PlusAlbumrecensie

Ella Fitzgerald - The Lost Berlin Tapes: intiem concert in een betonnen kolos

Ella Fitzgerald, The Lost Berlin Tapes.

Is het de coronacrisis die medewerkers van in jazz gespecialiseerde platenmaatschappijen ertoe aanzet nog eens goed te kijken wat er allemaal in de archieven ligt? Vorige maand werden we verblijd met Thelonious Monk at Palo Alto, een album met nooit eerder uitgebrachte, maar geweldige opnames van een concert dat pianist Monk in 1968 gaf op een middelbare school in Californië.

Nu is er The Lost Berlin Tapes, een nog mooier album van een concert dat Ella Fitzgerald in 1962 gaf in het Sportpalast in Berlijn, twee decennia eerder de plek waar Joseph Goebbels zijn toehoorders had gevraagd of ze de ‘totalen Krieg’ wilden. Maar zulke nare associaties zijn meteen vergeten als Ella Fitzgerald begint te zingen.

Heaven, I’m in heaven,’ zijn op The Lost Berlin Tapes de eerste woorden die uit haar mond komen (in de standard Cheeck to Cheeck). Ze zijn een passende inleiding tot een album waarop de zangeres een heel concert, zeventien nummers lang, hemelsmooi zingt. De late jaren vijftig en vooral vroege jaren zestig zijn de tijd waarin zij op haar allerbest was.

Waardevolle aanvulling

Maar uit die tijd waren er toch al twee live in Berlijn opgenomen albums? vraagt de echt toegewijde fan zich intussen af. Klopt, in 1960 verscheen Ella in Berlin: Mack the Knife en in 1991 was er Ella returns to Berlin, met opnames van een concert uit 1961. Zie deze nieuwe uitgave als een waardevolle aanvulling op die twee; het repertoire overlapt nauwelijks en ook de begeleidende muzikanten zijn niet allemaal dezelfde.

De opnames van The Lost Berlin Tapes komen uit de nalatenschap van Norman Granz, de baas van jazzplatenmaatschappij Verve, maar ook concertorganisator en Fitzgeralds manager. Hij was de man achter Jazz at the Philharmonic, een de wereld rondreizende concertserie met Amerika’s beste jazzmuzikanten en -zangers. Het concert van The Lost Berlin Tapes was onderdeel van 1962-editie van Jazz at The Philharmonic, waaraan verder werd meegewerkt door saxofonist Coleman Hawkins en trompettist Roy Eldrigde.

Scatimprovisaties

Toen Fitzgerald in 1962 in Berlijn optrad, stond de Muur er net een paar maanden. Ze konden wel een verzetje gebruiken dus, de Berlijners, en dat kregen ze. Fitzgerald levert vocaal vuurwerk op The Lost Berlin Tapes, je zou bijna duizelig worden van haar woordloze scatimprovisaties in Jersey Bounce, maar ze wist ook hoe je mensen moet vermaken. De sfeer op dit live-album is warm, vriendelijk en intiem.

Het Sportpalast waar werd opgetreden was allerminst intiem. In het betonnen, inmiddels afgebroken gebouw pasten 14.000 bezoekers. De rockgroepen die er in de jaren zestig en zeventig optraden brachten enorme geluidsinstallaties mee, maar Fitzgerald en haar drie begeleiders op piano, bas en drums speelden gewoon over de huis-PA. Tussen de nummers door hoor je hoeveel mensen er die avond in de zaal zaten, voor de rest klinkt dit live-album alsof het werd opgenomen in een jazzclub.

Jazz

Ella Fitzgerald
The Lost Berlin Tapes
(Verve)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden