor, maar New York en omgeving ken ik veel beter.

Nola rijdt in Woodstock in die omgeving in een Renault 4. Die zul je er in het echt niet veel zien.
"Ik weet niet eens of ze er überhaupt wel zijn in Amerika. Voor de zekerheid schrijf ik daarom maar dat ze hem heeft gekocht van iemand die hem uit Europa heeft geïmporteerd. We hadden er thuis ook een, waarmee we nog eens met zijn allen een greppel zijn ingereden. Ik vind het zo'n leuk autootje, met die rare versnellingspook en die raampjes die je niet opendraait, maar schuift. Vroeger dacht ik altijd: zo'n auto wil ik later ook. Maar ik heb geen rijbewijs."

Els Quaegebeur: Woodstock. Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar, €19,99. Vanaf 6 september verkrijgbaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden