PlusMuziekrecensie

Ellie Goulding is hitgevoelig, maar niet onderscheidend genoeg

Brightest Blue van Ellie Goulding.

Aan het begin van haar loopbaan jubelde de Britse pers eindelijk de opvolgster van Kate Bush te hebben ontdekt. Na haar eerste plek in de BBC Sound of 2010 Poll koos Ellie Goulding echter voor een ander pad.

Tien jaar later maakt ze geen kunstzinnige sprookjesfolk, maar elektropop die mikt op de hitparade. Niet langer samen met de Zweedse hit­leverancier Max Martin – die voor haar het succesnummer Love Me Like You Do voor de soundtrack van 50 Shades of Grey schreef – maar met een colonne aan songwriters, dj’s en producers. Desondanks is Brightest Blue, Gouldings vierde album, een vrij coherent geheel van elektrobeats en ijle synthesizers geworden.

Power – waarin in de verte de echo van Dua Lipa’s Be the One klinkt – en Flux – een pianoballade waarop Gouldings ijle vocalen alle ruimte krijgen – zijn de prijsnummers. Op Worry About Me en Close to Me verkent ze samen met rappers Blackbear en Swae Lee mogelijkheden die hiphopbeats haar bieden. Spannend, maar uiteindelijk niet de route die Goulding (33) doet floreren.

Hoe hitgevoelig Goulding soms ook klinkt, de gedachte blijft opkomen dat met haar talent én onderscheidende stem meer mogelijk moet zijn. Hate Me, samen met Juice WRLD, is zelfs zo’n niemendalletje dat het beluisteren van een paar oude platen van Bush best leerzaam zou zijn. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden